رۋحانيات • 21 قاڭتار, 2021

كرەملدەگى جايناماز

2475 رەت
كورسەتىلدى
11 مين
وقۋ ءۇشىن

بۇل وقيعا بۇدان جيىرما جىل بۇرىن بولعان-دى. ءبارى كۇنى كەشەگىدەي ويىما ورالىپ, كوكىرەگىمدە سايراپ تۇر. توقسانشى جىلدىڭ ورتا كەزى. بولمەدەگى تەلەفون سىلدىر ەتتى. كوتەردىم, باس رەداكتور جاقسىلىق راحمۋتۋللا ەكەن. سالەمدەسىپ جاتىر.

كرەملدەگى جايناماز

– ماعان سوعىپ كەتىڭىزشى, قاي­رەكە. قايسىكۇنى كەزەكشى بولعان ەدىم, گازەتتەن قاتە كەتىپ قالدى ما دەپ جۇرەگىم دۇر­­سىلدەي جونەلدى. جوق, رەداكتورىم جاي­­دارى, بيازى قالپىمەن اڭگىمە شەرتە باستادى.

– الگى ازىردە وبلىس اكىمى بەردىبەك ساپارباەۆتىڭ قابىلداۋىنان كەل­دىم. ماسەلە بىلاي, قالام الىڭىز, تىڭ­داي بەرىڭىز؟!

اكىم:

– اقىن ءابدىلدا تاجىباەۆتىڭ كوزى كورۋدەن, اياعى جۇرۋدەن قالىپتى. جۇدەۋ كورىنەدى. ءحالىن ءبىلۋىمىز كە­رەك. قانداي كومەك كەرەك, نەگە ءزارۋ؟ قازاقتىڭ ءابدىل­داسى عوي ول. سىردىڭ ءبىرتۋار پەرزەن­تى. سىردى, دالا اكادەميگى ىبىراي جا­قاەۆ­تى, ءمورالى شامەنوۆتى توگىلتە جىرلا­عانى كىمنىڭ ەسىندە جوق. نەمىس اقى­نى گەينە رەينەسىن جىرلاسا, مەن سىردا تۋعان سىرداريانى نەگە جىر­لامايمىن دەپ مىنبەگە تالاي كوتەرىلگەنى بار. ءبىر ءجۋرناليستى جىبەر­سەڭىز دۇرىس بولار ەدى. بۇعان كىم­دى قالايسىز, جاقسىلىق؟ – دەپتى.

– جۋرناليست قايىربەك مىرزاح­مەت ۇلى دۇرىس بولار...

– دۇرىس, قوسىلامىن. اقىنمەن اڭگى­­مە­­لەسسىن. سودان سوڭ بولعان جايدى اي­تى­ڭىز, – دەپتى بەردىبەك.

الماتىعا سۋىت ءىس-ساپار باستالدى. ەر­تەڭىنە دەرەۋ ۇشاققا بيلەت الىپ, جولعا شىقتىم. ويىم وتىز بولەك. قايدان ىزدەيمىن, اقىندى تابۋ قيىن بولماسا بولار ەدى دەپ تولعانىپ كەلەمىن. سۇراقتى قالاي باستايمىن, اقىنعا اكىمنىڭ لەبىزىن جەتكىزۋگە شەبەرلىك كەرەك. بىردەن «نەگە ءزارۋسىز؟» دەسەم اقىننىڭ كا­ھا­رىنا ۇشى­راپ كەتەمىن بە دەگەندەي ويدىڭ قۇرسا­ۋىنا تۇسكەندەي كۇي كەشىپ كەلەمىن. اقىن مۇقاعالي ايتقانداي, ءابدىلدا اقىن پاتشا يۆان گروزنىي عوي, تاياق قاي جەرگە تيەر دەپ ويعا ءتۇستىم.

الماتىدا بايىرعى باسپاگەر, جۋرناليست سەرىك ءابدىرايىم ۇلى دەگەن ازامات بار. بۇرىننان تانىسپىز. سول ازاماتتى تاۋىپ الايىن دەگەن شەشىمگە كەل­دىم. قويىن داپتەرىمدە كەڭسە تەلەفونى بار بولاتىن. الماتىدا ۇشاقتان تۇسە, تاك­سيلەتىپ, قوناقۇيگە كەلىپ, جايلى بولمەگە ورنالاستىم. سودان سەرىككە تەلەفون سوقتىم. «سانات» باسپا ۇيىندە ەكەن. ۇستىنەن ءتۇستىم, امان-ساۋلىقتان سوڭ ساپار ماقساتىن باياندادىم.

