ءتاڭىرى جاراتقان سۇلۋلىق عاجايىپ كۇش. سول سيقىرلى كۇشكە جان ءبىتىرۋ كەمەڭگەر سۋرەتكەرلەردىڭ عانا قولىنان كەلگەن. ءابىش كەكىلباەۆتىڭ شىعارمالارىن جاس كەزىمنەن ەركىن وقىعاندىكى مە, مەن ول كىسىنىڭ ءسوز ساپتاۋىن بىردەن تانيتىنمىن.
ايتار ءسوزىنىڭ مايەگىن قاي كەزدە توگەتىنىن, قاي تۇستا ۇستامدىلىق تانىتاتىنىن, قاي تۇستا باستى كەيىپكەرىنە ەركىندىك بەرەتىنىن ءىشىم انىق سەزەتىن. سونان دا مەن شىعارمانىڭ سيۋجەت جەلىسىنە ەمەس, وي اياسىنا قىزىعا ىنتا قوياتىنمىن. اسقار سۇلەيمەنوۆتىڭ, ورالحان بوكەەۆتىڭ كوركەم سوزدەرى مەن ءپالساپالارىنىڭ وي بۇلاعىنان سۇيسىنە سۋسىنداپ, ەرەكشە ەلتىپ وقۋشى ەدىم. بۇل تىزىمدە اعا بۋىننان تاحاۋي احتانوۆ, تاكەن الىمقۇلوۆ, ءابدىجامىل نۇرپەيىسوۆ بار. ونەرلەرىن سۋرەتكەر بولۋعا باعىشتاعان قايسار توپتىڭ قازاق ادەبيەتىنە اكەلگەن جەمىستەرى ۇشان-تەڭىز. قازاقتا ۇلت ادەبيەتىن زەردەلەيتىن عىلىم دا, تەرەڭ تالدايتىن سىن دا بولمادى. ورىس ءتىلدى قازاق ازاماتتارى تىنىسى كەڭ, ويى تەرەڭ ماقالالار جازدى, بىراق ول ەڭبەكتەر قازاق ادەبيەتىنىڭ بار بولمىسىن اشىپ كورسەتە المادى. ويتكەنى ولار قازاق ادەبيەتى مەن مادەنيەتىنىڭ ايدىنىنا ەركىن قوسىلىپ كەتكەن جوق. سونان دا ورتا قولدى, ورتا ويلى, ورتا ءبىلىمدى قازاق سىنىنىڭ تۋعان ادەبيەتىنە ەش پايداسى تيمەدى.
ادەبيەت ءوز الدىنا, عىلىم ءوز الدىنا, سىن ءوز الدىنا كۇن كەشتى. ءبىزدىڭ بوزبالا كەزىمىزدە قازاق سىنىنىڭ سەمسەرىن سۋىرىپ شىققان ءبىر توپ ءجالاڭتوس جاس سىنشىلار بولعان. ولاردىڭ وي جۇيەلەرى, جازۋ مانەرلەرى, فورما ۇسىنۋ ۇلگىلەرى مۇلدە بولەك ەدى. ولار شىندىقتى ايتاتىن. دالەلدى بولاتىن. ولار وي ايتاتىن. ءبىلىمدى بولاتىن. ولار ءسوز ايتاتىن. سوزدەرى الماس قىلىشتاي وتكىر ەدى, وسىپ تۇسەتىن. ولار ادەبيەتتە ادال سىن بولماي كوركەم ادەبيەت تۋدىرۋدىڭ پاتۋاسىزدىعىن ەسكەرتەتىن. ولار الپىسىنشى جىلدارى ءبىر ساتتە سىن ايدىنىنا كوتەرىلىپ, ادەبيەتكە ادىلدىك اكەلدى. ولاردى ءبىر ساتتە سىن مايدانىنان قۋىپ, ەندى عانا سۋرەتكەرلىك قۋاتىن دارالاعان قازاق ادەبيەتىنە تراگەديا اكەلدى.
