ءبىزدىڭ اۋىلدىڭ حح عاسىرداعى الپىسىنشى جىلداردىڭ اياعى مەن جەتپىسىنشى جىلداردىڭ باسىنداعى جاستارى بۇكىل ەلىمىزدەگى ءوز زامانداستارى سەكىلدى ءبىر-بىرىمەن «جۇرەتىن». وندايلاردى اۋىلدىڭ ۇلكەن-كىشىسى تۇگەل ءبىلىپ وتىراتىن. «ءجۇرۋ» دەگەن ءومىردىڭ ءمانى بولىپ, جۇرمەيتىندەر دوستارىنىڭ ءازىل-قالجىڭىنا اينالاتىن. الايدا, قىرىققا دەيىن ءسۇر بويداق بولىپ جۇرگەن (ياعني, «جۇرمەگەن») قارجاۋباي سەكىلدى اعالارىمىز ەشتەڭەدەن كەم قالعان جوق, بۇگىندە نەمەرەلەرىن ول دا ەرتىپ ءجۇر.
مەكتەپتە وقىپ جۇرگەندە دە, كەيىن ينستيتۋتقا تۇسە الماي, اۋىلعا قايتىپ ورالعاندا دا ءجۇرۋ دەگەنگە ىلىنبەي كەتكەندەردىڭ ءبىرى قازبەك ەدى. شىنى كەرەك, جاقسى دوس بولساق تا, ونى اشكەنمەن ۇيلەنەدى دەگەن وي ءۇش ۇيىقتاسام تۇسىمە كىرمەپتى. اۋىلداعى بار جاڭالىقتى الدىمەن بىلەتىن بالتاباي دوسىمىز عانا ءتۇس قايتا باق ىشىنە دوپ ويناۋعا جينالعاندا كوبىمىز جاڭا دەپ اتالاتىن توتە كوشەمەن كەلگەندە, قازبەكتىڭ سارسەيىت اعالاردىڭ كوشەسىمەن ءجۇرۋىن: «ول سارسەيىت اتاسىنىڭ ءۇيىن, جيعان ءشوبىن كورىپ وتپەسە, كوڭىلى كونشىمەيدى», دەپ تۇسىندىرەتىن. اڭقاۋ باسىمىز قازبەكتىڭ اكەسى باكىر اعا مەن سارسەيىت قاريا تۋىستار ەكەن دەپ تۇسىنەتىنبىز. تويعا شاقىرعاندا ءبىر-اق ءبىلدىم, سويتسەم, قازبەك سارسەيىتتىڭ ۇيگەن ءشوبىن ەمەس, سول ۇيدەگى ەكىنشى شۇيكەباس اشكەندى اينالدىرىپ جۇرەدى ەكەن عوي. ەكەۋى جۇرەدى دەيتىن سوزگە ۇرىنباي, جيىرما جاستارىندا ۇيلەنىپ الدى. سول كەزدەگى ۇيرەنشىكتى تۇسىنىگىمىزگە سالساق, قازبەك پەن اشكەننىڭ بويداقتىعىن ءىشىپ تىنعانبىز.
ارالاساتىن قىز-جىگىتتەردەن العاشقى ۇيلەنگەندەر وسىلار بولدى دا, وتباسىلىق تىرلىك دەگەندى ەكەۋىنەن كوردىك. العاشقى جىلدارى قازبەكتەر اكەلەرىمەن بىرگە تۇردى دا, اشكەن كەلىن بولىپ ۇلكەن وتباسىنىڭ ءيىسىن ءسىڭدىرىپ ءجۇرىپ قالىپتاستى. سوندىقتان قولى اشىق, سوزگە شەبەر, پىسىق كەلىن بولدى. كەيدە كۇن جاۋىپ, جۇمىسقا شىقپاي قالساق نەمەسە كەشكى كينودان كەيىن بالتاباي, ءاليحان, كەيدە قۇدايبەرگەن, كەيدە الماس بولىپ, قازبەكتەرگە ءجيى كەلەتىنبىز. انانى-مىنانى ءسوز ەتىپ, كارتا وينايمىز, اشكەننىڭ كەسپەسىن, نە ءدامدى شايىن ىشەتىنبىز. مۇنداي وتىرىستارعا الدىمەن قۇمار قازبەكتىڭ ءوزى بولاتىن. ەرتە ۇيلەنىپ, بارىمىزدەن بۇرىن بالالى بولعان سوڭ با, ول اشكەننىڭ كوڭىلىن اۋلاپ, كەشكە كوبىنە ۇيىندە وتىراتىن. سوندايدا ءبىزدىڭ كەلۋىمىز ونىڭ وتباسىلىق ومىرىنە تىڭ تىنىس اكەلەتىن.
