قيىنشىلىق قىسپاعى
ءتورت بالانىڭ وقۋ قۇرالىن تولىقتاۋ جالعىز باستى انا ءۇشىن وڭايعا تۇسپەدى. جارعاق قۇلاعى جاستىققا تيمەي, قانشا تيتىقتاسا دا بۇگىن تاپقانى بۇگىننەن اسپادى. اقىرى جومارت بايدان قارىز الىپ, بالالارىن مەكتەپكە ورنالاستىرىپ بولعانىنا ءماز. ال ءوز جاعدايىن ويلاعاندا قۋانىش قۇسى قوناقتاعان كوڭىلى سۋ سەپكەندەي باسىلادى. ونىمەن قويماي كەدەي كەزەڭنەن توسىپ, ويپاڭنان تونايتىن قىرسىقتى جومارت باي دا بەرگەنىنە ەكى كۇن بولماي جاتىپ, اقشاسىن سۇراپ, جانىن الارداي وڭمەڭدەيدى.
بويىمدى بيلەگەن قورقىنىش
سۇركەيلى كۇن, سۋىق ىزعار, مەن ءوز باسىمداعى قايعىممەن جان الاساپىران كەڭىستىگىندە ءجۇرمىن. ارقا سۇيەر اياۋلى اناشىمسىز ءومىردىڭ كەرەگى نە دەپ ءوز-ءوزىمدى قۇزدان قۇلاتقانداي تالىقسىپ بارىپ شالا باۋىزدالعان قويداي ەسەڭگىرەيمىن. جاسى ەگدەلەۋ تارتقان ءبىر بەيتانىس انا ولەمەكتىڭ ارتىنان ولمەك جوق, مىقتى بول, ورنىڭنان تۇر, - دەپ قولىمنان تارتقىشتاپ جاتىر. مەن ايقاسقان كىرپىكتەرىمدى ارەڭ اشىپ قاراسام, قارسى الدىمدا انام: - قىزىم, تۇرساڭشى ەندى, كۇن كوك جيەكتەن كوتەرىلگەلى قاشان؟! تاڭعى اسىڭدى ءىش, - دەگەندە تەر باسقان جۇزىمدەگى جاس شىققان كوزىمدى دە سۇرتۋگە ۇلگىرمەي انامدى باس سالىپ قۇشاقتاعان بەتى تۇرىپ قالدىم.
ازىلبەك گۇلدەن