ءبىر-ءبىرىن كورمەگەنسىپ, بۇقپانتايلاپ, الىسىراقتاعى ميكروفوندارعا تاقاپ, كەزەكپە-كەزەك كۇبىرلەپ سويلەي باستايدى.
اناۋ: «اسىعىس كەزدە سايتانداي ساپ ەتە قالعانىن ايتساڭشى. ءوزى دە ءبىر كوك مىلجىڭ! قازىر جولىقتىڭ بار عوي, كەمى وتىز مينۋت «تەرگەپ زەرتتەيدى». مۇنىڭ جانىندا تەرگەۋشىنىڭ ءوزى تەرى يلەپ تەنتىرەپ قالادى. ءتۇۋ ءۇرىم-بۇتاقتى, سوناۋ قىرداعى اكە-شەشەنى قازبالاي سۇراپ كورمەسە دە, ۇيدەگى ەشكىممەن شارۋاسى جوق بوپەگە دەيىن بارىپ, «بوتەلكەگە ۇيرەندى مە؟ ماماسىنىڭ ماماسىن سۇراپ مازاسىن الماي ما؟» دەپ ءتۇۋ اتام زامانعى ءىشىنىڭ بۇزىلعانىن سۇراپ مەزى قىلادى... وتە شىقساڭ عوي, ەرتەڭ-اق: «اناۋ باستىق بولعاننان ساۋ ما, كوشەدە قارسى ۇشىراسىپ ەدىك, تاناۋىن كوتەرىپ تانىمادى» دەگەن جەل ءسوز ساسىتىپ جىبەرەتىنى ءسوزسىز... ءوزىن سۋقانىم سۇيمەيدى. قاراقۇرىم قالادا كوشە سايىن ەسەندەسىپ, ەڭىرەسىپ جاتادى. تانىمايتىنى جوق. قاشان كورسەڭ بالاعا دا, شاعاعا دا ءيىلىپ سالەم بەرىپ مايموڭكەلەپ جاتقانى... تاعى ءوزى ۇستاسا ايرىلمايدى... وسال جەردى بىلەدى. دەگەنمەن شارۋاسىنا مىعىم, قارا باسىنىڭ قامىنا كەلگەندە قارابايىڭا قارا كورسەتپەيدى...»
مىناۋ: «ە, اناۋ, ءالىپ پە؟ كەرگىپ قالعان بىرەۋ ءوزى... سالەمىڭدى سالعىرت الادى. امانداسقانىمەن, حال-جاعداي سۇراسقاننىڭ ءجونىن بىلمەيدى. تاربيەسى ناشار. كورگەنسىزدىڭ كوك ەزۋى! جاقتىرماي تۇرعانىن بىلسەم دە بۇرىلايىن. بۇرىندارى اناۋ شارۋانى ىستەپ بەرەرىندە ءيىلىپ ءيىن اعاش, توسەلىپ توسەنىش بولعانىم بار. دەگەنمەن امانداسۋعا تۇرا ما ءوزى؟»
اناۋ: «وتقا جانبايتىن, سۋعا باتپايتىننىڭ ءوزى. پىسىقايلىعى مىعىم, كەرەگى دە بوپ قالار... ە, كوزىمىز تۇيىسكەن سياقتى. ەندى بۇرىلىپ كەتۋ ىڭعايسىز».
مىناۋ: «كورىپ قالدى, كوز تايدىرعانىم كورگەندىك بولماس. ونىڭ ۇستىنە وسۋگە ءالى مۇمكىندىگى بار دەپ ەستىگەنمىن».
