ءۇي ىشىندەگى ەكەۋ. اكە مەن بالا.«ەي, جالعان دۇنيە-اي!» دەدى جاس جىگىت داۋسىن كوتەرە سويلەپ, الدەبىر اڭگىمە باستاعىسى كەلگەن سىڭاي تانىتا.
ء«تايت!» دەپ ساڭق ەتتى توبىلعى ءوڭدى, قوي كوزدى, ءجۇزىن ءاجىم شيمايلاي تورلاعان, ساقال-شاشى, قالىڭ قاسى اپپاق, جاسى سەكسەننەن مولىنان اسقان قاريا قاباعىن تۇكسيتە. – و نەسى ەي, قايداعى جوقتى ايتىپ. بۇل ءومىردى بايانسىز, تۇرلاۋسىز دەسەڭ مەيلى, بىراق مىنا دۇنيەنى جالعان دەۋگە قاقىڭ جوق. بۇل ءتاڭىردىڭ جاراتىلىسى, ەندەشە, ونى جالعان دەپ جوققا شىعارۋعا قالاي اۋزىڭ بارادى. قۇداي تاعالا جاساعاندى جالعانعا شىعارۋ – ءبىلىمسىزدىڭ ءىسى. سەنى دە وقىدى, توقىدى, ادام بولدى دەپ جۇرسەم, ءالى شالا ەكەنسىڭ عوي, اقىماقنەمە».
ەس بىلگەلى بەرى تالاي مەدرەسەنى تاۋىسقان, كىتاپ اشقان, تاشكەنت, ىستانبۇل, شام, مىسىر اسىپ ءبىلىم العان, بۇگىندە ۇلكەن مەشىتتە قىزمەت ەتەتىن, جاماعاتتى اۋزىنا قاراتا ۋاعىز ايتىپ, بىلىمىمەن تالايدى تامساندىرعان, جۇرتتان تەك ماقتاۋ ەستىپ جۇرگەن, سوڭعى كەزدەرى اينالاسىنا شەكەدەن قاراۋدى شىعارعان, بويىنان اراكىدىك بولسا دا تاكاپپارلىق دەرتى بايقالاتىن جاس جىگىت اكە الدىندا تومەنشىكتەپ قالدى.
كارى سۇيەگى سىقىرلاعان, كوكىرەگى سىرىلداعان مىنا مىجىرايعان قاريانىڭ سىنى نەتكەن قاتتى ەدى.
تالاي ۇستازدىڭ الدىن كورىپ, ولاردىڭ سىناعىنان ەشقاشان سۇرىنبەگەن جاس جىگىت اكە تەزىنەن تەڭسەلىپ, ەسەڭگىرەپ, ماڭدايى ءجىپسي تەرلەدى.
ەكەۋارا ءسوز ودان ءارى جالعاسپادى. قاريا ورنىنان تاپجىلمادى. ءسوز باستاۋعا ق ۇلىق تا تانىتپادى. قاباعىن جازار سىڭايى جوق. جاس جىگىت اكەسىنەن ورنىنان تۇرىپ كەتۋگە رۇقسات سۇراپ, ءتىل قاتۋعا باتىلى جەتپەي قوزعالا المادى. اكەسىنىڭ ء«تايت» دەپ باستاعان الگى ءبىراۋىز ءسوزى مۇنىڭ سانداعان جىل جيناپ, تۇيگەن بار ءىلىمىن سىلدىر سۋعا اينالدىرىپ, ماڭىزىن تومەندەتىپ, سالماقسىزداندىرىپ جىبەرگەندەي. جىگىتتىڭ ميىندا ءبىر وي قايتالانا بەردى: « ۇلى دالا اكادەميكتەرى كەلمەسكە كەتكەلى قاشان. شىركىن, سولاردىڭ بىرىمەن ءبىر ءپاس سۇحباتتاس بولعان ادامنىڭ نە ارمانى بولار ەكەن؟ مەنىڭ اكەم دالا اكادەميكتەرىنىڭ شەت-جاعاسى – سوڭعىلارىنىڭ كوزىن كورگەن دارىندى نەمەسە قاتارداعى شاكىرتتەرىنىڭ ءبىرى بولار بالكىم. ءدال سولاي بولماعاننىڭ وزىندە ءتۇز دانىشپاندارىمەن جاناسا جارتى ساعات بىرگە جۇرگەن شىعار. دالا ابىزدارىمەن جاناسىپ, از-كەم سۇحباتتاسقان جان دانالىقتىڭ كەم دەگەندە ۇلىڭگىردەي ۇزىگىنە يە بولادى دەسەدى عوي... اتتەڭ-اي, دالا داناگويلەرىنىڭ جۇرەگىمىز سەزەتىن, بىراق بىزگە بەلگىسىز, جۇمباق بولىپ قالعان دارا ىلىمدەرى سول كۇيىندە ماڭگىلىككە ءىزىن جاسىرىپ, وتكەن شاق ساعىمىنا اينالىپ, ءبىر جۇقاناسى بولسا دا پەشەنەمىزگە بۇيىرماي كەتە بەرە مە؟»
ءىلىم-ءبىلىمى, جيعان-تەرگەنى ىشىنە سىيماي, بويىن اۋىرلاتىپ, ماڭىزدانىپ جۇرگەن جاس جىگىت قاڭباقتاي جەڭىل تارتتى. بويىنان تاكاپپارلىق دەرتى ءىزىم-قايىم جوعالدى. مەشىتكە كەلە جاتىپ وي ءتۇيدى: ء«وز تۋعان توپىراعىڭنان, تەمىرقازىق – تۋعان جەر, تۋعان ەلىڭنەن تاپقان ءىلىم, تالىمگە نە جەتەدى, شىركىن!»