بۇگىنگىدەي قيقۋى كوپ, قىڭىرى جەتىپ-ارتىلاتىن, كەۋدەسىن ۇرىپ, مەنىكى ءجون, سەنىكى تەرىس دەپ تەگىس جۇرتقا تەپسىنىپ شىعا كەلەتىن دۇلەي بارشىلىق داۋىردە ۇلتتىڭ سانى ەمەس, ساپاسى, وي الەمىنىڭ بيىكتىگى, جاقسىلارىنىڭ كەمەلدىگى, جاسىنىڭ البىرتتىعىنان گورى, العىرلىعى باسىم ءتۇسىپ جاتۋى قابىرعالى حالىقتىڭ باعىن شامشىراقتاي جاعادى.
بۇل كوش باسىندا جۇرەر جۇرتتىڭ ەلدىك بايلامىنىڭ بەرىكتىگىن, الاۋىزدىقتان الىس, جۇيەلى سوزگە ۇيىپ, قاباعىمەن دە بىلدىرە الاتىن, نۇرلى ديدارىمەن دە جانىڭدى جادىراتاتىن, وي ارناسىن دا, جول سورابىن دا ءبىر ارقاۋدا ەسە الاتىن ۇلتتىڭ كەمەرى كەڭ ەكەنىن كىم جوققا شىعارا الادى.
مۇنداي ۇلگى, ءۇردىس قازاقتا الىمساقتان بار.
تاقىرعا ءشوپ شىعا ما, پاقىرعا باق قونا ما دەپ, مۇنداي ونەگەنىڭ ءتۇپ-تامىرىن تۇگەندەسەڭ, حالىقتىق قالىپتان مەنمۇندالاپ شىعا كەلەتىن, تەرەڭدەپ بارساڭ, ءتىل شىرىنى تامساندىرىپ, تاعىلىمى ءتانتى ەتەتىن اسىل قاسيەتتەرىمىز كوز الدىمىزدا ساپتاعى ساربازداي قاتار تۇزەپ تۇرا قالادى.
ونىڭ التىن باستاۋى – وسىنشا جەردى ۇشان-تەڭىز بايلىعىمەن, ماڭگىلىك سەس بولار ايبىنىمەن, قونعان شاڭدى ۇرلەسەڭ, ۇشىق-ۇشىق بولمايتىن ومىرشەڭ سالت-سانامىز – ءبارى دە مۇرا بولىپ قالعان بابالار جولى.
ارعى جاعىن قوزعاماعاندا, سول سارا جولدى سالىپ, دارا جولدى بەكىتكەن. «ەي, تۇرىكتىڭ حالقى!», دەپ «كوكتە – ءتاڭىرى, تومەندە – قارا جەر جارالعاندا, ەكەۋىنىڭ اراسىندا ادام بالاسى جارالعان. ادام بالاسىنىڭ ۇستىنە اتا-تەگىم بۇمىن, ىستەمى قاعان وتىرعان», دەپ كەلەتىن ءبىر ءداۋىر عۇلاماسى كۇلتەگىندەي كوركەمىمىز, ودان ورگەن تۇرىك قاعاناتىنداي وركەنيەتىمىز تۇر.
تالاي تاۋقىمەتتى ارتقا تاستاپ, تار جولدى كەڭەيتكەن, ازدى كوبەيتكەن الىپتارىمىزدىڭ دا تالكەككە تۇسكەن تۇسى از بولمادى.
بىراق ولار قاۋىپتىڭ الدىن الىپ, تۇيىقتان شىعار جولدى تاۋىپ, اداسىپ بارا جاتقاننىڭ الدىن وراپ, ءتۇزۋ جولعا باعىتتاپ, جاڭىلعاننىڭ جانىنان تابىلىپ, تەنتەكتى «ۇيات بولادى – ولىمنەن ۇيات كۇشتى, جامان بولادى – جاقسىلىققا ۇمتىل, تەرىس ءىستىڭ وبالى بولادى, سۇراۋى قيىن», دەگەن.