– اقىن ءابدىلدانى ۇيىنەن تاپپايسىز. ول كىسى كوپتەن ساياجايدا, مەن ءبىر-ەكى كەزدەسىپ, ءحالىن بىلگەنىم بار. قازىر بىرگە بارامىز. سىرتقا شىعىپ تۇرىڭىز.

باعىتىمىز – اقىن ساياجايى. سەرىكتىڭ قىزمەتتىك «ۆولگاسىمەن» الماتىنى قاق جارىپ كەلەمىز. ساياجاي الماتىنىڭ ءبىر قيىرىندا بولار دەپ ويلاعان­مىن. جوق, الماتىنىڭ قاق ورتاسىندا بولىپ شىقتى. ساياجاي دەگەن قالا شەتىندە بولۋشى ەدى, بۇل قالاي؟

– اقىن ساياجايى تايمانوۆ كوشە­سىن­دە ەكەن. بۇل جەر ءبىر كەزدە جاعالاي باۋ-باقشالىق بولعان. الماتى ماڭايى جاعا­لاي كولحوز ەدى. قازىر ءبىر-ءبىر ميكرواۋدان, – دەدى سەرىك. – ۋاقىت شىركىن ءبارىن وزگەر­تەدى عوي, قايرەكە؟!

– كەلدىك, ماڭاي جاسىل جەلەككە ورانىپ تۇر. ەسىك الدىنان ءبىر ايەل شىقتى.

– اقىن ءابدىلدا اتانىڭ ساياجايى ما, قاراعىم؟

– ءيا, اعا!

– ءسىز كىم بولاسىز؟

– مەن اقىننىڭ ساياجايىنداعى كۇزەت­شىمىن, ءۇي سىپىرۋشىمىن.

– اقىن ۇيدە مە؟

– ۇيدە. سىزدەردى كىم كەلدى دەيىن.

– قىزىلوردادان جۋرنا­ليست قايىربەك دەگەن ازامات دەڭىز. قاسىندا باسپاگەر سەرىك ءابدىرايىم­ ۇلى دەگەن جۋرناليست بار دەڭىز.

ەسىك قاقتىق.

– كىرىڭدەر! – دەگەن اقىن داۋىسى كۇن­دەي كۇركىرەپ ەستىلدى. سالەم بەردىك, ءوزى­مىزدى تانىستىردىق. اقىن مەنەن گورى سەرىك ابدىرايىم ۇلىمەن شۇيىركەلەسىپ وتىردى.

– ۋا, قاراعىم, اينالايىن سە­رىك ەكەن­سىڭ عوي. ديماشتىڭ – قو­ناەۆ­تىڭ قاسى­نان قالماي جۇرگەن ازاماتسىڭ. ءاي, بارىنەن حابارىم بار. ادام تۇگىلى ات ۇركەر كەزىندە تۋ­عان ىنىسىندەي قاسىندا ءجۇردىڭ, سەسكەن­بەدىڭ. ديماشتىڭ تالاي كىتابىن قۇراستىردىڭ. «د.قوناەۆ», «ەلۋ جىل ەل اعاسى» اتتى كىتاپتارى – نا­عىز شەجىرە عوي. سۇحباتتارىڭدى سۇيسىنە وقىعانمىن, اينالايىن سەرىك, قالامىڭ ۇشقىر. اتاڭ قازىر وقۋدان, كوز كورۋدەن, اياق باسۋدان قالدى. دالانى سەرۋەندەۋ مۇڭ. كوز­كورگەندەردەن ءابدىجاميل, ءالجاپپار عانا كەلىپ تۇر. ۇل-قىزدارىم ءبىر-ءبىر شاڭىراق. شۇكىر بارىنە. ال, مىنا قاسىڭداعىڭ كىم؟

– ابەكە, مەن قىزىلوردا وبلىس­تىق «لەنين جولى» گازەتىنىڭ قىزمەت­كە­رى­مىن. اتىم – قايىربەك, اكەمنىڭ اتى مىرزاحمەت. سىزگە وبلىس اكىمى ساپار­باەۆ ءحالىن ءبىل دەپ ارنايى جى­بەردى. سۇحبات­تاسۋعا كەلدىم.

– ۋا, اينالايىن بەردىبەكجان-­اي! مەنىڭ جايىمدى بىرەۋ جەتكىزگەن عوي. سالامات بولسىن. اعاسى ەشنارسەگە ءزارۋ, مۇقتاج ەمەس دە. باياعى كوكىرەكتى جارىپ شىعار ولەڭ جوق. داۋىل بار, ەكپىن جوق, نايزاعاي بار, جارقىل جوق, تولقىن بار, اعىسى جوق داريا­دايمىن...

