قىزىق. ىشتەي مىرس ەتتى. الگى دومبىرا جاساتتىرىپ العان قۇرداسىنىڭ «جەڭىس-جۇرەك» دەگەنىنە تاڭىرقاپ وتىر. ءتاتتى تىركەس, ءا؟ ءمانى تەرەڭ سەكىلدى. جانە وزىنە قاراتىپ, سەن سوندايسىڭ, دەگەندەي ىرزالىقپەن, ك ۇلىمدەگەن كوزىنەن تانتىلىگىن شاشىراتىپ, اسا ءبىر مەيىرلەنىپ, بەدەلىن اسقاقتاتقانى ەسىنەن كەتپەس, ءسىرا. ەسىكتەن دومبىراسىن قۇشاقتاپ شىعىپ بارا جاتىپ, قايىرا ورالدى دا ءوزىنىڭ جاۋىرىنىن الاقانىمەن ايالاي قىسىڭقىراپ تۇرىپ: «سەنىڭ جۇرەگىڭ جەڭىستەن جارالعانداي عوي, دوسىم, ۇلى جەڭىستىڭ حابارشىسىنداي بوپ ءبىر اي ەرتە ىڭگالادىڭ. سول سەبەپتى دە ءومىرىڭ وڭكەي جەڭىستەردەن تۇرادى», – دەدى دە مۇنىڭ بەتىنە بەتىن تاقادى. ونىڭ ىستىق لەبى ءالى ەسىپ تۇرعانداي سەزىنگەن سەرىكباي شەكەسىن ىسقىلاپ جىبەرىپ, دەنەسى جەڭىلەيىپ, ورنىنان لىپ كوتەرىلدى. جۇرەگى ەلجىرەپ: «...تولتىرىپ مەن تۋعان جىل كەم-كەتىكتى, كۇنى-ءتۇن جاڭبىر قۇيىپ سەلدەتىپتى. جەڭىستى – تىنىشتىقتى اسىل انام, مەنىمەن بىرگە بولەپ تەربەتىپتى». ءيا, جەڭىستىڭ ءتولى ەكەنىمىزدى مىنا جەتپىس بەستىڭ قياسىندا دا ماقتان تۇتاتىنىمىز راس-اۋ», دەپ تولعانعان اقىن, شەبەرحاناسىنىڭ بيىكتەۋ تۇسىنا ءتىزىپ, ىلىنگەن بولاشاق دومبىرا قاڭقالارىنا كوزى تۇسكەندە, دوسىنىڭ الگىندەگى «دومبىرا جاساپ بايىدىڭ, ماعان سىيلاعانىڭ نەشىنشىسى؟» دەگەنى ەسىنە ءتۇسىپ جىميدى. ەسەبىن وتە دالدەمەسە دە نوبايى بەلگىلى عوي. قازىر ىشتەي سانامالاپ كورسە, ەكى جۇزگە جەتىپ جىعىلادى ەكەن... سايكەستىككە تاڭدانباڭىز, شىعارعان ءانىنىڭ مولشەرى دە وسى شامالاس.
تەك دومبىرا ما؟ بالا بەسىگى, ەت استاۋى, ءتۇرلى جيھازدىق دۇنيەلەر قولىنان شىعىپ جاتىر. وتەدى, سۇرانىس كوپ. تەگىن تاراتىپ جىبەرگەندەرىن تىزبەلەسە, قالتاعا تۇسكەن اقشادان گورى سولار كوبىرەك كوڭىل قۋانتادى. ماڭداي تەردىڭ ساتىلمايتىن كەزەڭىندە ءومىر ءمانىسىن تۇيسىنگەن تۇلەك ەمەس پە ەدى... ءالى كۇنگە قولىنا بىردەڭە تۇسسە, ماڭدايى شىپشىپ قويا بەرەدى... اكەسى مارقۇم قولونەرلىك ەڭبەگىن بۇلدامايتىندىقتان اۋىل-ايماققا «پۇلسىز وسپان» اتانبادى ما؟ بىراق ءوز اياعىمەن كەلىپ جاتاتىن بۇيىرعان نەسىبەمەن شيەتتەي بالالارىن قاتارلارىنان قالدىرماي باعىپ-قاقتى. مايداننان شولاق قولمەن ورالعان اكەسىن سەگىز جاسىندا جوعالتقان سەرىكباي مەن بەس قىزدىڭ تاعدىرى ەندى كۇلامزا انانىڭ جۇرەگىنە بايلاۋلى بوپ قالعان ەدى-اۋ! كەيىن بەلگىلى اقىن, سازگەر, ءانشى بوپ ەلگە تانىلعانىن كورە الماي كەتكەن انا بايعۇستىڭ ومىردە قالدىرعان ۇلى ەرلىگىنە, وشپەس ىزىنە رازىلانىپ, باس يگىڭ كەلەدى. يدىك, مىنە! كوزىن كورىپ, مەيىرىمىنە بولەنگەن پەندە رەتىندە ىقىلاسىمىز تىم ەرەك ەدى.
