تروتۋاردىڭ جيەگىندە كىتاپ ساتاتىن كىسىلەردى ءجيى كورەمىز. ولار جەرگە گازەت توسەپ, ۇزاق جىلدار بويى سورەدە تۇرعاندىقتان قاعازدارى سارعايىپ, مۇقابالارى مۇجىلە باستاعان كلاسسيكانى كۇنگە جايىپ, كەپتىرىپ وتىرعانداي اسەر قالدىرادى.
ەرىكسىز بوگەلەسىڭ. ءۇڭىلىپ قارايسىڭ. كوڭىلىڭدە ءبىر ىستىق سەزىم ويانادى. قيمايسىڭ. سول باياعى, ستۋدەنت كەزدە وقىعان كىتاپتار. ە.ل.ۆوينيچ «بوگەلەك», ستەندال «قىزىل مەن قارا», گي دە موپاسسان «نوۆەللالار», ە. سەتون-تومپسون «حايۋاناتتار جايلى اڭگىمەلەر»...
ەسكى تومدار مەن ەڭكەيگەن قارتتارعا قاراپ: «كىتاپ كونەرەدى, ادام قارتايادى...» دەپ كوڭىلىڭىزدى جۇباتقىڭىز كەلەدى.
ەسەسىنە ءبىزدىڭ اينالامىزداعى تەحنيكا كۇن سايىن جاڭارىپ كەلەدى. تاڭعالاسىز. قىزىعاسىز.
بىراق... جاس كۇنىمىزدە, ياعني, ستۋدەنتتىك شاقتا قىزىققان تەحنيكا – «ۆولگا», «جيگۋلي», «موسكۆيچتەردىڭ» قازىر مۇلدە كورىنبەيتىنى ەسىڭىزگە تۇسەدى.
ال سول كەزدەگى تانىسقان كلاسسيكا جادىمىزدا ءالى سايراپ تۇر.
نۇرعالي وراز, «ەگەمەن قازاقستان»