ال كۇيدى كۇمبىرلەتەر قىرىق پەندە بۇل كۇيدى ۇيقىدان شىرت وياتىپ قولىنا دومبىرا ۇستاتسا بولدى, كۇيدىڭ كەز كەلگەن شيرەگىنە ىلەسىپ شەرتە جونەلەدى. سوندىقتان مىناداي كوڭىل وياۋ, سەزىم سەرگەكتە قالىس قالامىن-اۋ, كۇيدە كىدىرىس بولادى-اۋ دەپ سەلت ەتپەيدى. قايتا «جاسامپازدىق» قىرىق قولدان شارىقتاپ جاتادى. ال ءدال سول مەزەتتە: «كوڭىل جۇيرىك پە, كوك دونەن جۇيرىك پە» دەمەكشى, ءار كاللادا ءبىر قيال, قىرىقتىڭ ارقايسىسى قيالعا بەرىلىپ قىرقا اسىپ وتىرادى.
ءبىرىنشى: «اتاڭانالەتتىكى-اي, شەتىنە وتىرىپ العانىمدى قاراشى, مىنا ءبىر تەلەوپەراتوردا ۇڭعىسىن ماعان قاداپ قىديا قالىپتى. وسىدان قۇتىلىپ, كەلەسىدە الماعان ءۇش ايدىڭ جالاقىسىنا ىشپەي-جەمەي كەتسەم دە ءبىر ءتاۋىر ءتۇپلي الىپ كيمەسەم. كونەتوز كويلەگىمنىڭ قىرقىلعان جاعاسىن ىشكە بۇكتەپ كيىپ-اق ەدىم, كورىنىپ قالماسا جارار ەدى...».
ەكىنشى: «قوناق كەلسە – قۇت, كوپ جاتسا – جۇت» دەۋشى ەدى. قايىنجۇرتتا قايتار ەمەس. قاۋساپ ءبىتتىم, ءبورى اشتىعىن بىلدىرمەس دەگەن. قىرقىنا شىدادىم, بىرىنە بىرنارسە ەتىپ شىدارمىن».
بەسىنشى: «بالام ون ءبىردى بىتىرەدى. بىتىرۋىنە باس-اياعى ءجۇز مىڭ قاجەت. قارىز باستان اسادى. تاۋىپ بەرمەسەڭ شات-شالەكەيدىڭ كوكەسى سوندا بولادى. قارىز بەرە قويار كىم قالدى-ەي مەن بەيباقتا».
توعىزىنشى: «ۇيىنەن بەزىنگەن مەندەي-اق بولسىن. قىزمەتى باردىڭ ءتۇرى مەنمىن. ايەلىم, كەلىن بالالاردى قوسقاندا, باقانداي التى-جەتەۋى جۇمىسسىز...».
ون ەكىنشى: ء«ولىم – باردىڭ مالىن شاشادى, جوقتىڭ ارتىن اشادى» دەگەن. انە-مىنە دەپ اكەم جاتىر. «اۋىلعا اپارىپ قويارسىڭ» دەگەنى اۋىرلاۋ ءتيدى-اۋ... قيانعا قيىلىپ كەتسەمدە جەتكىزەرمىن».
ون جەتىنشى: «قاتار وتىرعان قيلىبايدىڭ كۇيگە ەرىپ ەلپىلدەگەنى جىنىمدى كەلتىرىپ وتىرعانى. كەشە عانا ەمەس پە ەدى, ەكى ءجۇز گرامنان كەيىن مۇشكىل ءحالىن ايتىپ مۇلايىمسىگەنى».
ون سەگىزىنشى: «قاسىنداعى قارساققا تاڭى بار. «جاسامپازدىققا» جان دۇنيەسىمەن بەرىلىپ جەلدەي ەسىپ ەسەڭگىرەپ-اق قالىپتى. كەشە عانا ەمەس پە ەدى, قۇرىپ-بىتكەنىمىزدى, كەلەڭسىز-كەسەپاتتى ارقاۋ ەتىپ كوز-جاسىن توككەنى...».
جيىرما توعىزىنشى: «ويپىرىم-اي, وركەستردىڭ قىرىق ادامنان قۇرالعانى قانداي جاقسى. ايتپەسە, شاناعى كەرتىلگەن, ءتۇبى تەسىك دومبىرامەن وتىرعانىم بىلىنسە عوي...».
وتىز ءۇشىنشى: «وسىنداعى وڭدىسى مەن ەدىم. قالا بويىنشا كوشەدەگى قالت-قۇلت ەتكەن دۇڭگىرشەكتەردى جاۋىپ تىپ-تيپىل ەتپەكشى دەيدى. شاي-پ ۇلىمدى اجىراتىپ وتىرعان «اجارىمنان» ايرىلىپ ادىرەم قالماسام جارار ەدى».
قىرقىنشى: «مانا ساحناعا شىعار الدىندا ديريجەرىمىز اجەتحانادا اۋىنىڭ سىدىرماسىن ءۇزىپ الىپ ەدى... مۇندايدا ول كىسىنىڭ بىزدەرگە قاراپ-اق ەڭكەيىپ-شالقايعانى ءابۇيىر بولار ما... ويپىر-وي, كۇيدە ءبىتتى-اۋ... ماسساعان, ديريجەرىمىز كۇيمەن كۇيگەلەكتەپ ءارى قاراپ قول سوققان كوپشىلىككە ءيىلىپ-شالقايادى كەپ...».
كەلەسى ورىندالار كۇيدىڭ اتى – «جارقىن بولاشاق».
بەرىك سادىر
