ۇشاق قوندى. ءبارىمىز جاپا-تارماعاي كوريدورعا جەتۋگە اسىقتىق. كۇتىپ الۋ زالىندا تۇرمىز. ءبىر ۋاقىتتا تىركەلۋ ورنى جاقتان ءبىر جىگىتتىڭ داۋىسى قاتتى شىعىپ جاتتى. باسىندا نازار اۋدارماعان ەدىم, بارا-بارا داۋىسى شىعانداپ تۇرعان جىگىتتىڭ «قابانباي» دەگەن ءسوزىن ەستىپ قالدىم. سويتسەك, اڭگىمە بىلاي ەكەن. سەمەيگە قوناققا بارعان بۇل جىگىتكە سوندا تۇراتىن دوسى قابانباي باتىردىڭ پورترەتىن سىيعا بەرىپتى. باباسىنىڭ بەينەسىن تورىمە ىلەتىن بولدىم دەپ القىن-جۇلقىن اۋەجايعا جەتكەن جىگىتكە اۋەجاي قىزمەتكەرى: «بۇل پورترەتتى ۇشاق ىشىنە الىپ كىرۋگە بولمايدى, ءتىپتى وسىلاي بوس كۇيىندە جۇك بولىمىنە دە جىبەرە المايمىز» دەمەسى بار ما؟ ولاي دەپ ايتارىن كۇتپەگەن جىگىت نە دەرىن بىلمەي تۇرىپ قالىپ, سالدەن سوڭ قولىندا اق بىلەكتىڭ كۇشىمەن, اق نايزانىڭ ۇشىمەن ەلىن, جەرىن قورعاعان قابانباي قولباسىنىڭ پورترەتى تۇرعانى ەسىنە كەلىپ, ايقايعا باسىپتى. «وسى بابامىز بولماسا سەنىڭ دە, مەنىڭ دە وسى كۇنىمىز بولماس ەدى, كەشە بۇكىل ەلىن قورعاعان قابانباي باتىردىڭ بەينەسى بۇگىن الىپ ۇشاقتىڭ ىشىنە سىيماي قالعانى كۇلكىلى ەمەس پە؟! قالاي بولماسىن, مەن بۇل پورترەتتى الىپ كەتەمىن, الماتىداعى ءۇيىمنىڭ تورىنە ىلەمىن» دەپ بوي بەرمەي تۇرعانىن كوردىك. اۋەجاي قىزمەتكەرلەرى دە ءوز دەگەندەرىنەن قايتپادى. اقىرى الگى جىگىت ساۋدا دۇكەنىنەن وراعىش اكەلدى دە: ء«وزىڭ قورعاعان دالاڭنىڭ كەڭ توسىنەن ۇشاتىن ۇشاققا پورترەتىڭ سىيمادى-اۋ, قايران, قابانباي» دەپ قولىنداعى پورترەتىن وراپ جاتتى. زاڭدىلىق دەپ قۇندىلىققا كوز قىرىن سالمايتىن جاس اۋەجاي قىزمەتكەرلەرى قابانبايدىڭ كىم ەكەنىن, ونىڭ سۋرەتىن كوتەرىپ جۇرگەن مىنا جىگىتتىڭ كىم ەكەنىن بىلگەن دە جوق.
«45 كۆادرات»
سەمەيگە بارا جاتقان ۇشاقتا وتىرمىز. قاناتى بار كولىككە وتىرعانىنا قورىقتى ما, الدە ءبىر جەرى اۋىردى ما, قاسىمدا وتىرعان جولاۋشىنىڭ قىشكەنتاي قىزى مازاسىزدانىپ, جىلاي بەردى. اناسى جەيتىن تاتتىلەر بەرسە دە, الدانبادى. اقىرى شاراسىزدىقتان سومكەسىنەن سمارتفونىن سۋىرىپ الىپ, الدىن الا دايىنداپ قويعان ويىنداردى قويىپ بەرىپ تىنىش بولدى. جاعى تالماي جىلاعان بالاعا قاراپ, تىجىرىنعاندار دا جوق ەمەس.
سالدەن سوڭ ونىڭ قاسىندا وتىرعان اجەسى ءسوز باستاپ, «ەلوردادا تۇراسىڭ با؟» دەپ سۇرادى. جاۋابىن ايتتىم. ءارى قاراي ول كىسى ءوزى كوسىلىپ سويلەي باستادى. «ون جىل بۇرىن وسى قالادا تۇرامىز دەپ اۋىلدى تاستاپ, كوشىپ كەلگەنبىز. ۇلىم مەن كەلىنىم ءارتۇرلى جۇمىس ىستەپ, ءبىزدى اسىرادى. قالاعا بارىپ, سول جەردە مەكەندەپ قالامىز دەپ ويلاپ ەك, ول ويىمىز جۇزەگە اسپادى. مىنە, اۋىلعا قايتا كەتىپ بارامىز, ون جىلدان بەرى ءار جەردە پاتەر جالداپ تۇردىق, ەندى ويلاسام, قازىرگى قازاقتىڭ كوبىنىڭ ارمانى «45 كۆادرات» پاتەرگە يە بولۋ ەكەن. ءبىز دە سونداي ارمانمەن ءومىر سۇردىك, اقىرى قىسقا ءجىپ كۇرمەۋگە كەلمەي, تۋعان اۋىلىمىزعا قايتىپ بارا جاتىرمىز», دەدى. سوسىن قارت ۇشاق تەرەزەسىنىڭ پەردەسىن سىرىپ, اقشۋلان بۇلتتارعا قاراپ, ۇزاق ويلاندى. ونىڭ اسىل ارمانى, اپپاق ءۇمىتى سول بۇلتتارمەن ىلەسىپ قالىقتاپ جۇرگەندەي. ايتارىن ايتىپ الىپ, وعان ءوزى نالىپ قالعان ەگدە كىسىنىڭ جۇزىنە قارادىم, الدەبىر كوڭىلسىزدىك يەكتەپ العانى ءبىلىنىپ تۇر. ويمەن ايتىلعان ءسوزدىڭ وي تۋىنداتاتىنى بار ەمەس پە؟! كوپكە دەيىن قارت كىسىنىڭ «45 كۆادرات» دەگەن ءسوزى جادىمدا جاڭعىرىپ تۇرىپ الدى. بالكىم, تالاي اتا-انا بالالارىمىزدىڭ «45 كۆادرات» پاتەرى بولسا دەپ كۇنى-ءتۇنى ارمانداپ جۇرگەن شىعار؟! ەح, «45 كۆادرات»!!!