دوس تۋرالى ءسوز

اسىل ازامات اقجولتاي مامبەتاليەۆ ارامىزدان كەتكەلى ءبىر جىل ۋاقىت ءوتتى

اقجولتاي!!! سەن تۋرالى وتكەن شاقتا سويلەۋگە اۋىز بارماسا دا اللانىڭ امىرىنە امالىمىز قايسى؟ ءوزىڭسىز تۇزى كەم تاعامداي ءبىر جىلدى دا وتكەردىك, باۋىرىم! قاناتىڭدى كەڭگە جايىپ قىران قۇستاي قالىقتاپ, قامشى سالدىرماي, كوسىلە شاپقان تازا قاندى قازاناتتاي شارىقتاپ كەلە جاتقان ارعىماق-ارىنىڭنىڭ كىلت ۇزىلگەنىنە وكىنىپ, كوكىرەگىمدى مۇنار مۇڭ باسادى. سەن وتە كوپشىل, بارشاعا ورتاق,  جەكە-دارا اقجولتاي ەدىڭ عوي. ادامعا جاقىن, كىسىگە  جۇ­عىمدى, قاشان دا جارقىراعان جۇلدىزداي, ايتۋلى دا اپتال ازامات بولاتىنسىڭ. جۇمىر باس­تى پەندەنىڭ بويىندا قانداي ىزگىلىكتى دە پاراساتتى قاسيەت بولۋ كەرەك بولسا, سونىڭ ءبارى سەندە بار ەدى. سول ءۇشىن سەن مەنىڭ عانا ەمەس, ءوزىڭدى سىيلايتىن اركىمنىڭ جۇرەگىنىڭ تورىندەگى جەكەمەنشىك اقجولتايىسىڭ. «مەنىڭ» دەپ مەنشىكتەگەنىم دە سوندىقتان. ەكەۋمىز دە قاراپايىم شارۋا وتباسىنىڭ ۇلاندارى بولساق تا, ۇستازدارىمىزدىڭ ءتالىمىن الا ءجۇرىپ, ءبىر-ءبىرىمىزدى تاربيەلەپپىز. مەن اۋىلدىق مەكتەپتىڭ قاتار­داعى مۇعالىمى, سەن اۋداندىق اۋرۋحانانىڭ قاتارداعى وتاشى دارىگەرى بولىپ جۇرگەندە-اق: كورەسىڭ, ءبىز ءوز سالامىزدىڭ اۋداندىق باسشىسى بولامىز, – دەيتىنسىڭ.  مەنىڭ ويىم تۇگىلى سانامدا دىم جوق. بوس قيالداي ەلەس­تەپ,  كۇلەم دە قويام. سويتسەم سەن  اسقان سۇڭعىلا ەكەنسىڭ. بولجامىڭ ءدال كەلدى. قىزمەت ساتىسىندا ءبىر-ءبىرىمىزدى  ۇيرەتە ءجۇرىپ ۇيرەندىك. اۋداننىڭ باس دارىگەرى  بولىپ بەكىتىلگەننەن كەيىن ابىرويىڭ دا اسقاقتاپ, ەلگە كەڭىنەن تانىمال بولدىڭ. ازاماتتىق تۇرعىدان قوعامعا بەلسەنە ارالاسۋىڭنىڭ ارقاسىندا قايراتكەرلىك دارەجەگە دە قول جەتكىزدىڭ. قاتارىنان ءۇش مارتە الماتى وبلىستىق ءماس­ليحاتىنىڭ دەپۋتاتى بولىپ سايلانعانىڭدا, ەكى مارتە سەنىمدى ۋاكىلىڭ بولىپ, قۋانىشپەن قۇل­شىنا  قوشامەتتەپ, جانىڭدا ءجۇردىم. عۇمىر بويى ورىسشا وقىپ كەلسەڭ دە قازاقي تاربيەنىڭ تامىرىن, حالقىمىزدىڭ باي