وزگەرىپ كەتتى تانىسىم

الاقانى كۇرەكتەي بولسا دا,

مىنەزى جىبەكتەي

كەۋدەسى تۇبەكتەي بولسا دا,

كوكىرەگى وياۋ,

كوزدەرى جانىپ تۇرعان شامداي.

ءوزى ءىرى, ءسوزى مايدا تانىسىم بار ەدى,

جولىندا جۇك قالماعان,

جەلىپ جۇرگەن نار ەدى.

سول تانىسىمدى,

جاڭا جىلدا – تانىماي قالدىم.

«تويىس» مەن ەمەس, ول تانىماي قالدى.

امانداسۋعا سوزعان قولىمدى,

قول ەمەس, كوسەۋ كورگەندەي,

تىرجيىپ امالسىزدان الدى.

نە دەگەنىن ءوزى دە بىلمەيدى,

اۋزىن قىبىرلاتىپ, ەرنىن جىبىرلاتىپ,

ءسوز  ايتۋدان قالدى.

بۇرىن ساۋساقتارىمەن سىتىرلاتىپ,

بارماعىمدى بىتىرلاتىپ,

قولىمدى قىسىپ, قۋانىپ قالاتىن.

قابىرعامدى قاۋساتا,

ومىرتقامدى وپىرا,

ەسىمدى جيعىزباي,

ەرىكسىز قۇشاقتاپ الاتىن.

ەندى, بەت-اۋزى «بەتوندانىپ», بەدىرەيىپ,

يت قۋعان ەشكىدەي ەدىرەيىپ, شوشىپ كەتتى.

كوزىنىڭ وتى ءوشىپ

تۇرىنەن تىرشىلىكتىڭ نىشانى كوشىپ كەتتى.

تاناۋىن كوككە كوتەرىپ, توقتاي الماي,

«توپليىمدى» باسىپ كەتتى.

باقسام باقا ەكەن, جاڭا جىلدا –

تانىسىمنىڭ قىزمەتى وسكەن ەكەن.

ءسويتىپ كىشىپەيىلدىلىكتىڭ اۋىلىنان

 كوشكەن ەكەن.

بىزدە وسىنداي الۋان-الۋان تانىس بار,

مەندە ونى سىزدەرگە تانىستىراتىن

«شانس» بار.

 

*  *  *

«بيدايدىڭ كوكىرەگىن كوتەرگەنى –

داقىلى جوقتىعى,

جىگىتتىڭ كوكىرەگىن كوتەرگەنى –

اقىلى جوقتىعى» –

دەگەن ءسوز وسىندايلارعا ارنالعان,

راحمەت ايتامىز, وقىرمانعا تىڭداعان.

 

مارات كوپتىلەۋوۆ 

قىزىلوردا وبلىسى