شامامەن ءبىزدىڭ ءداۋىردىڭ IV-V عاسىرىندا تۇركىلەردىڭ شەتكى ورداسىن تابىعاش-ءشۇرشىت اسكەرى قورشاپ الادى. جاۋلار وردانى جاناي اعاتىن وزەننىڭ سۋىن بۇرىپ, سىرتتان قاتىنايتىن بارلىق جولدى جاۋىپ تاستايدى. ونىمەن قويماي, بەكىنىستى وتتى جەبەمەن اتىپ, ورتەيدى.
سول كەزدە وردا بەكىنىسىن قورعاۋشى باس ساردار جاسى توقساننان اسقان زاعيپ اۋليە-اناسىنا بارىپ: «ۋا, اناشىم, نە ىستەيمىز جاۋعا بەرىلەمىز بە, الدە قاسىق قانىمىز قالعانشا شايقاسامىز با, شەشىمىن ايتىڭىز؟» دەپ سۇرايدى. اناسى ايتادى: « ۇلىم, سەن ادىلەت ءۇشىن شايقاسۋداسىڭ, ەگەر جاۋعا بەرىلسەڭ, كەيىنگى ۇرپاق سەنىڭ وسى ۇلگىڭدى ونەگە تۇتىپ كەتپەسىنە كىم كەپىل, شايقاس, بالام! تۇركى تۇقىمى ورداسىن قورعاپ, ەرلىكپەن ءولۋدىڭ ۇلگىسىن كورسىن», دەيدى.
انا ۇكىمىن ەستىگەن باس سارداردىڭ جانارى شوقتاي جايناپ «ۋا, مەنىڭ اۋليە-انام, ءسوزىڭىزدى تاعى ءبىر قايتالاڭىزشى!», دەپ وتىنەدى. كەيۋانانىڭ اماناتىن بۇل جولى ءتىرى قالعان تۇركى ساربازدارى قاتار تۇرىپ تىڭدايدى. ءسويتىپ كۇڭىرەنىپ كۇن تۇبىنە جورتىپ ۇيرەنگەن تۇركى جانكەشتىلەرى الا تاڭمەن اتويلاپ, ءشۇرشىتتىڭ شاڭىن قىلىشپەن قاعۋعا دايىندالادى. سول كۇنى عالامدى جارىق نۇرعا بولەپ, شىعىستان شىرايىن شاشىپ كۇن دە شىعادى. شەيىت كەتۋدىڭ شەرىن اڭساعان ساربازدار ساپقا تۇرادى. ءدال وسى تۇستا باس سارداردىڭ اناسى كەلىپ: «ەي, ۇلىم, شەش ساۋىتىڭدى, قاس جاۋىنا تەك كويلەكپەن شىق. كورسىن مىنا جاۋلار مەنىڭ قانداي ۇل تاپقانىمدى», دەيدى.
باس سارداردىڭ شەشىنىپ تاستاپ جالاڭ توسىمەن جاۋعا شاپقالى تۇرعانىن كورگەن باسقا ساربازدار دا شەشىنەدى. جالاڭاش باتىرلار جاۋمەن ايانباي شايقاسادى. جاسانىپ كەلگەن جاۋدى قوعاداي جاپىرادى, بىراق ءبىرى دە ءتىرى قالمايدى. جەڭگەن جاۋ قالعان تۇركىلەردى قورقىتۋ ءۇشىن باس سارداردىڭ باسىن كەسىپ الىپ, ۇزىن سىرىققا شانشىپ, ورداسىنىڭ الدىنا ءىلىپ قويادى. بۇل وقيعا تۋرالى باتىردىڭ اناسىنا حابار جەتكەندە, كەيۋانا «ويپىرىم-اي, ۇلىمنىڭ جانسىز باسى تىرىلەرگە «ەرلىكتىڭ ۇلگىسى مىنا مەنمىن» دەپ ۋاعىز ايتىپ تۇرعانىن قاراشى» دەپتى.
بەكەن قايرات ۇلى,
«ەگەمەن قازاقستان»