چەحوۆ ارتىق بوياۋدى, شەشەنسۋدى سۇيمەيتىن. وزىنەن وزگە ادام جاساپ, «اسەمسىپ, ءسانسىپ» جۇرگەندەرگە مىسقىلمەن قارايتىن. ماكسيم گوركيدىڭ ەستەلىگىندە جازۋشىعا ءبىر توپ ايەل كەلگەنىن جازادى. «ولار ساياساتقا اسا قىزىعاتىن ادامدارشا «جوعارعى» سۇراقتارىن قويا جونەلەدى.
– انتون پاۆلوۆيچ! قالاي ويلايسىز, سوعىس نەمەن اياقتالادى؟
– مەنىڭشە, بەيبىت كەلىسىممەن.
– ارينە! كىم جەڭەدى؟ گرەكتەر مە, الدە تۇرىكتەر مە؟
– كىم مىقتى بولسا, سول جەڭەدى.
– ال سىزدىڭشە, قايسى تاراپ مىقتىراق؟
– قايسىسى جاقسى تاماقتانعان, بىلىمدىرەك بولسا, سول تاراپ...».
مۇنان سوڭ ايەلدەر «قانداي ۇتىمدى جاۋاپ!» دەپ جازۋشىنىڭ ءوز تىلىمەن سويلەي باستايدى. ء«سىز تۇرىكتەر مەن گرەكتەردىڭ قايسىن كوبىرەك جاقسى كورەسىز؟» دەگەندە, چەحوۆ: «مەن مارمەلادتى جاقسى كورەمىن, سىزدەر دە ۇناتاسىزدار ما؟» دەيدى. «ارينە!» دەپ قۋانا كەتەدى ايەلدەر, ءبىرى «ونىڭ حوش ءيىسى عاجاپ!» دەپ قۇلپىرا كەتەدى. مۇنان سوڭ جازۋشى ء«ار ادام ءوز تىلىندە سويلەۋى كەرەك» دەگەندى ايتادى.
چەحوۆ «قۇنداقتاۋلى ادامىندا» قوعامدىق «قورشاۋلارعا» قامالعان مۇعالىمنىڭ بىرەگەي بەينەسىن جاسادى. ءيا, ءوز رۋحىن تۇنشىقتىرىپ, جانىن بۋىندىرىپ, قوعام جاساپ بەرگەن قالىپتاعى پەندەنىڭ ايانىشتى بولمىسىن اشتى. راسىندا, بارلىق سىرتقى كۇشتى ءبىر ءسات شەتكە ىسىرىپ, ءوز تەرەڭىنە ۇڭىلەر ادامدار ازايىپ بارادى. ۆيرتۋالدى الەم شارىقتاعان كەزەڭدە ادامداردىڭ وزىنە جەتۋى مۇڭعا اينالدى. سوندىقتان با ەكەن, تەك ەرىنمەن سويلەيتىن, كىسىگە ەنجار, ولىمگە دە سەلت ەتپەيتىن دىردەكسىز دەنەلەر ارتىپ وتىر. چەحوۆ: «مەن سەلقوس, ەنجارلارعا توزە المايمىن! ولار ەشتەڭە سەزىنبەستەن سويلەي بەرەدى, ءان دە سالادى. بار ايتقانى شارتتى تۇردە عانا, ءولى شىعادى» دەپ كۇيىنەدى. پۋشكيننىڭ «وبا كەزىندەگى توي» دراماتۋرگيالىق پوەماسىندا وبا تاراعان كەزدەگى كەي توپتىڭ ءولىم الدىنداعى نەمقۇرايلىعىن, دارمەنسىز بولمىسىن اشكەرەلەيدى. ال شوپەنگاۋەر سىرتقى ساۋىق ءۇشىن ىشكى جارىعىن ءسوندىرىپ العان پەندەلەرگە ايانىشپەن قارايدى.
چەحوۆتىڭ ۇياڭدىعى – ىشكى الەمىنىڭ كەڭدىگىنەن ەدى. جازۋشىنىڭ پىكىرىنشە, جان دۇنيەسى شەكتەۋلى ادامدار كوبىنە دابىراشىل, داڭعوي كەلەدى.