سول جولى اۋىلداعى كەزەكتى ءبىر تويدان شىققان ءاليحان ەكەۋمىز: «وسى تويدى كەلەسى تويعا ۇلاستىرساق قايتەدى؟» دەپ ك ۇلىسىپ كەلە جاتىپ, «داۆاي, الماتىعا, جاقاندارعا بارايىق», دەگەن ويعا توقتادىق. «شىنىن ايتساق, مەن الىپ كەلە قوياتىن قىزىم دا جوق. ال سەن جاقان كونسە, الىپ قاشۋعا قالايسىڭ؟» دەيدى ءاليحان. «مەن دە شىنىن ايتايىن, «ءجۇر, كەتتىككە» ەرە قوياتىن جاقان جوق», دەيمىن. «سوندا دا بارىپ كورەيىك» دەيدى ءاليحان. «سەن ءبىراز ءىشىپ قويدىڭ عوي». «قازبەككە بارايىق». «اشكەن جىبەرمەي جۇرمەي مە؟» سولاي ءتۇن جارىمدا ءاليحان باس زووتەحنيكتى تاسيتىن جەڭىل كولىكپەن قازبەكتەردىڭ ۇيىنە كەلدىك. اشكەن ەسىكتى اشتى دا, ءبىزدى كورىپ: «شاي قويايىن» دەپ ساماۋرىنعا جۇگىردى. «جوق, اشكەن, بۇگىن سەنىڭ شايىڭدى ىشۋگە ۋاقىت جوق, ءبىز الماتىعا ەرجۇماننىڭ قىزىنا بارماقپىز». ەكەۋمىزدىڭ قاتتى قىزۋ ەكەنىمىزدى كورگەن اشكەن: «ودان دا ەكەۋىڭ قازبەكتىڭ جانىنا جاتا كەتىڭدەرشى» دەپ بايەك بولادى. ءسويتىپ وتىرعاندا قازبەك ۇيقىسىنان وياندى: «جۇرەتىن بولساق, تۇرمايىق», دەيدى. «ءاي, سەندەر قىزعا بارا جاتىرمىز دەپ, الىپ قاشۋعا شىققان جوقسىڭدار ما؟ – دەيدى اشكەن. – مىناعان دۇرىس كيىمدەرىن كيگىزەيىن». ءاليحان ەكەۋمىز تويدان شىققانبىز. بارىمىز ۇستىمىزدە. سونىمەن تاڭعى تورتتەر شاماسىندا ۇشەۋمىز بار داۋىسىمىزبەن دارىلداي اندەتىپ اۋىلدان شىقتىق.
بىرازعا دەيىن قازبەكپەن داۋرىعىسىپ, سوسىن الماتىداعى باراتىن ءۇيدىڭ مەكەنجايىن ءتۇسىندىرىپ, ءاليحان ەكەۋمىز دە ۇيقىعا كەتتىك. ءبىر كەزدە قازبەك وياتادى: «تۋركمەنسكايا, 14-ءتى اداسىپ ءجۇرىپ تاپتىم, ال قىز الىپ قاشاتىن قايسىڭ ەدىڭ, ۇيگە كىرىپ شىعىڭدار», دەيدى. ازەر دەگەندە ويانىپ, ۇشەۋمىز شاعىن عانا كونەلەۋ جەرۇيدىڭ ەسىگىن قاقتىق. ءۇي يەسى اپا ءبىراز تەرگەپ بارىپ, ۇيگە كىرگىزدى. شاشتارى ۇيپا-تۇيپا ەكەۋمىزدى كورسەتىپ قازبەككە: «شىراعىم-اۋ, مىنالارىڭ قىزدى اۋىلعا كەلۋشىلەردەن گورى ماسكۇنەمدەرگە كوبىرەك ۇقسايدى عوي» دەگەنى. «اپا, مەن ۇيلەنگەنمىن, ءبىر ۇلىم بار», دەيدى قازبەك. «باسە, سەن سەكىلدى ءجىبى ءتۇزۋ جىگىتتەردى قىزدار قويسىن با», دەپ اپامىز ءبىزدى ودان ءارى قاتىرىپ جاتىر.