سول كوزسىز باتىرلار – ءابىش كەكىلباەۆ, زەينوللا سەرىكقاليەۆ, اسقار سۇلەيمەنوۆ ەدى. ولاردىڭ وتتى ماقالالارىنىڭ كەي ورامى مەنىڭ ەسىمدە ءالى ءجۇر. بۇل ءابىش كەكىلباەۆتىڭ ادەبيەتكە كەلگەن تۇسىنداعى قازاق قوعامىنىڭ مادەني ءام ادەبي ءومىرىنىڭ حال-احۋالى جايلى شاعىن سۋرەت قانا. تاجىك حالقىنىڭ تولاعاي پەرزەنتى بابودجان گافۋروۆ «اۋەزوۆ – وي تيتانى» دەگەن پىكىر ايتقان ەكەن. وي تيتانى دەگەن وزگەشە ولشەم. وزگەشە باعا. ولار وزگەشە اقىل يەلەرى. الپىسىنشى جىلداردا تاريحي سانا نامىسشىل جۇرەكتەردى ءدۇر سىلكىندىرگەن. ءدال سول كەزدە ءابىش باستاعان ستۋدەنتتەر اۋەزوۆتى قازاق ۋنيۆەرسيتەتىنە كەزدەسۋگە شاقىرادى. بۇل ايتۋلى كەزدەسۋ بولاتىن. سول كەزدەسۋدىڭ ءدۇمپىلى قازاقتىڭ نامىسشىل, ەستى جاڭا تولقىنىن – الپىسىنشى جىلدىقتاردى دۇنيەگە اكەلگەن. سول تولقىننىڭ كوش باسى ءابىش كەكىلباەۆ بولاتىن. سول توپ اۋەزوۆتى الاش كوسەمدەرىنىڭ سارقىتى دەپ بىلگەن. قاسقىردىڭ جۇرەگىن جۇرەكتەرىنە قويدىرا الماسا دا سول توپ كوسەمدەردىڭ اقىلى مەن ويلارىن بويلارىنا دارىتىپ بولاشاققا تۋ قىلىپ كوتەرىپ الىپ كەتكەن. سول ورىمدەي جاس توپ بويلارىنداعى بار قۋاتتارىن سۋرەتكەرلىك شەبەرلىككە سالعان.
الىپ اۋەزوۆ قازاق ءومىرىنىڭ ەنتسيكلوپەدياسى «اباي جولىن» قولىمىزعا ۇستاتىپ كەتتى. ولاي بولماعاندا بۇگىنگى قازاق وتكەنىمىزدى جوعالتىپ الاتىنىمىز اقيقات ەدى. مۇحتار اۋەزوۆ قازاق جۇرتىنىڭ ءبىر عاسىرلىق عۇمىرىن اسقان شەبەرلىكپەن سۋرەتتەگەنىن ايرىقشا اتاۋىمىز قاجەت. ءابىش كەكىلباەۆ ۇستازىنىڭ ۇلگىسىن جيىرماسىنشى عاسىردىڭ سوڭىنا دەيىن جەتكىزدى. قازاقتىڭ كوركەم پروزاسىن اۋەزوۆتەن سوڭ الەمدىك دەڭگەيگە كوتەرۋگە جانىن سالعان الپىسىنشى جىلى قازاق ۋنيۆەرسيتەتىندەگى كەزدەسۋدە ءوزىن قارسى العان بۇيراباس, كەڭ ماڭدايلى قاراتورى بوزبالا جىگىت ەدى. دەشتى-قىپشاق توپىراعىندا مۇحتار اۋەزوۆتەن سوڭعى تامىرى تەرەڭ تالانت – ءابىش كەكىلباەۆ ادەبيەتكە وسىلاي كەلگەن. قورىقپاعان, قورعانباعان, داڭققا كەۋدە سالماعان. ارلى سۋرەتكەر اقيقاتتى جانىنداي قورعاپ, ۇزاق, ازاپتى تىرشىلىككە بويسۇنعان. تاعدىرعا بوي الدىرعان ءابىش كەكىلباەۆ تازا سۋرەتكەر رەتىندە قازاقتىڭ كوركەم پروزاسىنىڭ ادامگەرلىككە سۋارىلعان تۋىن قاداپ كەتتى. ءبىز ونى ەسىمىزدەن ەش شىعارماۋىمىز كەرەك. بۇل ەگەستى رۋحاني كۇرەستە ول جالعىز بولعان جوق.
