1952 جىلدىڭ ەرتە كوكتەمى بولاتىن. باياۋ سىرعىپ جاتقان كەرۋەن كۇندەردىڭ بىرىندە كەرەگەدە ءىلۋلى تۇرعان تىماق بۇلك ەتىپ, ەكى اي بويى ءۇنسىز جاتقان شاقالاق تۋرا توعىز ايعا تولعان كۇنى شار ەتە قالادى.
ۇيدەگىلەردىڭ قولىنداعى شاي ءىشىپ وتىرعان كەسەلەرى ءتۇسىپ-ءتۇسىپ كەتەدى. مۇنى قازاق نىسانا دەر ەدى. سول شار ەتكەن كۇنىنەن باستاپ, ءومىرىنىڭ سوڭىنا دەيىن ۇلتىنىڭ جوعىن جوقتاپ, شىرىلداپ وتكەن سول ءسابي – «الاش بالاسى باي, قۋاتتى بولسا ەكەن!» دەپ شىن تىلەگەن نۇرتىلەۋ يمانعالي ۇلى بولاتىن. شىندىقتى شىڭعىرتىپ, اقيقاتتى اشىق ايتاتىن قازاق تەلەجۋرناليستيكاسىنىڭ مەترى نۇرتىلەۋ يمانعالي ۇلى وسىلاي ومىرگە كەلىپتى.
ءوزىنىڭ سانالى عۇمىرىن ەل يگىلىگىنە ەكران ارقىلى ارناعان تەلەۆيزيا تارلانىن بار قازاق جاقسى كوردى. ءتىپتى ەل ونىڭ ءوزىن كورمەسە دە, داۋىسىن جازباي تانىر ەدى. تەلەجۋرناليستيكانىڭ تۇتاس مەكتەبىنە اينالعان تۇلعانى ەل ەشقاشان ۇمىتپاق ەمەس.
جالپى جۋرناليستيكانىڭ ىشىندە رەپورتاجدى جاۋىنگەر جانر دەسەك, سول سالانى اقساتپاي الىپ جۇرگەن بىردەن-ءبىر تۇلعا نۇرتىلەۋ يمانعالي ۇلى بولاتىن. زامانىندا قاراباقتىڭ قاق ورتاسىندا تۇرىپ, تىكەلەي ەفيردە حابار تاراتىپ, وق پەن وتتىڭ ورتاسىندا ءجۇرىپ ماتەريال ازىرلەگەن دە وسى ەسىم ەدى.
كاسىبىن كانىگى ونەر دەپ باعالايتىن ادام عانا مۇرات مىنبەرىن باعىندىرادى. ول قاراپايىم عانا قالپىمەن جۇرتشىلىقتىڭ جۇرەك تورىنە كوتەرىلدى. ەكراننىڭ ار جاعىندا وتىرىپ-اق ەلمەن ەمەن-جارقىن ءماسليحات قۇردى. ميكروفونىمەن-اق ماسەلەنىڭ شەشىلۋ جولىنا توتە تارتاتىن. نىق جۇرەتىن, نىعارلاپ سويلەيتىن.
قازاق تەلەۆيزياسىنىڭ دجەنتەلمەنى, سۇراق قويۋدىڭ دا سۇڭعىلاسى دەگەن سيپاتتامالارى تاعى بار. ول قازاق جىگىتى قانداي بولۋ كەرەكتىگىن قۇر سوزبەن ەمەس, سىمباتتى دا سىرباز, كۇمىستەن تارتقان سىمداي ءتىپ-تىك تۇلعاسىمەن, ەڭسەلى دە ەركىن شالقاق كەۋدەسىمەن ۇلگى ەتىپ كورسەتەتىن. ونىڭ كوكەيىندەگى كورىكتى ويلار كوپشىلىكتىڭ جۇرەك سوزىندەي بولاتىن.
«باي, قۋاتتى بولايىق!». جادىمىزدا جاتتالىپ قالعان, ەل ەسىندەگى ەستى وسى ءسوزدىڭ يەسى بۇگىندە ورتامىزدا جوق. وكىنىشتى, ارينە... بىراق سوڭىنا ۇلكەن مەكتەپ قالدىرعان تۇلعا تۇعىرى ەشقاشان الاسارماق ەمەس.