ول كىسى تاڭعى التىلار شاماسىندا كەلگەن ءبىزدى قايدان جاقتىرا قويسىن. پەشىنىڭ ك ۇلىن تازالاپ, سىرتقا شىعىپ كەتكەندە قازبەك مەنى تۇرتەدى: «جاڭا عانا مايدانگەردىڭ جەسىرى دەپ بۇل كىسىنى ماقتاپ ەدىڭ, سىباعالارىڭدى بەردى-اۋ دەيمىن». اپامىز سىرتتان سويلەي كىردى: «قىزدارىم سەندەردەي ەمەس, ەكەۋى دە جاقسى قىزدار. اسىرەسە, كۇلحانىم وتە پىسىق. جەزدەسىنە كومەكتەسەمىن دەپ قاسكەلەڭگە كەتكەن. سەندەر سياقتى بىتپىلدىقتار ەمەس».
بۇل اپامىزدى العاش كورۋىم. جاقاننىڭ ايتۋى بويىنشا عانا بىلەمىن. كۇيەۋى «سوتسياليستىك قازاقستان» گازەتىندە ءتىلشى بولىپ ىستەگەن ەكەن. مايداننان ورالماعان. ۇلكەن قالادا جالعىز بالاسىمەن قالعان ايەل كۇنكورىس ءۇشىن مەكتەپتەردە ەدەن جۋشى بولعان, كوكتەم شىعىسىمەن ءۇيىنىڭ جانىنداعى جەرگە ەككەن كوكونىستەرىن ەكىنشى الماتى ۆوكزالىنا اپارىپ ساتادى ەكەن. سولاي سوعىستى وتكەرىپ, بەيبىت زاماندا سول تىرلىگىن جالعاستىرا بەرگەن. سىرتتان كەلەتىندەردەن تولايىم ساتىپ الىپ, ۇيىندە تازالاپ, قۋىرىپ, شەمىشكە ساتاتىن بولعان. ءبىر بولمەسىنە پاتەردە تۇرۋعا قىزدار جىبەرىپ, الاتىن وتەماقىسىن ناپاقا ەتكەن.
«ەكىنشى قىزىڭىز قالاي, اپا؟» دەپ اڭگىمەگە ءاليحان ارالاستى. «وي, جاقان دەگەن قىزىم دا پىسىق. دۇكەنشى, كەيدە ماعان اناۋ-مىناۋ زاتتار اپەرەدى, – دەپ قويدى اپامىز. – مىنا «كالينين» كولحوزىندا ەكى اپكەسى تۇرادى. سولارعا كەتكەن». ءاليحان ماعان قارادى. سويلەسەڭشى دەگەنى عوي. «اپا, تاڭ اتپاي ءسىزدى وياتقانىمىزعا كەشىرىم سۇرايمىز», دەپ ورنىمنان تۇردىم. «شاي ىشپەدىڭدەر عوي». «راحمەت, اپا, كالينينگە جەتىپ, شايدى سونان ىشەرمىز».
بىلاي شىعا بەرە ءاليحان مەنەن سۇرايدى. «بىتپىلدىق دەگەنى قۇس پا؟ قانداي قۇس ەكەن؟». «ايتەۋىر, جاقسى قۇس ەمەس ەكەنى بەلگىلى بولدى, – دەدى قازبەك. – كالينيننىڭ قاي كوشەسىندە تۇراتىنىن بىلەسىڭ بە؟» «بىلەمىن», دەيمىن مەن. ءاۋ باستاعى قىز الىپ قاشاتىن ەكپىنىمىز باسىلىپ قالعانداي.