ءانۋار, ساكەن, قابدەش, سايىن, اسقار, زەينوللا, قاليحان, قادىر, مۇقاعالي... بۇل شاعىن توپ مۇشەلەرىنىڭ اكەلەرىنىڭ اتتارىن ايتىپ تا كەرەگى جوق. بۇلاردىڭ قاي-قايسى دا قازاق ادەبيەتىنىڭ اسىل تۇلعالارىنا اينالىپ كەتكەلى قاشان. تۇلعاعا ءتان تەرەڭ تامىرلى تاعىلىم مەن تۇسىنىك تانىتاتىن ءابىش كەكىلباەۆ كەڭىستىك ايدىنىندا تۇساۋ كورمەگەن جۇيرىكتەي جۇيتكيتىن. ۇلى جازۋشىنىڭ ۇلى ويشىل بولۋى مىندەت ەمەس, بىراق ءابىش كەكىلباەۆ كەڭ ويلانا الاتىن, كەڭىستىكتى كەڭ پىشە الاتىن اسا زەرەك, اسا اقىلدى سۋرەتكەر بولعانى بىزگە ءمالىم. ءابىش كەكىلباەۆتىڭ بويىندا تاكاپپارلىق, ءوزىم بىلەم دەۋ, وزگەنى وزىنەن بىرەر ساتى تومەن قويىپ سويلەسۋ اتىمەن جوق ەدى. ول كىسى جۇرتتىڭ بارىمەن ءبىر قالىپتا سويلەسەتىن. ءبارىن بىردەي قۇرمەتتەيتىن. بىرەۋدى جوعارى, بىرەۋدى تومەن قويمايتىن. بىراق, ءوز ەڭبەگىنىڭ سالماعى, ويى جوعارى ەكەنىن ىشتەي بىلەتىن, سىرت كوزگە اڭعارتپايتىن. ادامدىق بولمىسى بىركەلكى ماڭعاز, بايسالدى قالپىنان تانىپ كورمەگەن. ابەكەڭنىڭ جەتپىس جىلدىق مەرەيتويىنا مەن «اMANAT» جۋرنالىنىڭ ءبىر سانىن ارنادىم. اناتولي كيم ءابىشتىڭ «اڭىزدىڭ اقىرى» رومانىن ورىس تىلىنە اۋدارعان. – اۋدارمام قالاي ەكەن؟ – دەپ سۇرادى اناتولي كيم. – اناتولي اندرەەۆيچ, اۋدارماڭ جامان بولسا «اMANAT»-قا باسپايمىز عوي, – دەدىم. – قالجىڭسىز, شىنىڭدى ايتشى. – ءبىر سوزبەن ايتسام, اۋدارما كەرەمەت. بىراق, تىم سۇلۋ. كەي جەردە تاكاپپارلىق جەتىسپەي جاتىر, – دەدىم. اناتولي ءسال ويلانىپ تۇردى دا: – ستاريك, سەنىڭ سوزىڭدە جان بار. جاسىرماي شىندىق ايتقانىڭا راحمەت. بىراق, ءبىزدىڭ ءسوزىمىزدى ابەكەڭە جەتكىزبە. اۋدارما تۋرالى اركىمنىڭ ءوز ويى بار, – دەدى. ءابىش جازۋشى مەن سۋرەتكەردىڭ ارا جىگىن ەرتە تانىعان. جازۋشى ءبىر كۇندىك, سۋرەتكەر مىڭ كۇندىك.