ىسمەرلىگى اقىندىعىنىڭ كورىگى ىسپەتتى. ءبىرىنسىز ءبىرى جەتىم. قالام مەن بالعا قاتار جۇتىنىپ, «مەنى ال, مەنى ال», – دەيتىندەي باسەكەلىك كۇي كەشكەندە سەرىكبايدان وتكەن اۋليە-جۇرەك جوق شىعار. قايسىسىنىڭ قالاۋىن تابارىن جۇرەگى جۇيەلەپ بەرەدى. وسى قوس تىزگىننىڭ ەكەۋى دە شابىتتان قۇيىندانىپ, قۇيىلا قۇيقىلجي كەتكەندە, ابدىراپ, ايىلىن ارەڭ جيادى دا, الدەبىر تىلسىمنىڭ قۇدىرەتىمەن بىرەۋىنىڭ ىڭعايىنا قالاي بەرىلە سالعانىن ءوزى دە اڭداماس ەدى. ءاپ, باسە... بۇل جولى قالامعا قولى تارتىلىپتى-اۋ. ەندى مۇنىڭ ءتۇسى كەنەت وزگەرىپ, ايالى كوزىنەن جالىن شاشىراپ, تاناۋى قۋسىرىلىپ, كەلىستى ەرنى جىبىرلاپ, كەڭ ماڭدايىنان ءارى قويۋلانا تۇتاسقان قايراتتى شاشىن ساۋساقتارىمەن سالالاپ, اراسىنان شىمشىلاپ بىردەڭە ىزدەگەندەي شىدامسىزدانا تۇسكەن كەيپىنەن اقىننىڭ شابىت شاتقالىنان ءبىر-اق شىققانى اڭعارىلار ەدى... وسى ءساتىن شابىت-جۇرەككە ۇقساتپاي كورىڭىزشى. سونداي ءبىر رەتتە ىسمەرلىككە ىقىلاسى اۋعاندا بالعا-جۇرەكتىڭ وزىندىك اڭسارى, كۇي-كۇمبىرى, تىقىلداۋىق تالانتى بولارىن دا باجايلاپ وتىرعان بولارسىز, تەگى.
قالامنان ويى ورىلگەندە, ولەڭ ءوتى جارىلعاندا, ۇيقاستارى ۇيىپ تۇسكەندە, ءباتىر-اۋ, ءبىر بۇيىردەن بالعا داۋىسى شاكىلدەپ, اعاش ءيىسى مۇرنىن جارىپ, ون ساۋساعى سالالانا تاربيىپ, بالۋان دەنە الدەنە شالت قيمىلدى – بۇرلەنىپ-تۇرلەنەتىن اعاش يىندىلەرىن بۇراپ-بۇعالىقتاۋدى اڭسايتىنىن قايتەرسىز. قالامدى تاستاپ, بالعا الۋعا ىنتىعادى. قايدان, ول بوساتا قويا ما؟ ءوزى دە بايلانىپ قالعان. ولەڭنىڭ قۇل-جۇرەگىنە اينالعانىن ءوزى دە سەزىپ-سەزبەي قالعالى قاشان...
ءتۇننىڭ بىرۋاعى. ول بەسىك جاساپ جاتىر. مىنا ءبىر قيسىنى كەلمەدى, ءا؟.. كەۋدەسى كۇمبىرلەي جونەلدى. جىر شۋماقتارى شۋدالانىپ, كوڭىلىن ارباپ, قىزىقتىرا قول بۇلعاپ, «كەلشى, كەلشى» دەگەندەي, بىردە كويلەگىن جەلبىرەتىپ, ەندىگى ساتتە قىناما بەلىمەن كوز كۇيدىرىپ, ومىراۋ ويىعىنا جانار قاداتىپ, سەزىم بىتكەنىن قىلبۇراۋمەن قىلعىنتا باستاعانداي ەدى. كوزى تۇماندانىپ, قاباعىن ۋقالاپ, قاسىن ساۋساعىمەن باتىرا ءتۇرتىپ, شىرت ۇيقىدان ويانعانداي بولىپ, بالعاسىن لاقتىرىپ تاستاپ, قالامعا قۇمارلانا كوز قاداعان-تىن... قۇلاعىنا بەسىكتەگى ءسابيدىڭ ءۋىلى جەتكەندە, بويىن تەز تىكتەپ الدى. بەسىك جىرى باياۋ قالقىدى. «بەسىگىڭدى تۇزە!» دەگەن ۇلى امانات اعاش شەگەنى ءيىندى تۇسقا بارماعىمەن قاققىزىپ جىبەرگەندەي بولدى. و, نەنىڭ قۇدىرەتى؟ تابيعات دارىتقان شەبەرلىك شەڭبەرىنەن شىعارماي, قايتادان ىسمەرلىگىنە شۇقشيتتى. ءباتىر-اۋ, سەرىكبايدىڭ بۇل تىلسىمى بالعا-جۇرەك بايلامىنا ابدەن كەلەدى ەكەن.