سول قاسيەت ۇيات پەن اردى, جامان مەن جاقسىنى, وبال مەن ساۋاپتى تەڭشەگەن جۇرتىمىز سۇرىنگەن, بىراق جىعىلماعان, اداسىپ بارىپ ەسىن جيىپ وڭالعان, قۇرتام دەگەننىڭ قۇرىعىنان اقىلمەن قۇتىلىپ, جويسام دەگەننىڭ جولسىزدىعىن ايلامەن جەڭىپ, زىمياندىقتى زىندانعا باتىرىپ, ارامدىقتى الاستاپ, ادامدىقتى اسقاقتاتىپ, ءبىر كەزدەرى قولدان شىعىپ كەتكەن ەلدىگىن قايتارىپ, «ويدا ورىس, قىردا قىتاي نە ىستەپ ءجۇر؟» (اسەت اقىن),
«جىگىتتەر, مۇنان عيبرات الماي بولماس,
اۋەلى بىرلىك كەرەك, بولساڭ جولداس.
ءبىرىڭنىڭ ايتقانىڭا ءبىرىڭ كونبەي,
ىستەگەن ىنتىماقسىز ءىسىڭ وڭباس»
(ا.بايتۇرسىن ۇلى), –
دەگەن سول ىنتىماق بۇگىنگى ءبۇتىن بيلىككە قول جەتكىزدى, مۇنى كىم جوققا شىعارا السىن.
ءيا, وڭ ءىسىمىز ىرىلىگىمەن كورىنسە, كەم جۇمىسىمىز كەمەلدىكتى تالاپ ەتىپ وتىرعانى دا اقيقات.
الەمدى الەككە سالىپ, كوڭىلدى الاڭ ەتكەن كوروناۆيرۋس دەگەن كەسەل تۇسىندا دا بابالار جولىمەن ۇلتتىق رۋحتىڭ قوزداپ جاتاتىن قولامتاسىن ءسال قوزعاپ, وت وتتىقتان تۇتاناتىنىن ەسكەرىپ, ونى ورتكە جىبەرمەي, وركەنيەت جولىمەن دامىتساق قانە. الماعايىپ تۇستاعى وسىنداي سىن ساعاتتا تاعى دا بىرلىكتىڭ تۋىن نىق ۇستاۋ قاجەتتىگى تۋىپ وتىرعانى بەلگىلى. بۇل ءمىنسىز مىندەت ەكەنى دە شىندىق.
ەندى وسى مىندەتتى تىعىرىققا تىرەمەي تياناقتاي بەرۋ, سوزگە يلانىپ, يماندى ءىستى يگىلىككە بۇرۋ, كەزدەسەر قيىندىق, ەتەكتەن تارتار داعدارىس بولا قالسا, ونى ەڭسەرىپ كەتۋگە بەكەم تۇرۋ قاي-قايسىمىزعا دا پارىز دەپ بىلەمىز. بۇل مەملەكەتشىلدىگىمىزدى كورسەتەدى.
بۇل ەلدىكتىڭ ىرگەسىن بولاتتاي بەكىتۋگە ۇيرەتەدى. بۇل الدىڭعى تولقىن مەن كەيىنگى جاستىڭ ساباقتاستىعىنا التىن ارقاۋ بولىپ, بىرلىكتى شايقاماي, «اراز بولىپ ونبەسكە» (اباي) اپارمايتىن باياندى تىرلىككە جەتكىزەتىنىن دايەكتەيدى.
وسىنداي الەم حالقىنىڭ باسىنا الەك بولىپ جابىسقان, ءبىزدى دە الاڭ كوڭىل ەتكەن تۇستا پرەزيدەنت قاسىم-جومارت توقاەۆتىڭ: «ەڭ باستىسى, شىدامدىلىق, توزىمدىلىك جانە جاۋاپكەرشىلىك تانىتايىق. ءبىز – رۋحى اسقاق, بىرلىگى بەكەم, ەڭسەسى بيىك حالىقپىز», دەگەن سوزىنە ۇيىساق ۇتىلمايمىز. بۇل ۇلتتىق رۋحىمىزدى بەكىتىپ, بابالار سالتىن سانامىزدا جاڭعىرتىپ, قازىرگى تىرلىگىمىزدى كەيىنگىگە جەتكىزۋگە جول اشارى حاق. ول ءۇشىن رۋحتىڭ التىن ساۋلەسىن السىرەتپەي, شوعى قارا كۇيە تارتسا ۇرلەپ, پەندەلىكتى ەلدىك دەگەن ۇلى ۇعىمعا جەڭدىرسەك ەكەن.
