مىڭ قوسشىعا – ءبىر باسشى. ارقايسىمىز ءار تاراپقا تارتپاي, سول ءبىر ادامدى قولداپ, ءۇن قوسۋعا مىندەتتىمىز دەپ ويلايمىن. بارلىق ماسەلەدە باس بىرىكپەي, جەڭىس جوق. «ساۋساق بىرىكپەسە, ينە ىلىكپەيدى» دەيدى قازاق. سوندىقتان قازىرگىدەي قاتال رەجىمگە ءوزىمىزدى قالىپتاستىرۋىمىز قاجەت. جانە سول ەرەجەنى وزىمىزدەن باستاۋىمىز كەرەك. كوشەگە شىقپاۋ كەرەك! ورىنسىز جۇرمەۋ كەرەك! اسىرەسە, جاسى كەلگەن ادامدار. دەگەنمەن بۇل ىندەت باس-كوز دەمەي, ادامنىڭ جاسىنا دا قاراماي, اجال قۇشتىرىپ جاتىر. سول ءۇشىن بارىنشا ساق بولعانىمىز ءجون.
حالقىمىزدىڭ باس اماندىعى ءۇشىن شارتاراپتى شارلاعان ىندەتتىڭ ەكىنشى تولقىنى كەلمەي-اق قويسىن دەپ تىلەيمىز. وسى جوعالتقانىمىز دا جەتەر. ەندى, بىرىنشىدەن, انا رەتىندە, اجە رەتىندە, ودان كەيىن اقىن-جازۋشى رەتىندە ەل-جۇرتىمنىڭ اماندىعىن تىلەيمىن. لايىم جاقسى كۇندەردە جاقسىلىقپەن سۇيىنشىلەسىپ كەزدەسەيىك.
ءحانبيبى ەسەنقاراقىزى,
اقىن, حالىقارالىق «الاش» ادەبي سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى,
«پاراسات» وردەنىنىڭ يەگەرى