وسىلايشا كۇندەر مەن تۇندەر الماسا بەرىپتى. بۇلاق باسى قايدان تۇرتكىلەنگەن ەدى؟ بالاۋسا-بالعىن شاعىنىڭ بەرەكەلى مەكەنى بەستاۋ اۋىلىنان ەدى. قايران قاعىلەز كەزەڭ: مەكتەپ. ولەڭ. ىسمەرلىك ىنتىقتىق. ۋىزدايىن سىرعالىلار. ۇركەك ۇمىتتەر. ايدىندى ارماندار... وسى الما-كەزەك اۋىساتىن سيقىرلى اۋەن بوزبالانىڭ جەڭىسكە قۇشتار جاس جۇرەگىن ارۋ الماتىعا عاشىق ەتتى. الدا سەرىكبايدىڭ قانداي قامالدى دا الۋعا قاۋقارلى عاشىق-جۇرەگى اتويلاپ سوعىپ, كەڭ كەۋدەسىنە سىيماي, جارىلىس جاساعىسى كەپ, الابۇرتتى, الاسۇرتتى.
انا بايعۇس تۇنىمەن قيماستىق جاسىن جۇتىپ, اكەسىز وسىرگەن بەس قىزدىڭ ىشىندەگى جالعىز ۇلدىڭ تىلەۋىن تىلەپ, الىس ساپارعا اتتاندىرىپ, باتاسىن بەردى. «اپا, ءسال شىداي تۇرىڭدار, وزدەرىڭدى الماتىعا الىپ كەتەم, ءتۇبى», – دەپ كەمسەڭدەگەن سەرىكباي سەرتكە بايلانىپ جۇك كولىگىنىڭ قورابىنا ىتقىپ ءمىندى. جۇيتكىپ كەلەدى. «اقىن بالا, ارمان قالا», – دەپ دالا ۇكىسىندەي جەلمەن جەلبىرەگەن اقسەلەۋدىڭ شاشتارى تاراقسىز تارالىپ جاتىر. بەينە, تارام-تارام جولداردىڭ جامىراي تۇسكەنىنە, سودان جاڭىلماي ءوز سۇرلەۋىڭدى ءدوپ باسا كور دەگەن تىلەۋلەستىك تانىتقان تۋعان تابيعاتىنىڭ تىلسىم كورىنىسىنە تامسانا كوز قارىقتىرىپ بوزبالا كەلەدى. تاعدىر جەلى ۇشىرتىپ كەلەدى. اقىن-جۇرەگى بوتاداي بوزداپ كەلەدى.
