كوڭىلىمدە كوپتەن قوردالانىپ جۇرگەن ساۋالعا جاۋاپ الماق بولىپ اكىمدىككە بارا قالدىم. شارۋامدى تەز ءبىتىرىپ قايتامىن دەپ ويلاعانمىن. ماڭدايىم تاسقا تيگەندەي جەر بولىپ قايتاتىنىمدى بىلسەم, ماڭايىنا جولارمىن با؟
ەسىك الدىڭدا زىڭگىتتەي-زىڭگىتتەي ەكى جىگىت تۇر ەكەن. امانداسىپ, حال-جاعداي سۇرادىم. الگى جىگىتتىڭ ءبىرى ماعان سۇرلانا قارادى. ەكىنشىسى ۇرلانا قارادى. «بىرنارسە ءبۇلدىرىپ قويدىم با؟» دەپ قۋىستانا باستادىم. مىنالار مەنى وسى ۇرى ساناپ تۇر ما ەكەن؟ تىنتە قاراعانى نەسى؟
– قايدا باراسىز؟ – دەدى ەڭگەزەردەي كۇزەتشىنىڭ ءبىرى.
– ءيا, قاراعىم! ءبىر ساۋالىما جاۋاپ الۋ ءۇشىن اكىمگە, بولماسا ورىنباسارىنا جولىعۋىم كەرەك ەدى, – دەپ ءجونىمدى ايتتىم.
– سوندا نە دەمەكسىز؟ – دەپ سۇرادى تاعى ءبىرى.
– ەندى ونى ساعان ەمەس, اكىمگە ايتامىن عوي.
– اكىمنىڭ قابىلداۋىنا جازىلىپ پا ەدىڭىز؟ – دەپ سۇرادى كۇزەتشىنىڭ ءبىرى.
– جوق, قاراعىم! جازىلاتىنداي ءجۇدا جەدەل شارۋام جوق. بار بولعانى ءبىر سۇراعىما جاۋاپ السام دەپ ەدىم.
– ول قانداي سۇراق؟
ەندى مەن قيتىعايىن دەدىم.
– جۇمباق. سەندەرگە ايتۋعا بولمايدى.
«مىناۋ نە دەپ تۇر؟» دەگەندەي, ەكەۋى ماعان قاسقىر كورگەندەي ەشكىكوزدەنىپ قارادى.
– ايتۋعا بولماسا باسقا جەرگە بارىڭىز, كوكە! جۇرتقا كەدەرگى كەلتىرمەڭىز. سىرتقا شىعىڭىز, – دەپ الگىنىڭ ءبىرى ومىراۋلاپ مەنى ىعىستىرا باستادى.
مەن شارۋامدى بىتىرمەي قايتپايتىنىمدى ايتىپ, تابانداپ تۇرىپ الدىم.
– شىعىڭىز! – دەپ ءامىر ەتتى كۇزەتشىنىڭ ءبىرى.
– اۋ, قاراعىم! بۇل مەملەكەتتىك مەكەمە. اكىمدىكتەگىلەر قاراشا حالىقتىڭ مۇڭ-زارىڭ تىڭداۋ ءۇشىن وتىر ەمەس پە؟ ءبىراۋىز ءسوز ايتىپ شىعايىن, – دەپ ءبىر تابان شەگىنىپ, «تەرگەۋشىلەردىڭ» الدىندا ىزەتتىلىك تانىتا باستادىم.
كۇزەتشىلەر مەنەن دە باسقا ەكى-ءۇش كىسىنىڭ جاعاسىنان العانداي بولىپ, سىرتقا شىعارىپ جىبەردى. سول ەكى ارادا بالا كوتەرگەن ءبىر كەلىنشەك كەلدى. ونىڭ دا شارۋاسى اكىمدە ەكەن. كۇزەتشىلەر ونى دا كىرگىزبەدى. ءبىر كەزدە كەلىنشەكتىڭ قولىنداعى بالا شىرىلداپ جىلاي باستادى.
– جىگىتتەر! تىم بولماسا مىنا كەلىنشەكتى كىرگىزسەڭدەرشى. كورىپ تۇرسىڭدار, بالاسى قولدى-اياققا تۇرماي شىرىلداپ جاتىر, – دەپ مەن ەندى ءوزىمنىڭ شارۋامدى ۇمىتىپ, كەلىنشەككە ارا ءتۇستىم.
كۇزەتشىلەر كەلىنشەكتى دە كەلىستىرگەن جوق. «ميىمىز سۋ بولىپ كەتتى» دەپ ونى دا سىرتقا شىعارىپ جىبەردى.
سالدەن سوڭ ەكىنشى قاباتتان ءبىر جىگىت ءتۇستى.
– كوكە! اكىمنىڭ قابىلداۋىنا جازىلعان با ەدىڭىز؟ – دەپ سۇرادى مەنەن.
– جوق.
– وندا ءسىزدى جۋرنالعا تىركەپ قويايىن. اتى-ءجونىڭىزدى, تەلەفونىڭىزدى جازىپ الايىن, – دەپ الگى جىگىت قالام, قاعازىن قولىنا الدى.
– نە شارۋاڭىز بار ەدى؟
– ونى دا وسى جۋرنالعا جازىپ قوياسىڭدار ما؟
– جوق. سۇراپ جاتقانىم دا.
– ەندەشە, اكىمىڭىزگە ايتامىن.
بۇل جىگىت كۇزەتشىلەرگە قاراعاندا سىپايىلاۋ ەكەن. وسى جەردەن توقتادى.
– قايتا بەرىڭىز. ءوزىمىز حابارلايمىز. تەلەفوندا بولىڭىز, – دەدى الگى جىگىت.
– سوندا قانشا ۋاقىت كۇتەمىن؟
– جاقىندا قابىلداۋى ءوتىپ كەتتى. ەندى ءبىر ايدان سوڭ قابىلدايدى.
ال ءبىر ايدان سوڭ مەن ايتقالى بارعان شارۋامنىڭ تۇك تە ءمانى قالمايتىن ەدى. باسىم سالبىراپ ۇيگە قايتتىم. قوعامدىق سانانىڭ سيقى وسىلاي بولسا, باسقالارعا نە جورىق؟ مەملەكەت حالىق ۇنىنە قۇلاق اسىپ جاتسا, اكىمدەر نەگە بۇل تاپسىرمانى ورىندامايدى؟ الدە ولار باسقا ەلدە ءومىر ءسۇرىپ جاتىر ما؟ قابىلداماسا قابىلداماي-اق قويسىن, بىراق تىم بولماسا ەسىگىن كۇزەتىپ تۇرعاندارعا كەلۋشىلەرگە سىپايىلىق, ىزەت كورسەتۋ كەرەك ەكەنىن ايتىپ قويماس پا ەكەن؟
سابىربەك ولجاباي,
جازۋشى