سودان كالينينگە كەلىپ, بۇل كىسىلەردى دە جەكسەنبىلىك ۇيقىلارىنان وياتتىق. بولاشاق باجامىز اسكەري قىزمەتكەر بولاتىن, كەزەكشىلىكتە ەكەن, كىشكەنتاي قىزدارى ۇلكەن اپكەلەرىنىڭ ۇيىندە قونىپ قالىپتى. جاقاننىڭ ورتانشى اپكەسى قايناتقان شايدان ىشتىك. «قايدان جۇرسىڭدەر؟» دەيدى جاقان. «سەن ەسىنە ءتۇسىپ كەتىپ, ءتۇن جارىمدا ىزدەپ شىققانىمىز عوي, – دەيدى قازبەك. – مىنا ەكەۋىن تۇركىمەن كوشەسىندەگى اپاڭ بىتپىلدىق دەگەن قۇسقا تەڭەدى». «ول كىسىنىڭ استارلى سويلەۋ ادەتى. بودەنە تۋرالى ەرتەگىدە سول قۇس «بىتپىلدىق» دەپ ۇشادى ەكەن عوي». قايتايىق دەپ جينالعانىمىزدا جاقان مەنى وڭاشا شىعارىپ: «جايشا جۇرسىڭدەر مە؟» دەپ سۇرادى. «سەنى الىپ قاشپاقشى بولعانبىز». «ساعان ايتتىم عوي, ءۇش جىل تەڭىزشى بولىپ جۇرگەنىڭدە دە كۇتتىم. كۇزدە وقۋعا تۇسەمىن دەپ ەدىڭ عوي, سوسىن ۇيلەنە جاتارمىز».
ءبىز اۋىلعا قايتىپ كەلگەندە ۋاقىت تۇسكە جاقىنداپ قالعان ەدى. ءاليحاننىڭ ماماسى اسپەت تاتەم ۇشەۋمىزگە قاراپ, ال كەلىپ كۇلسىن. «ءاي, الىپ قاشىپ كەلە جاتاتىن قىزدارىڭ قايدا؟» «تاتە, ونى كىم ايتىپ ءجۇر؟» «اشكەن عوي, ۇشەۋى كەتتى, بىرەۋدى الىپ قاشىپ كەلەتىن سياقتى. تويدى تويعا ۇلاستىرايىق دەدى عوي, – دەيدى اسپەت تاتەم. – ەرجۇمان-اۋ, اپكەم ابدەن ابىگەر بولىپ جاتىر. جايلاۋعا كوشپەكشى جەرىنەن كوكەڭدى دە توقتاتىپ قويدى».
ءبىزدىڭ ءۇي شىنىندا دا ابدەن ابىگەرگە ءتۇسىپتى. كورپە-جاستىقتىڭ ءبارىن سىرتقا جايىپ, جەڭگەم ءۇيدىڭ ءىشىن جۋىپ جاتىر ەكەن. ءبىزدى اشىق تەرەزەدەن كورىپ, اپامدى قۋانتۋعا جۇگىردى. «اپا, قازبەك پەن كەنجەم كەلە جاتىر» دەگەن داۋسى ەستىلدى. اپام قازبەكتىڭ بەتىنەن ءسۇيدى. «الىپ قاشاتىن قىزدارىڭ قايدا؟». «وي, اپا, قازىر قىز الىپ قاشۋ قيىنداپ كەتىپتى عوي, – دەيدى قازبەك. – ءاليحان مەن بالاڭىزدىڭ ۇيقىسى قانىق. ماشينەدە ۇيىقتاپ كەلدى. مەن اشكەننىڭ ءبىر شايىن ءىشىپ, ۇيىقتاپ الماسام بولاتىن ەمەس». ۇشەۋىمىزدىڭ قىز الىپ قاشۋ وقيعامىز وسىلاي اياقتالعان.