* * *
اناۋ: «وۋ, الەكە, اس-سا-لاۋ-ماعا-لەي-كۇم! حال-جاعدايلارىڭىز قالاي؟ ۇلكەن كىسىلەر, ءۇي-ءىشى, بالا-شاعا, كارى-قۇرتاڭ, شورتان, وي, تو ەست, ءبارى-ءبارى امان-ەسەن بە؟ بۇلاي كەزدەسەمىن دەپ كىم ويلاعان. ءوزىڭىزدى سونادايدان كورىپ بۇرىلىپ كەلدىم. قالاي, جەڭگەي, ىنىشەك, ايتپاقشى, الگى بۇزىقتىڭ ءىشى تىيىلعان بولار؟»
مىناۋ: «امان-ەسەن. ءوز جاعداي, كەلىن-بالا دەگەندەي. ە, وزىڭدەي ىنىشەكتەردى كورگەندە ءبىر جاساپ قالامىز. قازىر سالەم بەرىپ, جاعدايىڭدى سۇراعان پەندەدەن ارتىق جان جوق قوي... ە, ءبارى باياعى كوڭىل دە. ءبىر-بىرىمىزگە ءبولىپ بەرىپ جاتقانىمىز شامالى, وسىنداي ەسەندەسىپ, حال-احۋال سۇراسقانعا نە جەتسىن. ە, ءوزىڭ سەكىلدى ەستيارلار ازايىپ بارا جاتىر ەمەس پە. امانداسپاق تۇگىل, ءوزىڭدى يىعىمەن قاعىپ ءوتىپ, جانىنداعىعا: «اناۋ جاڭاعى ءبىزدىڭ اۋىلدىڭ كوك ەزۋى» دەپ كەكەتىپ بارا جاتقانىن تالاي كورگەنبىز. وي, وركەنىڭ ءوسسىن, ءوزىڭدى كورىپ ءبىر جاساپ, سالەمىڭدى الىپ, مىڭ جاساپ قالدىم عوي ءوزى...»
اناۋ: «ە, الەكە, اعاسى باردىڭ جاعاسى بار دەگەندەي, وزدەرىڭىزگە كەزىكسەك, اتالى سوزدەرىڭىزدى ەستىسەك, ءبىز دە ءبىر جاساپ, مارتەبەمىز ءوسىپ ماڭگىرىپ قالامىز. توقتاپ, قولۇشىڭىزدى بەرگەنىڭىزدىڭ ءوزى نەگە تۇرادى؟ ءسىزدىڭ ىستەگەن جاقسىلىعىڭىزدى كەلىنىڭىز كوك ەزۋلەنىپ ءالى ايتىپ وتىرادى. قوناق ەتۋدىڭ رەتى كەلمەي قىسىلىڭقىراپ جۇرگەنىمىز».
مىناۋ: «وقاسى جوق, ۇلكەندىگىمىزدى ءبىلدىرىپ ءۇي كورسەتۋ بىزدەن. اماندىق بولسا ارالاسامىز ءالى... شاقىرىسامىز ءالى... شارتپا-شۇرت بولامىز ءالى...»
اناۋ: «وندا جاقسى... حابارلاسايىق, ءجيى-ءجيى كەزدەسەيىك, رەتىن تاۋىپ سۇحباتتاسايىق, شۇرقىراسايىق, قۇرقۇلداسايىق».
مىناۋ: «البەتتە! قۇداي سوعان جەتكىزسىن. ساۋ بولا عوي...
* * *
اناۋ: «دامەسىن, كارى قاقپاس!.. قايتەر ەكەن دەسەم, «قۇداي سوعان جەتكىزسىن» دەۋىن, سارى سايتان! ءوزى امانداسۋدى ۇيرەنگەن ەكەن. ە, ءبىزدى دە باعالاي باستاعانى بولار. قۇداي كەزىكتىرگەننەن ساقتاسىن. قىزمەتى وسسە, كورە جاتارمىز... ال ازىرگە مۇنداي قىزىل كوزدى تۇسىمدە دە كورمەي-اق قويايىن».
مىناۋ: «قىزىل ءسوزدى قىزدىردى-اي كەپ. ءوزىڭىزدى كورسەم مارتەبەمىز ءوسىپ, ءبىر جاساپ قالامىز دەيدى-اي... قوناق قىلماق ويى بار! تاپقان ەكەن اقىماقتى! حابارلاسقىشىن! كەزدەسپەكشىلىن! سۇحباتتاسقاندا نە ايتپاق ەكەن, ءا؟ كورمەگەنىم سەن بول! ءبىر جەردەن تەسىپ شىعىپ جاتسا كورە جاتارمىز... ازىرگە سەنى جەلكەمنىڭ شۇقىرى كورسىن».
بەرىك سادىر