سۋرەتكەردىڭ ءومىرى ازاپ. ونىڭ تىرشىلىگىندە ازاپتان وزگە ەشنارسە جوق. قاي جازۋشى دا سۋرەتكەر بولۋدى اڭسايدى. قول جەتپەس اسقاق ولجانى ءتاڭىرى عانا ۇسىنادى. ال قازاقتا الىپ سۋرەتكەرلىك كەسكىن-كەلبەت, ويلى اقىل بەرگەن ەكەۋ بار. ونىڭ ءبىرى – مۇحتار اۋەزوۆ. ەكىنشىسى – ءابىش كەكىلباەۆ. ءتاڭىرى ەكەۋىنە دە ورنەكتى كوركەم ءسوز, شەڭبەرى شەكسىز تياناقتى وي, مۇلتىكسىز شەبەرلىك, ەتيكالىق ءام ەستەتيكالىق قاپىسىز تالعام بەرگەن. «بايتەرەكتىڭ» قاسىندا ابەكەڭمەن بەتپە-بەت كەزدەسىپ قالدىق. – كىتاپحاناعا بارا جاتىر ەدىم, – دەدى. – كەزدەسۋ بولماق. كوز الدى كۇلگىن تارتقان, ءجۇزى سالقىن, شارشاعانى ءبىلىنىپ تۇر. كەڭ كەۋدەسى, اۋقىمدى دەنە ءبىتىمى ءالى دە شىمىر. – باستىقتارعا بارا جاتىرمىسىڭ؟ – دەپ مينيسترلىكتەردىڭ قىتاي قورعانىنداي ۇزىننان ۇزاق قامالىنا قاراپ يەگىن كوتەردى. – جوق, ەسكى قالاداعى قارا حالىققا بارا جاتىرمىن, – دەدىم. ابەكەڭ كەڭ كەۋدەسىن كەرىپ الدەنە ايتقىسى كەلگەندەي بولىپ بارىپ بوگەلدى. ەزۋىنە ويناپ شىققان قۋاقى كۇلكى بايقالىپ قالىپ باسىلدى. ۇندەگەن جوق. ارتىق سويلەيتىن ادام ەمەس. قيمىلى دا, ويى دا سابىرعا تولى. ويلانىپ بارىپ ءسوز ايتادى. تولعانىپ بارىپ ءسوز ورنەگىنە جان بىتىرەدى. اسپايدى, ساسپايدى. ات شابا ما, باپ شابا ما دەگەن وسى بولار, شاماسى. – استانادا قانشا بولاسىڭ, روللان؟.. – ەرتەڭ كەشكە ماسكەۋگە جۇرەمىن. – اناتولي كيمگە سالەم ايت, – دەپ بوگەلدى دە, – اۋىرسىنباساڭ, ۋاقىتىڭ بولسا ەرتەڭ تۇستە ۇيگە سوق. كەزدەسپەگەلى كوپ بولدى. اڭگىمە-دۇكەن قۇرايىق. اناتوليگە ءبىر حات جازىپ وزىڭمەن بەرىپ جىبەرەيىن. – راحمەت, ابەكە, ءسىزدىڭ سالەمىڭىزدى اۋىرسىنبايمىز عوي, – دەدىم. – وندا ەرتەڭ ۇيدە توسامىن, – دەدى دە ءجۇرىپ كەتىپ, لەزدە قايتا بۇرىلدى: – روللان, قازاقتىڭ ءسوزى ۇزىن. امان بول. امان ءجۇر, – دەدى. – جيدەباي يەسىز قالدى. جيدەبايدى يەسىز قالدىرما. سەنەن باسقا باس كوتەرەر جان دا جوق قوي. – ءسىز دە امان بولىڭىز, ابەكە. ءۇستىرت ءسىزسىز جەتىم. ۇستىرتتە قالىڭ قىتاي مەن امەريكالىقتار ەركىن تالتاڭداۋدا. دەشتى-قىپشاق دالاسىندا سالتانات قۇرعان, قۋسا قۇتقارمايتىن, قاشسا جەتكىزبەيتىن قاسيەتتى جەز تۇياق تارپاڭدار دالامىزدا 1758 جىلى جوعالىپ تىنعان. مەن ءجۇرىپ بارىپ ارتىما قاراپ ەدىم, ابەكەڭ مەنى باعىپ تۇر ەكەن, وڭ قولىن كوتەرىپ, ەزۋ تارتتى. كوزى ءسال جاساۋراعانداي ما, قالاي؟! سونى كورسەتكىسى كەلمەي مول دەنەسىن جىلدام بۇرىپ الىپتارشا ادىمداپ ۇزاپ كەتتى. «قازاقتىڭ ءسوزى ۇزىن», – دەگەن اڭعارتپاسىنىڭ استارى قالىڭ. جۇرەگىم سەلت ەتە قالدى.