جازعان كىتاپتارىما قالاماقى كە­لىپ جاتىر. زەينەتاقىم جەتەرلىك. مەن ءوزىم قول جويۋعا جوق اداممىن. اقى­نىن ىزدەيتىن بەردىبەكتەي ازاماتتار كو­بەي­گەي, كوپ جاساسىن. اعاسى ءابدىل­دا بايا­عىداي بۇرقىراتىپ ولەڭ جازۋدان قال­عان, جاپىراعى تۇسكەن بۇتاداي دە. اللا قۋات بەرىپ جاتسا, تۋعان جەرىمدى – سىر­داريانى, قاراوزەكتى ءبىر شارلاپ قايت­سام دەپ وتىرمىن. ۇلىم رۇستەم كو­لىگى­مەن سەرۋەندەتەم دەپ ۋادە بەرىپ تۇر. ادام ارمانعا تويمايدى عوي, قا­راعىم؟! اجال­عا سابىر بەرسە تۋعان جەرگە ءبىر اۋناپ, قايتسام عوي, شىركىن-اي!

اقىن ءبىراز سىر اعىتتى. بەردى­بەككە دەگەن شىنايى ىقىلاسىن توگىلتتى. زامان­داستارى جايىندا ەس­­تەلىك ايتتى. اناسى ايمانكۇل, سۇ­يىك­تى جارى سا­رانى اۋزىنان تاستاماي وتىردى. سودان سوڭ عاسىر گومەرى – جامبىلدىڭ قاسىندا كوپ جىل جۇرگە­نىن, جىرلارىن كىتاپ ەتىپ شىعارعانىن, بۇعان قال­قا­مان, تايىر, عالي, اۋدارماشى پا­ۆەل كۋزنەتسوۆتىڭ, قاسىم ەڭبە­گىن تىزبەكتەدى. ءبارىن ۇمىتپاعان اقىن­نىڭ قابىلەتى تاڭىر­قاتتى.

– جامبىل داڭقى قالاي شىقتى, ابەكە؟ – دەدى سەرىك.

– بۇل ۇزاق اڭگىمە. سۇرادىڭ عوي, ايتايىن.

– ناركوم تەمىربەك جۇرگەنوۆ ماعان تەلەفون سوقتى. مەن ول كەزدە حالىق-اعارتۋ كوميسسارياتىندا قىزمەت اتقاراتىنمىن. پاريجدەن ميرزويان تەلەفون سوقتى, دەدى تە­مە­كەڭ. ءوز ويىن الدىمەن وراز يساەۆ­قا ايتىپتى. قازاق اقىن حا­لىق دەيسىز­دەر. بۇل راس بولسا, ال­داعى ماسكەۋدەگى دەكاداعا ءبىر قارت اقىن اپارماي بولمايدى. ءبىزدىڭ مارتەبەمىزدى, قازاقتى اقىن كوتەرەدى. سۇلەيمان ستالسكي سياقتى ءبىر قارت تابىڭدار. وراز مۇنى ماعان تاپسىرىپ ەدى. مەن مۇنى ساعان تاپ­سىرعالى وتىرمىن. كىم لايىقتى؟

– جامبىلدان قولايلىسى جوق!

– ءدال تاپتىڭ, ىسكە كىرىس, ءابدىلدا! – دەدى ناركوم.

ۇزىناعاشتا تۇراتىن جامبىلدى تا­ۋىپ الىپ, ماسكەۋدەگى دەكاداعا ازىرلەدىك. ولەڭ-جىرلارىنىڭ تىگىسىن جاتقىزۋعا شىق­تىق. بۇعان بىلەك سىبانا ەڭبەك ەتكەن عالي, قالقامان, تايىر, سودان سوڭ مەن بولدىم. توگى­لىپ تۇرعان, تۇنىپ تۇرعان جىر. توق­سانعا بەت بۇرسا دا دومبىرا شەر­تىسى مۇلدەم بولەك. سودان سوڭ ارادا بىرەر اي ءوتتى.

ماسكەۋدەگى ونكۇندىككە پويىز­بەن بەس كۇندەي جول جۇردىك. «پراۆ­دا» گازەتى جامبىلدىڭ سۋرە­تى­ مەن ولەڭدەرىن جا­ريالادى. ماسكەۋ­لىك­تەردىڭ قولىندا گازەت. تۇس-تۇستان «جامبىل, جامبىل»! – دە­گەن قوشە­مەتتەن قۇلاق تۇنادى.

