قازاق حالقى «ارۋ» دەگەن ءسوزدiڭ ءوزiن ادەمiلiكتiڭ, ادەپتiلiكتiڭ, يناباتتىلىقتىڭ, سۇلۋلىقتىڭ بەلگiسi دەپ تانىعان. ادەمi, كورiكتi, شىرايلى, سۇلۋ, اجارلى, ارۋ دەپ سيپاتتالاتىن قىزدارىمىزدىڭ جان دۇنيەسى نازىك, ادال ماحاببات يەسى بولعانىن, داۋلەتكە, بايلىققا قىزىقپاعانىن, ماحاببات اتتى اسىل سەزىمدى ايرىقشا قاستەرلەپ, ايالاعانىن جىر-داستانداردان بىلەمىز. ارۋ قىزدىڭ ومىردەگى ەڭ اسىل مۇراتى – انا بولۋ. انا – دۇنيەدەگى ەڭ اياۋلى ءسوز. بۇل سوزگە بار الەمنىڭ مەيىرىمى مەن ماحابباتى سىيىپ تۇر. انا – ءومىردىڭ, تىرشىلىكتىڭ تۇنىق باستاۋى. تۇنىقتىق تا, مولدىرلىك تە, تازالىق پەن ماحاببات تا انا ءسوزىنىڭ استارى, شىنايى ماعىناسى.
ۇلى دالانى مەكەندەگەن حالقىمىزدىڭ ءبىر تىلدە سويلەپ, ادەت-عۇرىپ, سالت-ءداستۇرىنىڭ, مىنەز-ق ۇلىقتارىنىڭ دا ۇقساس بولىپ كەلۋى بۇرىنعى وتكەن دومالاق انا, ايشا ءبيبى, جاعان بەگىم, ۇلپان, زەرە, ۇلجان سىندى انالارىمىزدان ءنار العان تاربيەنىڭ ناتيجەسى. ەركە قىز, يماندى ايەل, قاسيەتتى انا سولاردان شىققان. ءسويتىپ, قازاقتىڭ باتىل, اقىن, اقىلدى قىزدارى ۇلتتى تاربيەلەدى. ولار ەركىندىك پەن ەسەرلىكتىڭ اراجىگىن اجىراتا بىلگەن پاراساتتى, تاپقىر, ءتوزىمدى بولدى, قيىن-قىستاۋ كۇندە شاشىن توبەسىنە ءتۇيىپ جاۋعا شاپتى, ەر ازاماتقا اقىلشى, سەنىمدى سەرىك بولا ءبىلدى.
ءوزىن نامىس پەن ۇياتتىڭ وكىلى رەتىندە سەزىنىپ, سوعان ساي بولا العان قىز عانا ارۋلىق دەڭگەيگە جەتەدى. دەمەك ارۋلىقتى ار قورعاعان انالاردان ۇيرەنەتىن بولساق, يماندى, وجدان مەن ابىرويدى, ار-ۇياتتى تۋ ەتۋ – ءار بويجەتكەننىڭ ومىرلىك ماقساتى.
ۇلتتىڭ ۇرپاعىن سول حالىقتىڭ رۋحىندا ءوسىرىپ, ءاربىر كىشكەنتاي مەملەكەت – وتباسىنىڭ تىنىشتىعىن, بەرەكە مەن بىرلىگىن ساقتاپ, جىلىلىق پەن جان شۋاعىنا بولەپ, سول ارقىلى ەلدىڭ, مەملەكەتتىڭ ءدىڭىن ۇستاپ وتىرعان اسىل انالارىمىزعا مىڭ تاعزىم, شەكسىز العىس!
ايدا ماناپ,
«بوبەك» ۇعپببسو ء«وزىن-ءوزى تانۋ» وقۋ-ساۋىقتىرۋ كەشەنىنىڭ قىزمەتكەرى
