...دەمالىستا كوپتەن قاۋىشپاعان ەلدەگى تۋىس نە دوس-جاراندى ارالايتىن مەن عانا ەمەس. اۋىلدا وسكەن ۇلدىڭ ءبارى سولاي ەتەدى. اۋەلى اتالاس اعامدىكىنە باردىم.
– اسسالاۋماعالايكۇم, سالەم بەردىك, – دەدىك شارباقتان ەنە بەرە. جەڭگەي ەلپەكتەي قارسى الدى. قاشاننان ورامالى باسىنان تۇسپەيتىن ونىڭ ادەتى سول – اۋزى دا, قولى دا تىنىمسىز.
– باقىتتى بول. ءولا, زارەمدى ۇشىرىپ شە. سايتانداي ساپ ەتۋىن. قاشان كەلدىڭ, ەي؟ – سويلەپ ءجۇر. سويلەسە دە قولىنداعى ءتورت ءتۇيىر كارتوبىن ارشىپ ءجۇر.
– وتىر, وتىر, قازىر اعاڭ كەلەدى, كۇرىشتىك باسىنان. ابەت دايىنداپ جاتقانمىن. ماقتاپ جۇرەدى ەكەنسىڭ. نەمەنە, قالا جاققان-اۋ وزىڭە, ەكى بەتىڭ جالتىراپ, كوزىڭ اشىلماي قالىپتى عوي...
جەڭگەيدىڭ سوزىنە ءمان بەرىپ وتىرعانىم جوق. قۇلاق ۇيرەنگەن. ءسال پارىقسىزداۋ سويلەسە دە, ىشتەي وسى جەڭگەمدى جاقسى كورەمىن. مەكتەپ بىتىرە سالا اعامىز الىپ قاشىپ كەلىپ, اۋلەتكە تەز سىڭگەن. اقكوڭىل. كەي-كەيدە اعام «اششىدان» سىلتەپ قويىپ, «قاراڭ قالعىر» مەن «جەر جۇتقىرى» قوسارلانىپ كەتپەسە, اعايىن اراسىنداعى توي-جورالعىدا بۇنىڭ ءباسى جوعارى. ەت اسۋ مەن توي داستارقانىنىڭ ارتىن جيناپ كەتۋدىڭ شەبەرى ەندى. «وسى كەلىننىڭ قول-اياعى جىلدام» دەپ شۋاقتا وتىرعان ۇلكەن كەمپىرلەر تالاي جىلى ءسوز ايتقان بۇل كىسىگە. اتتەڭ-ايى, مەكتەپتەن كەيىن وقىماعان. ونداي كەمشىلىكتى ءوزى دە مويىندايدى. ءوزىنىڭ ايتۋىنشا, ديپلومى بولسا, ەڭ قۇرىعاندا مەكتەپتە تاربيە «زاۆۋچى» بولىپ, بيىك وكشە توپلايمەن بەزەكتەپ جۇرەتىن ەدى.
اعام كەلدى. قاۋقىلداسىپ تۇسكى اسقا وتىردىق. جەڭگەي جىلدام. ەكى ەزۋى ەكى قۇلاعىندا. ونىسى اعاما ەركەلەۋ مە, انىعىن بىلمەدىم. تابا نانىن تولتىرا تۋراعان داستارقان بەتىنە. جالعىز سيىردىڭ سارى مايىن قويدى. دۇكەنگە قاراي جۇگىرمەكشى بولعان. اناۋ-مىناۋ اكەلمەك. ءوزىم توقتاتتىم. بىلەم عوي, وندا بارىپ, دۇكەنشىنىڭ قارىز داپتەرىنە جازىلارىن.
ايتپاقشى, جەڭگەي ماكارون بۇقتىرىپتى. الگى ءتورت ءتۇيىر كارتوبىمەن. بەتىندە باقشادان ۇزگەن كوك جۋاسى بار. بالا-شاعاسىمەن بىرگە قاربىتىپ جەپ الدىق.