مەنىڭ جازۋ ۇستەلىمنىڭ ۇستىندە ارنايى شىنىنىڭ استىندا جاتقان سۋرەتتە قازبەك 5-6-عا كەلىپ قالعان ەرجاندى موينىنا وتىرعىزىپ الىپتى. ال قىزىمىز تۇرسىننىڭ قولىندا ۇيىقتاپ جاتىر. بۇل سۋرەتكە 1979 جىلعى 2 مامىردا تۇسكەنبىز. مەنىڭ سىنىپتاستارىم اۋىلدىڭ جوعارعى جاعىنداعى بايلاماعا ماەۆكاعا بارعانبىز. قايتاردا تۇرسىن تراكتوردىڭ يەسى جۇبايى «ۇزىنتۇرا» ابىكەننىڭ قاسىنا وتىرىپ, ايجاندى قولىنا العان. قالعانىمىز تىركەمەگە جايعاسقانبىز. اۋىلدىڭ ورتالىعىندا كىسىلەر كوپ ەكەن. ءبىر توپ ادام قالاعا قايتاتىن اۆتوبۋسقا كەلسە, ەندىگى ءبىر توپ الماتىدان كەلگەن ەسترادا ارتىستەرىنىڭ كونتسەرتىنەن شىعىپتى. سول كەزدە اۋىلداعىلار «بابا ناديا» اتاپ كەتكەن فوتوسۋرەتشى نادەجدا سپيريدونوۆنا كەلە قالىپ, بالتاباي ءبارىمىزدى سۋرەتكە تۇسۋگە كوندىرگەن. بابا ناديا ءبىزدىڭ اۋىلدى بەس ساۋساعىنداي بىلەتىن. مەرەكە, دەمالىس كۇندەرى كەلىپ, الدىندا تۇسىرگەن سۋرەتتەرىن بەرەتىن, جاڭادان تۇسىرەتىن. اۋىلداعى ءار ۇيدەن ول كىسى تۇسىرگەن سۋرەت تابىلاتىن. جىگىتتەر ماەۆكادا وزدەرىمىز وتىرعان سكامەيكالارعا, ايەلدەر الدىمىزدا تۇردى. سونىمەن قىرىققا تارتا ادام سىيدىق. نادەجدا سپيريدونوۆنادان الماتىنىڭ قاي جەرىنەن تابۋعا بولاتىنىن سۇرادىم. سويتسەك, ول كىسىنىڭ قىزى كالينين كوشەسى لەنين داڭعىلىمەن قيىلىساتىن جەردەگى «نۇرگۇل» فوتوستۋدياسىندا ىستەيدى ەكەن. كەيىن كەزدەسىپ, تۇسىرگەن ءۇش پلەنكاسىن ساتىپ الدىم. ول كەزدە «لەنينشىل جاس» گازەتىندە رەداكتوردىڭ ورىنباسارى بولاتىنمىن. پلەنكانى بىزدە ءفوتوتىلشى بولعان الاشىباي ەسماعامبەتوۆ – الاعاڭ ۇلكەيتىپ شىعاردى. ءار ۇلكەيتكەن سايىن ونى رەتۋشەر اعامىز باعدات مومبەكوۆ – باكەڭ بوياپ, تازالاپ وتىردى. الاعاڭ قايتا ءتۇسىرىپ, ءسال ۇلكەيتىپ شىعارادى, باكەڭ لۋپاسىن الىپ, قايتا تازالاۋ جۇرگىزەدى. وسىلايشا گازەتتىڭ جارتى بەتىندەي, بىزشە ايتقاندا ا-3 فورماتىنا جەتكىزگەنبىز. ءبارىبىر كەيبىر قىزدار مەن جىگىتتەردىڭ بەينەسى ءسال وزگەرىڭكىرەپ كەتتى. باكەڭنىڭ ايتۋىمەن ءار سۋرەتتىڭ ارتىنا كىم ەكەنىن جازدىم.
اشكەن اقجەلەڭ كيىپ الىپتى, ول كەزدە رايحان ەكەۋى ازىق-ت ۇلىك دۇكەنىندە ساتۋشى بولاتىن. قازبەك اۆتوبۋس جاققا قاراپ قالىپتى, بىرەۋدى قول بۇلعاپ شاقىرىپ تۇر. اۆتوبۋستا كىمنىڭ وتىرعانىن سۇراپ الۋدى ەسكەرمەپپىن.
