ادەبيەت • 21 ناۋرىز, 2018

ءبىر سۋرەتتىڭ سىرى: باتىرمەن جۇزدەسۋ

248 رەت
كورسەتىلدى
3 مين
وقۋ ءۇشىن

وبلىس اكىمى بولات جىل­قىشيەۆتىڭ ۇيعارۋىمەن 2006 جىلدىڭ ناۋرىز مەرەكەسى تۇركى­ستان قالاسىندا تويلاندى. ءبىر توپ قوناق قوجا احمەت­ ياساۋي كەسەنەسىن ارالاپ, قالىپ­­تاسقان ءداستۇر بويىن­شا اعاش كوشەتتەرىن وتىر­عىزدى. مەن دە مەيمانداردان قا­لىس­­پاي, فوتواپپاراتىممەن بار ونەرىمدى سالىپ, ءتۇسىرىپ ءجۇرمىن. 

ءبىر ۋاقىتتا وزگەلەردەن وق­­شاۋ­لاۋ جەردە, توپىراقتى كۇرەك­كە تولتىرا اعاش تۇبىنە تاس­تاپ جاتقان ءىرى دەنەلى كىسىنى باي­ق­اپ, سۋرەتكە تەزىرەك ءتۇسىرىپ الۋعا ۇمتىلدىم. «بۇل كىم ەكەن؟» دەپ جاقىنداعانىمدا, تۇڭعىش عارىشكەر توقتار اۋباكىروۆتى بىردەن تانىدىم.

قوناقتار باقتان شىعىپ, وڭتۇستىك وڭىرىندەگى ءتۇرلى ۇلت وكىل­دەرىنىڭ قولونەر بۇيىم­دارى­مەن تانىستى, سوسىن ناۋرىز الاڭىنا بەت الدى. مۇن­­دا تۇركىستاندىقتار ايت­ۋلى مەرە­كەگە ەرەكشە دا­يىن­دالىپ­تى. وبلىس اكىمى قۇت­تىقتاۋ ءسوز سويلەدى, ورتاعا قازاقتىڭ تۇڭ­عىش عارىشكەرىن شاقىرىپ, ات مىنگىزدى, يىعىنا شاپان جاپتى. بۇل قوشەمەتكە كوپشىلىك ورىن­دارىنان تىك تۇرىپ, قايتا-قاي­تا قول شاپا­لاقتاۋ ارقىلى باتىرعا قۇر­مەت كورسەتتى. تۇر­كيا­دان كەلگەن اعايىندار دا مەرەكەمەن قۇتتىقتاپ جاتتى. الىپ تۇل­عالى توقتار تولقىپ, وڭتۇس­تىكتىڭ جۇرتشىلىعىنا ريزا­شى­لىعىن جەتكىزدى. سونداي دەنەمەن اتقا قونىسى, اساۋدىڭ تىزگىنىن تارتىسى بالا كەزىندە تالاي تۇلپاردىڭ قۇلاعىندا ويناعانداي اسەر ەتتى ماعان. 
سالتاناتتى جيىن ءتۇرلى ۇلت وكىل­دەرى­نىڭ تەاترلانعان كو­رى­­نىس­تەرىنە, ءان, بيگە ۇلا­سىپ, ناۋرىز­كوجە تاراتىلدى. 

ءتۇس قايتا كونفەرەنتسيا زالى­نا جينالدىق. تازا اۋادا ءسال-ءپال تىنىس الايىن دەپ, اسەم ءسامبى تالدىڭ كولەڭكە­سىن­دە تۇرعانمىن. ءجۇز مەتر­دەي جەردە توقتار كەلە جاتتى. وڭتايلى ءساتتى جىبەرىپ الماي, سۋرەتكە تاعى دا تۇسىرگىم كەلدى. قۇدايدىڭ قاراسقانىن قارا­ساڭىزشى, ءدال سول كەزدە تۇسىم­نان ءبىر كەلىنشەك بالدىرعانىن جەتەكتەپ وتە بەردى. ۋاقىت ۇت­قىزباي, قولقا سالدىم: 
– قارىنداس, انا كىسى – قا­زاق­­ت­ان شىققان تۇڭعىش عا­رىش­­كەرى­مىز, بالاڭا تۇكىرتىپ الساڭشى. 
ول بىردەن كەلىسە كەت­تى. ەندى باتىرعا قاراي جۇگىر­دىم. ساناۋلى سەكۋندتا باسى­ما نەشە ءتۇرلى وي كەلدى. ايت­قانى­ما كونەر مە ەكەن دەگەن قام­كوڭىلدىك تە جوق ەمەس.
– توقتار اعا, قازاقتىڭ سالت-ءداستۇرىن قادىرلەيتىنىڭىزدى سىرتتاي بىلەمىن. بۇگىنگى مەرەكەدە مىنا بالاقايعا تۇكىرىپ بەرىڭىزشى, – دەدىم. 
توقتار اعامىز قالبا­لاق­تاپ, جاس بالاشا قۋانىپ: 

– كەل بەرى, بولاشاق باتىرىم! – دەپ, جەردەن ءۇش رەت تىك كوتەرىپ, ماڭدايىنان ءسۇيىپ, باتاسىن بەردى. 
مىنە, ءوتىپ جاتقان ءومىر, بۇعان دا ون ەكىنشى جىلعا اي­نال­دى. سول كەزدە تۇڭعىش عا­رىش­كەرى­مىزدى سۋرەتكە تۇسىر­گەنىمە قۋانىپ ءجۇرىپ, بۇگىندە مۇشەل جاستان اسقان الگى بال­دىر­عاننىڭ اتى-ءجونىن جازىپ الماعانىما وكىنەمىن. كەلەشەكتە عارىشكەر, ۇش­قىش بولىپ, اناسى: «ساعان ەكى جا­سىڭ­­دا, ۇلىستىڭ ۇلى تو­يىن­دا توقتار اتاڭ باتا بەرگەن», – دەسە, وڭايلىقپەن سەنە قويار ما ەكەن؟ 

ورىنباي ۇندەمەس

وڭتۇستىك قازاقستان وبلىسى,
ورداباسى اۋدانى

سوڭعى جاڭالىقتار