بايلىق پەن داڭقتىڭ تۇككە تۇرمايتىنىن بىلگەنمەن, قازاق ءسوزىنىڭ قاتالدىعىنا ەندى ەرەكشە ءمان بەرىپ قينالا ويلانىپ بارا جاتىر ەدىم. قامقور اعا الىپ دەنەسىن بارىنشا بۇرىپ, پالە-جالادان, وسەكتەن, عايبات سوزدەن, قاۋىپ-قاتەردەن ماعان قالقان بوپ تۇرعىسى كەلگەندەي. ويىما ماحامبەتتىڭ ءورشىل جىر جولدارى ورالىپ مەنىمەن ىلەسىپ جۇرە بەردى. ... ۇلكەنى كىمنىڭ جوق بولسا, جاسى بولار دۋانا. ءبىر سىناعان جاماندى ەكىنشىلەي سىناما. تىرىدە سىيلاسپاعان اعايىن, قۇم قۇيىلسىن كوزىڭە ولگەندە بەكەر جىلاما... ءولىم باردا قورقىنىش جوق. ونەر باردا ءولىم جوق دەپ, ءابىش كەكىلباەۆتىڭ دەشتى-قىپشاق دالاسىندا ەندى عانا ساۋمال ساعىمداي تولقىپ جونەلگەن رۋحاني الەمىنىڭ كەڭدىگى مەن تەرەڭدىگىنىڭ ولشەۋسىز مول بولۋىن تىلەدىم. شىندىق ايتاتىن گەرولد بەلگەر ءبىر تۇندە تەلەفون سوقتى. – روللان, كەشتەۋ مازالادىم, عافۋ ەت. – مازالاعانىڭىز ءۇشىن راحمەت, گەراعا. – مەن ءتارتىپ جەتەكتەگەن نەمىسپىن. تۇنگى وندا ءوزىم دە, جەڭگەڭ دە ۇيقىعا قۇلايمىز. سەن مەنىڭ چەپۋحامدى وقىپ جۇرەمىسىڭ؟.. – ءبىز ءسىزدىڭ چەپۋحاڭىزدى ءجاي چەپۋحا ەمەس, «يزبراننايا چەپۋحا» بولسىن دەپ اتاپ ەدىك. – ونى بىلەمىن. ونى قۇپ العام. مەرەكە ءىنىم ءبىر تومدىعىن شىعارادى. سوندا كىتاپتى «يزبراننايا چەپۋحا» اتايمىن. سوڭعى چەپۋحادا قازاقتىڭ ءتورت ءدۇلدۇل جازۋشىسى بار.