پويىز دەگەن قارا ايعىر بولادى ەكەن. كۇندى تۇنگە ۇرعان شابىستان دەمىكپەيدى. ونىمەن جارىسىپ, ولەڭىنىڭ بايگەسى قىزدى. الەمدى دوڭگەلەنتىپ ۋىسىنا قىسقانداي اقىن ءۋىلى باقسىدايىن بورشا-بورشا تەرىن الدى. شابىت شاشباۋىنان شالدۋارلانىپ تۇرعان ءبىر ساتىندە و, عاجاپ, الدىنا ءتىرى جولبارىس باۋىرىن سوزا جاتىپ العانداي بولىپ كەتسىن... كوزىلدىرىگىن ىسىرىپ قويىپ, كوزىن جىپىلىقتاتتى. مىناداي الىپ اڭ پاتشاسىن العاش كورۋى... باسى شىڭ ەتىپ, لەزدە مەڭ-زەڭ كۇيىنەن ارىلعاندا, الگى جولبارىس جوتالى اسقار تاۋ كەيپىنە ەنگەندەي بوپ تۇلابويى الاپەستەنىپ, تاڭىرقاتا سيقىرلاندى. دالا بالاسى تاۋ-جۇرەكتەنىپ, «الاتاۋ , وسى سەنسىڭ بە؟» – دەپ ماڭايىن تاڭىرقاتا, تاماعىن جىرتا ايقايلاپ جىبەردى. كوشە بويى سىڭعىرلاپ اققان بۇلاق سۋىنا قالاي باس قويىپ سىمىرگەنىن ءوزى سەزبەي قالسىن. «اپا, اناشىم!» – دەپ كەڭكىلدەپ, قارا اعاشتىڭ جاپىراعىن ج ۇلىپ الىپ كوز جاسىن ءسۇرتسىن. سول سەزىم قۇيقىلجىعان اسەرلى ساتتەن باستاپ سەرىكباي الماتىنىڭ وزىنە اينالىپ جۇرە بەرگەنىن سەزدى مە, ەكەن؟
سودان وتىز التى جىل سۇلۋ شاھاردىڭ شات-شادىمانىنا بولەندى. وقۋ ءبىتىردى, وتاۋ قۇردى, راديودان سايرادى, باسپا ءبولىمىن مەڭگەردى, كىتاپتارى ەل تۇكپىرىنە جەتىپ جاتتى. سىرباي, عافۋ, ءشامشى قولىنا سۋ قۇيدى. مۇقاعاليدىڭ مۇڭىن ءبولىستى. كەڭشىلىكتى ساباسىنا ءتۇسىردى, سەرىكتىڭ سەرىلىگىنە كەيدە بىرگە ەرىپ كەتىپتى بايقاماي...ورىسبايداي بايسالدى مىنەز دارالىعى وعان دوس-جۇرەك سىيلادى. التىنبەك سازگەر قولقالادى. اۋەنمەن اۋلەكىلەنىپ كەتكەندەي, سابىرسىز كۇيگەلەكتەپ: «سەن وسى, الماتىنى ساعىناسىڭ با؟» – دەدى. بۇل باسىن يزەدى. دايىن انگە لەزدە ءسوز جازدى. ىڭكارلىككە ورالعان ۇيقاستارىن ۇسىنا بەرىپ, الاتاۋعا باسىن ءيدى... ءمولدىر تامشى ىرشىپ ءتۇستى... سەزدىرمەگەن بولدى. بىراق كەيىن «ساعىندىم الماتىمدى» سىزىلتقان ءار پەندەنىڭ كوز جاسىن جاسىرماي, سىعىپ الىپ تۇراتىنىن سەزبەگەن ەدى سول شاقتا. ەسىمى ءماشھۇر ورىس ءانشىسى ۆ.تولكۋنوۆانىڭ ءوزى دە «الماتىم سىيلادىڭ سەن, شابىتتى شاتتىعىمدى...» – دەپ ءتىلى ءسال بۇرالعانىن ءان اۋەنىمەن ادىپتەپ سەزدىرتپەي, جان شۋاعىنا بولەيتىنىنەن دە بەيحابار-تىن. وسى ءار جۇرەكتى ەلجىرەتەتىن سۇلۋ ساز ەرتەگىدەي الماتىنىڭ ماڭگىلىك بويتۇمارى بولاتىنىن سول ءسات سەزدى دەيسىز بە؟
– قوستانايعا قايت, سەرىكباي! – دەدى تەلەفوننىڭ ارعى جاعىنداعى ءامىرشىل داۋىس.
– ءوي, سەن تەمىرحانسىڭ با؟ نەگە قايتام؟ الماتىنى قايتەم؟ دوسىم-اۋ...
– تەز ورال, ەكى بولمەلى پاتەرىڭ جيھازىمەن دايىن تۇر! – دەدى تەلەفون تۇتقاسىنا جارماسقان ەكىنشى دوسى يبراش. – نارىقتىڭ سالماعىنان قاجي باستاعانىڭدى سەزگەنبىز... دومبىرا, بەسىك جاساپ كۇن كورە الماسسىڭ, ورال, داۆاي! ەندىگى قالعان ولەڭدەرىڭدى اۋىل جاقتا جازارسىڭ... ءاي, كوپ ءسوزدى قوي, ساعىنام دەيسىڭ بە؟.. ساعىنىشىڭدى ءوزىڭنىڭ «ساعىندىم الماتىمدى» ايتىپ, باساتىن بولاسىڭ. تەز جەت, كۇتەمىز! قيقاڭدى قوي!
