ۇلىس وڭ بولسىن!

ناۋرىز توڭعاندار تۇرماي توسەكتەن, قارىتقان سىرتتا قار-مۇزىڭ. كوگىلدىر كورپە توسەتكەن, كوكتەمنىڭ باسى – ناۋرىزىم!   «يبالى قولداي ەپتى» دەپ, ءۇي باسى تويلاپ ايتتايدى. «يتتىگىن جاساپ كەتتى» دەپ, يت جىلىن حالىق ايتپايدى.   «قاراشا قازدار كەلدى», – دەپ, ىزعارى قىستىڭ قايتپايدى. «جىلانداي سۋىق بولدى», – دەپ, جىلاندى حالىق ايتپايدى.   «جىلدارعا سەنگەن ەلى», – دەپ, كولدەنەڭ سوزدەن اقتايدى. «دوڭىزداي دولى ەدى», – دەپ, دوڭىزدى حالىق ايتپايدى.   كوز سالىپ كوركەم شەتىنە, كوگىلجىم كوكتەم كوگىن ۇق. كوك مايسا كىلەم بەتىنە, كوگىلدىر مونشاق توگىلىپ.   جىل باسى سولاي دەگەن ەد, جىلىنعان تاعدىر ءار قيلى. جىبەكتەي سامال سەبەلەپ, جەرىمنەن جۇپار اڭقيدى.   شاپاعىن توگىپ جەرگە كۇن, تىپ-تىنىش مايدا نۇر شۋاق. ۇرپاقتىڭ جايىپ جورگەگىن, كەلىنىم سىرتتا ءجۇردى ۇزاق.   سامالىن ساۋمال ۇققىزىپ, جارىلقاپ سۋمەن جار-قۇزىن. قىرمىزى اۋا جۇتقىزىپ, قىزعالداق كوكتەم – ناۋرىزىم! تىلەس جازىقباي. باتىس قازاقستان وبلىسى.