الگى كەلىنشەك:
– وسى قالا ماعان ريزا شىعار, – دەدى اۋىر كۇرسىنىپ.
بۇل ءسىرا, مەن كەلگەنگە دەيىنگى اڭگىمەنىڭ جالعاسى بولسا كەرەك.
– وتىز جىل تۇردىم وسىندا. ەندى... ەلگە جەتىپ ولگىم كەلەدى. بىراق جەتە المايمىن-اۋ. دارىگەرلەر ۇشاققا مىنۋگە بولمايدى, جۇرەگىڭىز قىسىلادى دەيدى.
ال پويىزبەن جۇرۋگە شىدامايمىن. ول ءۇشىن مەنىڭ جاعدايىمدى جاساپ, استى-ۇستىمە ءتۇسىپ, وبەكتەپ وتىراتىن بىرەۋ كەرەك. ونى قايدان تابام؟.. وسى كۇنگە دەيىن تابىلماعان جاقسى ادام ەندى ماعان كەزىگە مە... نە دە بولسا, ۇشاقپەن كەتەم. كەشە بيلەت الىپ قويدىم. ەندى قايتەم... ءتۇ-ۋ, سوناۋ جەر تۇبىندەگى جايىققا جاياۋ بارا المايمىن عوي. ە-ەھ, شىركىن, اۋىلعا ءبىر جەتىپ ولسەم... ارمانىم جوق! ءاي, بىراق جەتە المايمىن-اۋ... جەتە المايمىن...
– قويشى, – دەپ قولىن سىلتەدى جەڭگەم. – نە بولسا, سونى ايتپاي!
...ارادا ءبىراز جىل وتكەندە الگى كەلىنشەك ويدا-جوقتا ەسىمە ءتۇسىپ:
– قۇربىڭىز قازىر اۋىلدا ما؟ – دەپ سۇراپ ەم, سول باياعى اس بولمەدە تاماق جاساپ جۇرگەن جەڭگەم قولىنداعى وجاۋىن قويا سالىپ, ماعان ءبىرتۇرلى تاڭىرقاي قارادى. – جوق... جولدا قايتىس بولدى...
مەن سىلەيىپ تۇردىم دا قالدىم. جان دۇنيەمدى قاتتى تولقىتقان نارسە – ونىڭ تۋعان جەرگە دەگەن ساعىنىشى ەمەس..., جو-جوق, بىزگە ءاماندا ۇرەيلى بولىپ كورىنەتىن ازىرەيىل پەرىشتەمەن جايباراقات قانا تىلدەسكەنى ەدى.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
