ۋا, جاستارىم!
قازاعىمنىڭ ۇلاندارى ءور دەگەن,
ىنتىماق پەن تاتۋلىقتىڭ ورنەگى ەڭ.
اي مەن كۇننىڭ امانىندا نە سۇمدىق,
ورداسىنىڭ شاڭىراعىن ورتەگەن؟!
قانىمىز ءبىر, تەگىمىز ءبىر, ول – تۇرىك,
كورمەگەن ەل تۋىرلىعىن جەل ءتۇرىپ.
تاريحتا جوق ۇشپاعىنا جەتكەن ەل,
تۇرعىندارى ءبىرىن-ءبىرى ءولتىرىپ.
ەمەس ءومىر ءبىر ساعاتتىق, ءبىر كۇندىك,
باسىمىزدا ءبىر شاڭىراق, ءبىر تۇندىك.
بولاشاعى بارىس ەلدىڭ جاسىنا,
جاراسپايدى دۇلەيلىك پەن سۇرگىندىك.
ۇگىتكە ەرمە, بىلمەي جاتىپ استارىن,
اراڭدا كوپ جاس سۇڭعىلا, جاس دارىن.
الاسىڭدار اقىل,ءتوزىم بىرىكسە,
قيال جەتپەس تابىستاردىڭ اسقارىن.
وتىرعان جوق ارامزالار جاي قاراپ,
زىمياننىڭ ۇسىنارى – جات باعىت.
ب ۇلىنگەندى بۇتىندەيىك سانامەن,
پاراساتقا جۇگىنەيىك, تاۋبە قىپ!
ويلان,ۇلان, جولىڭدى تاپ بايىپتان,
ۇلى ازاتتىق كەلمەگەن سىي عايىپتان.
ايىپتاردىڭ جامانى جوق جالعاندا,
وتانىڭنىڭ الدىنداعى ايىپتان!
ەسسىز ۇرپاق ۇلتتىڭ ۇلى قايعىسى,
ءوز وشاعىن ويراندايدى قاي كىسى؟!
ءومىر دەگەن – قيامەتتە بىتەتىن,
جاقسىلىق پەن جاماندىقتىڭ ايتىسى.
تىڭنان تارتىپ ءال-قۋاتتىڭ جەمىسىن,
كوردى جۇرتىم پاراساتتىڭ جەڭىسىن.
وتانىمدى ورگە تارتقان عاجاپ كۇش-
ءبىلىم,ءتوزىم,ىنتىماق پەن كەلىسىم.
قالكەن سمايىل.
قاراعاندى وبلىسى,
جاڭاارقا اۋدانى,
اتاسۋ كەنتى.