دەكادا سوڭىندا ءستاليننىڭ قا­بىل­داۋىندا بولدىق. كوسەم جام­بىلعا باس يزەپ, پەيىل بايقاتقانداي بولدى. قابىل­داۋ ءبىتتى. جامبىل قا­بىلداۋدان شىعار كەزدە:

– ستالين قوناققا شاقىرادى دە­گەن­دەرىڭ قايدا, ۇيىنە ءبىر كۇن قونباي كەتەمىز بە؟ – دەپ قاراپ تۇر. ءبارىمىز دۋ كۇلدىك. سودان كەيىنگى تاعى ءبىر قىزىقتى وقيعانى ۇمىتىپ بارادى ەكەنمىن, ەستە­رىڭدە بولسىن.

ءبىر عاجابى, دەكادا كۇندەرىندە جام­بىل بەس ۋاقىت نامازىن قازا جىبەرمەدى. كرەملدىڭ كەڭ سارايىندا جاينامازىن جازىپ بەرىپ, ناماز وقىپ بولعانشا قاسىندا تۇرعانىمىز بار. بۇل دا سول ۋاقىتتا ءسال ەرسىلەۋ كورىنگەن بولار, كو­سەمگە بۇل حاباردى سۋىت جەتكىزدى دەگەندى دە ەستىپ جاتتىق. بىراق كوسەم توقسانعا كەلگەن ادامعا تيمەڭدەر, نامازىن وقىسا وقي بەرسىن دەپ كەرى قايتارىپتى دەگەن راس-وتىرىگى ارالاس اڭگىمە جەل­دەي ەسكەنىن قۇلاعىمىز ەستىدى. دەكادادا جامبىل مارتەبەسى ودان ءارى بيىكتەدى. «لەنين» وردەنىمەن ناگراتتالدى. «دەكادا» قالاي ءوتتى دەگەن ساۋالىمىزعا پاتشالاردىڭ 300 جىلدىعىنان كەم بولمادى دەپ دومبىراسىن شەرتۋمەن بولدى.

ۇلى جامبىلدىڭ ماسكەۋدەگى دەكادا كەزىندە كرەمل سارايىنىڭ تورىندە ناماز وقىعانىنا اقىن-جازۋشىلاردىڭ تالايى اڭگىمە, ەستەلىك, جىر ارناعانى ويعا ورالا بەرەدى. اقىن تۇرسىناي ورازباەۆا­نىڭ «دانا جامبىل ءبىر دارا» اتتى ولەڭ شۋماقتارىندا سول ءبىر ءساتتى قايتالاپ تۇر­عان سەكىلدى كورىندى. زەر سالىپ كورەلىك:

 نە عاجاپتار بولماعان بۇل ومىردە,

جامبىل ناماز وقىپتى كرەملدە.

سول كەزدىڭ تارتىبىنەن تايسالماعان,

باتىردىڭ وتى بار ما جۇرەگىندە؟!

جەتكىزىپ جىر-سالەمىن, تويعا نازىن,

توگىلتىپ دومبىراسى مايدا سازىن.

اتقارىپ ءوز كەزەگىن بولعان جاكەڭ,

جايىپتى ءبىر بۇرىشقا جاينامازىن.

ۇيرەنگەن قۇراق ۇشىپ سۇستى ومىرگە,

باسشىعا سان بۇگىلگەن قىسقا كۇندە.

كومەكشى قىزمەتكەرى ەسى شىعىپ,

بۇل جايدى جەتكىزەدى ستالينگە.

 

جىميىپ ميىعىنان ك ۇلىپ مۇرتتى,

– جايىنا قالدىر, – دەدى ۇرىكپە سەن,

نامازىن وقىپ بولسا, جايلاپ سۇراپ,

نە قاجەت ەكەندىگىن ءبىلىپ كەل, سەن...

تيمەڭدەر, قۇرمەتتەڭدەر, ايالاڭدار,

بۇل قارتتى تەڭەمەڭدەر جاي ادامعا.

كورمەگەن راقاتىن كورسىن ەندى,

توقساننان جۇزگە جاسى تايانعاندا.

ءومىرى – تۇنعان تاريح,

ونەرى – جىر,

جىرىمەن كوڭىلدەرگە سەبەدى نۇر.

دارىنى, دانالىعى دارياداي,

جيىرماسىنشى عاسىردىڭ

گومەرى بۇل!

اقىن ءابدىلدا تاجىباەۆپەن كەزدەسۋ, سول ءبىر ءىسساپار ەستەن كەتپەيدى. بۇل جايىندا كەزىندە وبلىس اكىمىنە قاز قالپىن­دا بايانداعانىمىز بار. اكىم سونان سوڭ ءوزىنىڭ مەيىرىم شۋاعى مەن شاپاعاتىن كورسەتكەنى ءوز الدىنا بولەك اڭگىمە.

 

قايىربەك مىرزاحمەت ۇلى,

قازاقستاننىڭ قۇرمەتتى ءجۋرناليسى

سوڭعى جاڭالىقتار