ولار جۇسىپبەك ايماۋىتوۆ, مۇحتار اۋەزوۆ, ءابىش كەكىلباەۆ, مۇحتار ماعاۋين دەپ جازعان ەدىم. وسىنى ايتقانىم پالە بولىپ جابىستى. تەلەفون قايناپ كەتتى. قايناعان تەلەفون مەنىڭ باسىمدى دا قايناتۋدا. – تەلەفونىڭىزدى قايناتقاندار نە دەيدى؟.. – نە دەۋشى ەدى؟.. تىزىمدە ءبىز نەگە جوقپىز دەيدى. – ال ءسىز نە ايتاسىز؟ – مەن باياعى تورتەۋىن ايتامىن تىزبەكتەپ. سەن نەگە تەلەفون سوقپادىڭ؟.. سونى بىلگىم كەلدى. – مەن جىندى ەمەسپىن عوي, گەرەكە. – ءدال ايتتىڭ, جىندىلاردى ءجون ءسوز ايتىپ ۇيالتا المايدى ەكەنسىڭ. – ونى باسىڭىزعا الا بەرمەڭىز. – باس تۇگىلى جۇرەكتى جارالاپ ءبىتىردى. وسى تورتەۋى جونىندە سەن نە ايتاسىڭ؟ – مەنىڭ ايتقانىمدى تىڭدامايسىز. ىلعي وزىڭىزشە جاسايسىز. – روللان, مەن نەمىسپىن عوي. مەن سەندەي جاس قازاقتى تىڭداپ نە قىلامىن؟ قالجىڭ. سەن ماعان مەملەكەتتىك سىيلىقتا نەڭىز بار دەپ رەنجىپ ەدىڭ. سەنى سول جولى تىڭداماعانىما قاتتى وكىنەمىن. ۇكىمەت مەملەكەتتىك سىيلىقتى ماعان بەرمەدى. ءجا... ءوتتى, كەتتى... ەندى نە قىلايىن؟.. كەشىرىم ەت... ونى قويايىق. تورتەۋى تۋرالى ءتىل قىزدىرىپ كور. – گەر اعا, سىزگە ءدۇلدۇل جازۋشى, ماعان سۋرەتكەر قىمبات. تورتەۋدىڭ ىشىندە ەكى سۋرەتكەر بار. – اتا كانە!.. – بىرەۋى اۋەزوۆ, ەكىنشىسى كەكىلباەۆ. – ساعان داۋا جوق ەكەن. سەنىكى دۇرىس. – جاقسى جاتىپ جايلى تۇرىڭىز, گەراعا. – بار بول, روللان. گەر اعام تەلەفون ترۋبكاسىن تاستاي سالدى. ءابىش كەكىلباەۆپەن سيرەك كەزدەسەمىن.
ال ءابىش كەكىلباەۆتىڭ جازبالارىمەن ءجيى ۇشىراسامىن. «... ول قايتادان ەسەڭگىرەپ كەتتى. ەندى جان-جاعىن شەتسىز-شەكسىز قۇلا ءتۇز جايلاپ الدى.بىلەم-بىلەم شاعىلدار دا الدەقانداي شيماي جازۋلارعا تولىپ كەتكەن سياقتى. بۇل ءسونىپ بارا جاتقان جانارىنىڭ سوڭعى قۋاتىن شىم-شىم سارقىپ, قادالىپ كەلىپ وقيدى-اق. الدەبىر ۋاقىتتاردا بارىپ زورعا-زورعا اجىراتقانداي بولدى. كۇللى دۇنيەنى «بارار جەرىڭ ءبارىبىر جەردىڭ استى» دەگەن شيماي جازۋ قاپتاپ كەتىپتى». ناعىز سۋرەتكەر ءابىش وتە بيازى مىنەزىمەن بولەكتەنەدى. وزىق ويلى كىتاپتاردى تۋدىرعان ادام اسقان سابىر يەسى. ءابىشتىڭ ءتاڭىر مەن اقىلعا تازا كوڭىلمەن ءارى ادالدىقپەن قىزمەت كورسەتەتىنىن ەرەكشە اتاماقپىن. ءبىز انا-جەردىڭ جان جىلىتار قىزۋىن سەزىنۋدەن قالىپ بارامىز. انا-جەردە ءبارىن دە قۇرتۋعا بولادى دەيدى. ادام بويىنداعى ار-ۇجداندى, ويدى, سەزىمدى, قۇلشىنىستى, تىپتەن بۇكىل اتموسفەرانى – وزەندەردى, كولدەردى, ورمانداردى – ولارسىز ادام انا-جەردە تۇنشىعىپ ولەدى. ويتكەنى, ويىن ءتارتىبى سولاي. ولتىرۋگە رۇقسات! جيىرما ءبىرىنشى عاسىردىڭ تىرشىلىك اياسى سونى تالاپ ەتەدى. ءبىز ۋاقىت ۇيعارىمىن مۇلتىكسىز ەستۋىمىز, ازاماتتىق پارىزىمىزدى قالتقىسىز وتەۋىمىز قاجەت. قاشاندا اقيقاتقا ادال بولۋدى باستى پارىزىمىز سانايمىز.