اعام تەك اكە-شەشەمنىڭ اماندىعىن سۇراپ, داستارقان ۇستىندە «الدىر, الدىر» دەگەنى بولماسا, اڭگىمەگە شورقاق ادام. ءوزى كۇرىشتە سۋشى ەدى. ەسەسىنە, جەڭگەي ساۋدىرلاپ قالعان. جۇمىسسىز وتىرسا دا بار اۋىل جاڭالىعىن جىپكە تىزگەندەي ايتىپ وتىر.
ءيا بۇلارمەن قوش ايتىسىپ, كەلەسى تۋىسقا اياڭدادىق. ارنايىلاپ سالەم بەرمەسەڭ, سىرتىڭنان دىمىڭدى قالدىرمايتىن اعايىن اۋىلدا كوپ قوي.
باردىم. قول ۇسىندىق. الدى. اۋزى جىبىر ەتتى. ونىسى نەسى دەپ تاڭعالمايمىن. ءوزى ءبىر ۇنەمى تۇنجىراڭقى جۇرەتىن اعايىن ادام.
– ءاي, قايسىڭ بارسىڭ, شاي قوي!
– ءا, جوعا, كەتەم. سالەم بەرىپ شىعايىن دەپ ەم.
– ىمم, قاشان كەلدىڭ؟
– كەشە كەشكى اۆتوبۋسپەن.
– جۇمىسىڭ سول باياعى ما؟
– ءيا, سول عوي.
– ءالى قاعاز كەمىرىپ ءجۇرسىڭ بە؟ كەزىندە مۇعالىمدىكتى بەكەر تاستادىڭ. مىنا پالەنشەنىڭ نولگە ءنولدى قوسا المايتىن بالاسى پيزروك بولىپ, ايىنا ءۇش ءجۇز مىڭ الاتىنعا ۇقسايدى...
شىنى كەرەك, جالىعا باستادىم. اكەمنەن ۇلكەن بولعاسىن, امالسىز كىدىرىپ تۇرمىن. ايتپەسە, «شالدىڭ بالاسى» ەكەنىمدى ەسىنە سالىپ, قارسى جاۋاپتاسۋعا دايىن تۇرعانمىن. ايتپاقشى, وسى ۇيدەگى جەڭگەم قىزمەتتەگى ادام. وقىعان ادام عوي. شاي قويدى. نەگە ەكەنى بەلگىسىز, تۇنەرىپ ءجۇردى. ءاي, وسى نوسەرلەتىپ جاۋماي تۇرىپ, ىعىسىپ كەتسەم دەپ ەدىم. وعان «اسقا قارامادى» دەگەن ارتىڭنان ايتىلار ءسوز دە بار.
تۇنەرىپ ءجۇرىپ شايىن بەردى. تۇنەرىپ ءجۇرىپ ءتاتتىسىن قويدى. كولباسا مەن سىر, كەشىرىڭىز, شۇجىق پەن ىرىمشىك تە تابىلدى بۇل ۇيدەن. كەشەگى قۋىرداقتى شالا-پۇلا ىسىتقانى كورىنىپ تۇر. داستارقاندى قويشى, جايناپ تۇر, بىراق, تۇنەرگەن قاباقتان ءتۇڭىلىپ مەن وتىرمىن. نەگە ەكەنىن بىلمەيمىن, ءبىر كەسە شايدى ق ۇلىقسىز ءىشىپ, ءبىر پەچەنەنى زورعا تىستەدىم. ونىسى تاماعىمدى جىرىپ, كوزىمدى اشىتتى.
راسى سول, ىقىلاس ەدى عوي ىزدەگەنىم. تاپپادىم. سۇيرەتىلە شىعىپ, ءوز ۇيىمە اياڭداعانمىن. ەسىمە ءبىرىنشى بارعان اعايىننىڭ ءۇيى ءتۇستى. جەڭگەمنىڭ جادىراي ءجۇرىپ بەرگەن ەتسىز ماكارونىنىڭ ءدامى اۋزىما قايتا-قايتا كەلە بەردى...
