حالقىمىزدىڭ بىرلىگى – ەڭ قىمبات قازىنا. ءدىنىمىزدى, ءتىلىمىزدى, سالت-ءداستۇرىمىزدى جوعالتپاي, امان ساقتاپ كەلەمىز. بۇل – اعا بۋىننىڭ عانا ەمەس, كەيىنگى تولقىننىڭ دا ورتاق جاۋاپكەرشىلىگى. اسىرەسە جاستارىمىزدىڭ ءبىلىمدى, پاراساتتى, ۇلتجاندى بولىپ وسكەنى اسا ماڭىزدى.
ءبىلىم – زامان تالابى. قاي داۋىردە دە وقىعان, ىزدەنگەن ادام وزادى. قازىر «وقۋ ينەمەن قۇدىق قازعانداي» دەيتىن ءسوزدىڭ ءمانى ءتىپتى تەرەڭدەي ءتۇستى. ءسوز توركىنىن ءتۇسىنىپ وسكەن بالا ەرتەڭ ەلگە تىرەك بولارى انىق. سوندىقتان جاستارىمىز بىلىمگە ۇمتىلىپ, جاقسى مەن جاماندى ايىرا بىلسە ەكەن دەيمىن.
مەنىڭ تىلەگىم – قىزدارىمىز يبالى, ۇلدارىمىز نامىستى بولسىن. ولار – ۇلتتىڭ ايناسى. اتا-انا بالاسىن مەيىرىممەن تاربيەلەپ, ۇلكەندى سىيلاۋعا, كىشىنى قۇرمەتتەۋگە باۋلىسا, قوعام دا تۇزەلەدى. «اكە كورگەن وق جونار, شەشە كورگەن تون پىشەر» دەگەن ءسوز بەكەر ايتىلماعان.
قازىرگى زاماندا اقپارات كوپ. تەلەديدار مەن ءتۇرلى الەۋمەتتىك جەلى ارقىلى نەشە ءتۇرلى دۇنيەنى كورەمىز. سونىڭ بارىنە ەلىكتەمەي, ۇلتتىق بولمىسىمىزدى ساقتاپ قالۋ – باستى مىندەت.
جاستاردىڭ جۇرەگى تازا, نيەتى دۇرىس بولسا, ەل دە وسەدى. جىگەرلى, قايسار ازاماتتار ەل بىرلىگىن نىعايتىپ, تاتۋلىقتى تۋ ەتەدى. ەلدى ىزدەگەن ەرلەر كوبەيسىن.
مەنىڭ بار تىلەگىم – وتانىمنىڭ اماندىعى. داستارقانىمىز بەرەكەلى, شاڭىراعىمىز شاتتىقتان اجىراماسىن. قيىندىقتا قايىسپاي, قۋانىشتا تاسىماي, بىرلىگىمىزدى ساقتاي بىلەيىك.
ءۇمىت دۇيسەنبەكوۆا,
زەينەتكەر