سوڭعى دەمىمىز بىتكەنشە ەل-جۇرتىمىزدى ايالاپ وتۋگە, ارداق تۇتۋعا جانىمىزدى سالۋىمىز قاجەت. انا-جەرى ۇستىرتتەن ءنار العان جاس ءابىشتىڭ بويىنا اۋەزوۆتىڭ رۋحاني تاعىلىمى قۇت-بەرەكە بوپ دارىعان. ءابىش قازاقتىڭ حاس سۋرەتكەرى بولىپ, الەم ادەبيەتىنەن ءوز بيىگىن تاپقان ساناۋلى قازاقتىڭ ءبىرى. ۇلى شىعارمالار ادامنىڭ جان-جۇرەگىن اشادى, سەزىمىن بايىتادى. سونان دا كونتسلاگەرلەرمەن, تۇرمەلەرمەن ادام بويىنداعى ادامشىلىق قاسيەتتى ءولتىرۋ مۇمكىن ەمەس. قايران الاش-وردا قايراتكەرلەرىنىڭ جانكەشتى ادامدىق ەرلىكتەرى سۋرەتكەر ءابىشتىڭ قادالعان قىراعى كوزىنەن دە, وتانشىل جان-دۇنيەسىنەن دە ەش شىقپاعانىنا مەن يمانداي سەنەمىن. سەنگىم كەلەدى دە تۇرادى. ءابىش كەكىلباەۆتىڭ شىعارماشىلىعى قازاق ورتاسىنان, تۇركى الەمىنەن, عاسىر شەڭبەرىنەن وزىپ شىعىپ بولاشاققا ۇمتىلعان رۋحتى قۇبىلىس. جازۋشىنىڭ رۋحاني تاعىلىم-اماناتى ەلىنىڭ جادىندا بولۋعا جازسىن. ءابىش كەكىلباەۆ حالقىنىڭ تراگەدياعا تولى تاعدىرىن ايقىن جازعان ۇلى تالانت. ءابىش كەكىلباەۆتىڭ دۇنيەدەن وزعانىنا بۇگىن ءبىر جىل تولىپتى. ەندى ءابىش كەكىلباەۆتىڭ رۋحاني الەمى بىزگە امانات بولىپ ورتامىزدا ءومىر سۇرمەك.
ول ءال-فارابيدىڭ, ءياساۋيدىڭ, بالاساعۇننىڭ, ماحامبەتتىڭ, شوقاننىڭ, ابايدىڭ, ءاليحاننىڭ, احمەتتىڭ, مىرجاقىپتىڭ, قانىشتىڭ, مۇحتاردىڭ, عابيتتىڭ, مارعۇلاننىڭ اماناتىنداي ارداق, اسىل دۇنيە. سول اسىلدى بۇگىن قايتادان زەردەلەي زەرتتەپ دەشتى-قىپشاق دالاسىنىڭ رۋحاني الەمىنە ۇكىلەپ قوسۋ بىزگە پارىز بولىپتى. قاسقىر جۇرەك قازاقتاردان تاعىلىم دارىعان سوڭعى كوشتىڭ سوڭعى كوش باسى ءابىش كەكىلباەۆتىڭ رۋحاني الەمى ەندى تۋعان ەل-جۇرتىنىڭ كوگىلدىر كوگىندە ەركىن تالماي سامعاۋعا جازسىن. ءابىش الەمدىك ونەرگە دە, قازاق ونەرىنە دە اۋاداي قاجەت تۇلعا. سۋرەتكەر اقىل كوزىمەن كورىپ تۋادى, جان كوزىمەن كورىپ ولەدى. انا-جەردىڭ تاعدىرى ادامنىڭ قولىندا قالعان قاتەرلى كەزەڭدە جەردى جاۋاپتى ادامزات بالاسى عانا ساقتاپ تۇرا الماق.
روللان سەيسەنباەۆ