وسىنداي ەستەلىك سۋرەتتە قازبەكتىڭ تۋرا قاراماي تۇرعانىنا وكىنەتىنمىن. الدە ورتامىزدان ەرتە كەتەتىن بولعان سوڭ ءجۇزىن كورسەتپەيىن دەدى مە ەكەن. مەن «ەگەمەندە» باس رەداكتوردىڭ ءبىرىنشى ورىنباسارى بولىپ جۇرگەندە رەسپۋبليكالىق ونكولوگيالىق ينستيتۋتتىڭ اۋرۋحاناسىندا جاتقان قازبەكتىڭ كوڭىلىن سۇراي بارعانمىن. الدىن الا سويلەسكەندە «يزۆەستيا» جانە «ترۋد» گازەتتەرىنىڭ وتكەن جىلدارداعى نومىرلەرىنەن ەكى ماقالانىڭ كوشىرمەسىن جاساتىپ بەرۋىمدى وتىنگەن. سولارىن الا كەلدىم. سول ماقالالاردى باسقا كىسىلەردەن الىپ وقىپ شىعىپتى. «ءوز ءومىرىڭنىڭ وسىنداي تىعىرىققا تىرەلەتىنىن بىلگەننەن جامان نارسە جوق ەكەن», دەدى قازبەك ءسال ەنتىگە سويلەپ. داۋىسى اقىرىن شىعادى. دەمالعان كەزىندە ءتوسىنىڭ جوعارعى جاعىنا جاۋىپ قويعان داكە جەلپ-جەلپ ەتەدى. «مىنە, وسى داكە ارقىلى دەمالامىن. قايتەرسىڭ ەندى. جاقان قالاي, ۇل-قىزىڭ ۇلكەيگەن شىعار؟ مەنەن سالەم ايت. جاقاننىڭ ەسىنە سونداعى الىپ قاشۋعا بارعانىمىزدى سالشى. قازبەكتى ەسكە الا جۇرەرسىڭدەر», دەپ قولىمەن قولىمدى قىستى. ءالى قارۋلى ەكەن. «ءوستىپ جاتىپ, كوز جۇمعىم كەلمەيدى», دەپ قوستى.
اۋرۋحانادان قارا سۋعا مالىنىپ شىقتىم. كەيىن ءبىر كەزدەسكەندە بالتابايعا ءبارىن ايتىپ بەردىم. «ەندى بىرەۋ اۋىرسا, كوڭىلىن سۇراپ بارماسپىن», دەدىم سوڭىندا. «نەعىل دەيسىڭ سوندا, ءبارىمىز قۋاندىق سياقتى ەش اۋىرماستان كوز جۇما بەرەيىك پە؟ سەن بىلەسىڭ بە, قۋاندىقتى جەرلەپ كەلگەندە قازبەك: «اجال ءبىزدىڭ قاتارعا دا جەتتى عوي», دەگەن بولاتىن. ارينە, اۋىرماي-سىرقاماي ولگەن جاقسى دا شىعار», دەگەن ەدى بالتاباي دوس. قۋاندىقتان ەكى جىلدان كەيىن قازبەك كەتتى. اۋىلعا جەتكەنشە اۋىر ويلاردان ارىلمادىم. ءمايىتتى جۋىپ جاتقاندا جەتىپ ۇلگەردىم. سىرتتا ادامدار كوپ ەكەن. ورتادا ءبىر توپ ەت جاقىندارى تۇر. ۇلكەن ۇلى ارمان ەڭكىلدەپ جىلاپ, قۇشاعىما كىردى. مەن دە شىدامادىم. «باۋىرىمايلاپ» ەگىل-تەگىل جىلادىم. ايەلدەر جاعىنان بىزگە قىزدارىنىڭ جىلاعانى, اشكەننىڭ داۋىس سالىپ جوقتاعانى قوسىلدى. ءومىر دەگەن وسى ەكەن عوي...
قازبەك قايتقالى بەرى ارادا وتكەن ون سەگىز جىل تۋرالى ايتۋعا وڭاي بولعانىمەن, ولار اشكەنگە وڭاي تيە قويعان جوق. بارىنە شىدادى. بالالارىنىڭ جاستىعىنا, كەيدە جەتىسپەي جاتاتىنىنا جىلاي جۇرسە دە جاسىمادى, باسقا كەلىنشەكتەردىڭ كۇيەۋلەرىن كورىپ, ءماز بولىپ جۇرگەندەرىنە قينالسا دا سىنبادى. قازبەكتىڭ ارتىندا قالعان 2 ۇلى مەن 4 قىزىن جەتكىزدى. ۇلدارىن اياقتاندىردى, قىزدارىن ۇزاتتى. بۇگىندە قازبەكتىڭ 15 نەمەرەسى, 3 شوبەرەسى بار. ولاردىڭ تاپەلتەك بويلى, كوزدەرى كۇلىمدەپ تۇراتىن, اقسارى اجەلەرى پايعامبار جاسىنان استى. اشكەن ءوزى ءتاربيەلەگەن, اكەلەرىن ونەگە تۇتاتىن ۇل-قىزدارى جاقسى ازاماتتار بولىپ ءوستى. ءبىرقاتار نەمەرەلەرى قازبەك دەگەن تەكتى الىپ ءجۇر.
ەرجۇمان سمايىل.