ءداستۇرىن 100 جاستان  اسىپ ءومىر سۇرگەن, ءتاۋىپ-ەمشى توقبالا اجەمىزدىڭ ارقاسىندا بويىڭا سىڭىرگەن ازامات ەدىڭ. سىرقاتتارعا سوزىڭمەن  شيپا بەرىپ, دارىنىڭمەن داۋالاي بىلەتىنسىڭ. كوڭىلى ءپاس جاندارعا توتەننەن كەلگەن قىزىر باباداي اسەر قالدىراتىنسىڭ. اقتامدا تۇرسام دا, الماتىدا تۇرسام دا اراجىگىمىز اجىراماي شيرەك عاسىردان استام كوڭى­لىمىزگە كىربىڭ تۇسىرمەي, كىسىلى­گىمىزدى كىرلەتپەي اينىماس دوس بولىپ­پىز. سوڭعى بەس جىلدا ەكەۋمىز ەكى قيىردا جۇرسەك تە بايلانىسىمىزدى ۇزبەي, نەشە ءتۇرلى جولدارمەن ادامدى وزىڭە قاراي تارتىپ الاتىن قۇدىرەتىڭمەن «اقىلدى بول!» دەپ اياقتار ادەمى, ءازىلدى ءۇنىڭدى دە اڭساتتىڭ! بۇگىندە قالتا تەلەفوندا اياۋ­لى اتىڭدى ءالى ساقتاپ ءجۇرمىز. سوڭعى جازعان سوزدەرىڭە دەيىن وشىرۋگە قول بارمايدى. سەنىڭ ءار قىرىڭ مەن سىرىڭدى ايتىپ, تاۋىسۋ مۇمكىن ەمەس. ەگەر سەن دارىگەر بولماي ءانشى بولساڭ – كۇمىس كومەي, جەزتاڭداي, اكتەر بولساڭ – اسقان ساڭلاق, سپورتشى بولساڭ – توپ جارعان, مۇعالىم بول­ساڭ – وزىق ويلى, ۇلاعاتتى  ۇستاز بولا الاتىنداي اسا دارىندى ەدىڭ. مۇسىلماندىق پارىز بەن حالقىمىزدىڭ سالت-ءداستۇرىن دە تەرەڭ مەڭگەرگەن سەن ءبىزدى اداستىرىپ, اۋىرتىپ كەتسەڭ دە  ءوزىڭ ايتا بەرەتىن: «ءومىر بار جەردە ءولىم بار» دەگەن قاعيدانى قاتال دا بولسا مويىندايسىڭ. جانىڭدا جۇرگەن جاقسى كىسىلەردى جوعالتقاندا ج­ا­نىڭ اۋىرىپ, جۇرەگىڭ سىزداي­دى. باسقا تۇسكەن كەز كەلگەن اۋىرت­پا­لىقتى, ونىڭ ىشىندە قازانى شۇكىر­شىلىكپەن كوتەرۋ كەرەك. بۇل ءتامسىل شاريعاتتا دا قاداپ اي­تىل­عان» – دەيتىن اقىلدى سوزىڭە توقتالامىز. دوستىق پارىزدى اقتاۋ – ءۇل­كەن مىندەت. تىرلىگىڭدە سول پارىز­دى مۇلتىكسىز اتقارعان  سەن – جۇرە­گىمىزدەگى ماڭگىلىك اعىل-تەگىل ساعى­نىشسىڭ, الدىڭ اق جايلاۋ – جامپوزىم, اي ماڭدايلى – اقجول­تايىم – ايبوزىم!  پەيىشتەن نۇرىڭ شالقىپ, مىنگەنىڭ – پىراق, ۇستا­عانىڭ شىراق بولسىن, جان دوسىم! ماڭگىلىك رۋحىڭا تاعزىم ەتۋشى دوستارىڭ مەن جاقىندارىڭنىڭ اتىنان نۇرمۇقا رىسباي ۇلى شايمەرگەنتەگى.