وسىنىڭ ءبارى جينالىپ ءجۇرىپ, تاعى ءبىر دۇنيە جازۋعا ماجبۇرلەيدى. شىعارمانى باستاعاندا بىردەن قالاي بولىپ شىعاتىنىن بىلمەيسىڭ. ماعان تاقىرىپتان بۇرىن, سيۋجەت كەلەدى. كوبىنە ءوزىڭنىڭ, جاقىنىڭنىڭ, دوسىڭنىڭ باسىنان كەشكەن جاعداي. جازباۋعا بولمايتىن حالگە دۋشار بولعاندا, قولىما قالام الامىن. ماقساتىم جازىپ جاريا ەتۋ ەمەس, مازا بەرمەي جۇرگەن دۇنيەدەن «قۇتىلۋ».
جەتى توم پروزا, ءبىر توم پەسا جازدىم. سوندا ماعان قيىن سوققانى – پەسا جازۋ. كوڭىلىمدى تولقىتقان, جۇرەگىمە اسەر ەتكەن جاعدايلاردى ۇنەمى كۇندەلىگىمە جازىپ جۇرەمىن. سونىڭ ءبارى بولماسا دا, كوبى جازعاندا كومەك بولادى. جۇمىس باستاعاندا ءوزىمدى ءوزىم قولعا الامىن. تاۋەكەل ەتپەسەڭ, جازىلماي قالادى. ءۇيدىڭ بار شارۋاسىن جارىما تاپسىرىپ, ويعا العان دۇنيەمدى اياقتاعانشا قوزعالمايمىن. ادەمى ءسوز ىزدەپ, تىركەس قۋىپ, ۇزاق سويلەم جازعاندى ۇناتپايمىن. وقيعانى كورىپ وتىرىپ, سونى سۋرەتتەپ, تولعانىستارىمدى جازامىن. كەيىپكەرلەرىمە اينالىپ, جاقسى بولسا جاقسىسىنىڭ, جامان بولسا جامانىنىڭ جان دۇنيەسىنە كىرەمىن.
ءپروتوتيپى تالعات بيگەلدينوۆ بولعان شىعارمامدى جازعاندا قاتتى قينالدىم. ويتكەنى كەڭەس وداعىنىڭ باتىرى, كوزى ءتىرى قاھارمان تۋرالى جازۋ وڭاي ەمەس ەدى. ءوزىم سوعىستى كورگەن جوقپىن. ءبىر ۋاقىتتاردا ول جازۋشىلار وداعىنىڭ شىعارماشىلىق ۇيىنە ديرەكتور بولىپ كەلدى. سوندا جاتىر ەدىم, تالعات بيگەلدينوۆ كەلىپ وزىمەن بىرگە الىپ كەتتى. نارىنقول جاقتا, تاۋدىڭ ەتەگىندە بال اراسىن ۇستايدى ەكەن. سوندا ءۇش كۇن جاتتىق. ۇزاق اڭگىمەلەسەمىز. كەشكە كەلگەندە تالعات اعانىڭ ايتقاندارىن كۇندەلىگىمە جازىپ قويامىن. كەيىن قىرعىزستان مەن قازاقستاننىڭ شەكاراسىنداعى تاعى ءبىر دەمالىس ورنىندا ءبىر اپتا بىرگە بولدىق. وندا دا تالعات اعا – ايتۋشى, مەن – تىڭداۋشى. ادەتتەگىدەي كەشكە كۇندەلىگىمە جابىسا كەتەمىن.
بەس-التى ايدان كەيىن وسىنى نەگە جازباسقا دەگەن وي كەلدى. تالعات بيگەلدينوۆكە ايتسام: «سەن وسىنى جازۋ ءۇشىن ايتتىم عوي», دەدى ك ۇلىپ. سوندا ماعان اسەر ەتكەن ءبىر سيۋجەت بولدى. فاشيستەر ءبىر ورىس ايەلىن ارامەن كەسىپ, قيناپ ءولتىرىپتى. باتىر اعامىز سونى كورگەندە نەمىستەرگە وشىگىپ, كوكتەن وق جاۋدىرعان. جانە تەز ءولىپ قالماسىن دەپ, قينالاتىنداي ەتكەن. ادام قاتتى كەكتەنسە جامان عوي. وسى وقيعانى ەستىگەننەن سوڭ بەس-التى كۇن ۇيىقتاي الماي, قولىما قالام الدىم. كەيدە وسىنداي وقيعالار دا جازۋعا يتەرمەلەيدى.
جازۋدا ۋاقىت تاڭدامايمىن. دايىن بولسام كۇندىز دە, تۇندە دە جازامىن. بىراق ەشقاشان دايىندىقسىز جۇمىسقا كىرىسكەن ەمەسپىن. ابدەن قينالىپ بارىپ جازۋعا وتىرامىن.
كەيدە قاليحان ىسقاق, سايىن مۇراتبەكوۆ, رامازان توقتاروۆ, امانتاي ساتاەۆ سياقتى دوستارىمنىڭ اڭگىمەسىن تىڭدايمىن. ولار جاڭا جازعان شىعارمالارىن وقۋعا بەرەدى. تالقىلايمىز, ايتىسامىز, تارتىسامىز. قىزىلكەڭىردەك بولىپ جاتامىز. بىراق كوڭىلىمىزدە دۇشپاندىق بولمايتىن. ەسەسىنە سول ايتىسىمىزدىڭ كومەگى تيەدى. جازۋشى ادامعا سونداي «تالقىلاۋلار» دا اسەر ەتەدى.
ماسكەۋدە وقىعانىمدا تاكەن الىمقۇلوۆپەن كورشى تۇردىم. ىلعي مەنى ەرتىپ اكەتەتىن. شىعارما جازاردا قاتتى كۇيىنەتىن. (سوقپاقباەۆ بولسا, جازىپ جۇرگەندە ەشكىممەن حابارلاسپايتىن عوي).
تاكەن ات بايگەسىن جاقسى كورەتىن, يپپودرومعا الىپ باراتىن. كوڭىل كۇيى جاقسى بولسا, مەنىڭ قاسىندا ەكەنىمدى ۇمىتىپ, ءان ايتاتىن. كەيدە ەرتىپ الىپ, قايتاردا «سوڭىمدا قال» دەپ, ءوزى جالعىز ىڭىلداپ كەتىپ بارا جاتار ەدى. مەن وعان وكپەلەمەيمىن. سىرىن بىلەمىن. بىردەڭە جازاردا, تولقۋى سولاي. «ماعان ءۇش كۇن جولاما, جازىپ بىتكەن سوڭ ءوزىم تاۋىپ الامىن» دەيتىن. ءبىر كۇنى ىسقىرىپ تۇرادى, قايتا بايگە كورۋگە بارامىز. اقشا تىگىپ, قاي اتتىڭ بۇرىن, قايسىنىڭ كەيىن كەلەرىنە باستەسىپ جاتاتىن. كەيدە ۇتىپ, كەيدە ۇتىلاتىن ەدى. سونىڭ ءبارى جازۋشى ءۇشىن ماتەريال دەپ تۇسىنەمىن.
جاس كەزىمنەن ءتارتىپتىڭ ادامى بولعاندىقتان, جازۋشى بولۋعا بەل بۋعاندا دا قالىپتاسقان داعدىمنان اينىعان جوقپىن. جازۋشى بولۋعا نيەت ەتكەن جاس وقۋدا دا, جازۋدا دا ەڭبەك پەن ءتارتىپتى ءبىر جۇيەگە كەلتىرگەنى دۇرىس.
اكىم تارازي,
جازۋشى-دراماتۋرگ,
قر مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ يەگەرى