ءسويتىپ سىنىپتاس-جۇرەك اۋىلعا الابۇرتقان... ويلاندى.تولعاندى. كەتپەككە بەكىندى. اناسى كەڭسايدى ماڭگى جاستانىپ قالدى... جۇرەگى شانشىدى. امال جوق, دوستارىنا بەرگەن ۋادەنى قايتىپ بۇزادى. الماتىنىڭ اجارلى ديدارىندا بۇلك-بۇلك ەتىپ جازىلماعان ولەڭ شۋماقتارى جاپىرلاي جىبىرلادى. تالاي جىل تولعاتىپ, انە-مىنە, سازىمەن سىزىلعالى تۇرعان نازىك اۋەندى اندەرىنە الاتاۋدان ءسۇيىنشى سۇراي الماي بارادى. وسىلايشا كوكىرەگىنە تاعدىردىڭ اششىسى مەن تۇششىسىن ءسىڭىرىپ العان كۇيى سەرىكباي قوستانايىنا كوشىنىڭ باسىن بۇردى...
باياعى بالاۋسا, بالعىن اقىن قازاق پوەزياسىنىڭ دۇلد ۇلىنە تاتىرلىق اياق-الىسىمەن, كوركەم دە سابىرلى مىنەزىمەن, تەرەڭ ويلى يىرىمىمەن, عالىمدىققا جەتەلەگەن العىر, سالىنا ىزدەنەتىن جانكەشتى ەڭبەگىمەن, ەڭ قىمباتتىسى, ناعىز ادامدىق, ازاماتتىق قازاقى قالپىمەن ورالعان ەدى. دوستارى, جالپى ەل-جۇرتى سوعان مەيىرلەنىپ, قۋاندى. «ورتامىزدا ەل ماقتانى بولارلىق تۇلعامىز بار», دەپ شاتتاندى. جارقىن ۇمىتتەرىن دە جاسىرمادى. ال «مۇندا ول نەگە قايتىپ كەلىپتى, قانداي سىرى, كىلتيپانى بار؟» دەپ تىرناق استىنان كىر ىزدەۋشىلەر دە كوزدەرىن سىعىرايتا قويعانى, بەسەنەدەن-بەلگىلى جايت ەدى.
بەستاۋداعى وقۋشىنىڭ ولەڭدەرىن ءجيى باسىپ, اقىندىق تۇساۋىن كەسكەن وبلىستىق گازەتتىڭ ۇجىمىنا بارىپ سالەم بەردى. ەرتەرەكتە م.سەرالين, ب.مايلين, س.ماۋلەنوۆ, س.ابدىبەكوۆ, ب.جانگيسين باسقارعان قاسيەتتى شاڭىراق الاسارماي, اسقاقتاي تۇسكەنىنە قۋاندى. سوسىن توبىل جاعاسىنا بارىپ سىربايدىڭ بۋىرقانا جىر تولعايتىن قيىر-شيىرلى ىزدەرىن ىزدەستىردى... اعىس بويىنا اسەرلەنە كوز تاستاپ تۇرىپ, تورعاي اقىندىق مەكتەبىنىڭ الىپتارى ن.احمەتبەكوۆ, و.شيپين, ق.جارماعامبەتوۆ, ن.بەكتەمىسوۆ, س.كەنجەاحمەتوۆ, ت.ب. بەرتىنگى اق جەلكەندى جىر جامپوزدارىن ەسىنە الدى. بيىكتى – كەڭدىككە ايىرباستاعان اقىن ەندى ومىرگە جاڭا كەلگەندەي بولىپ, ساف اۋانى قۇشىرلانا جۇتىپ, پوەزيا الەمىنىڭ پىراعىنا شابىتتانا مىنگەندەي...
اڭعال دا اقجارقىن, تۇيىق تا تىلسىم, سىرباز دا سارابدال, ويشىل دا ويناقى, بۇگىنشىل دە ەرتەڭشىل, ۇلتشىل دا نامىسشىل سەرىكباي سالعان بەتتە قوستانايدىڭ رۋحاني ءھام ادەبي, مادەني الەمىنىڭ ءبىر التىن تەگەرشىگىنە اينالىپ كەتە باردى. ونسىز جيىن, ءىس-شارا وتپەيدى. الا تاڭنان اسىعىس-ۇسىگىس شابىلىپ جۇرگەنى. ءو.سۇلتانعازين اتىنداعى مەملەكەتتىك پەداگوگيكالىق ۋنيۆەرسيتەتىنىڭ پروفەسسورى, فيلولوگيا عىلىمدارىنىڭ كانديداتى رەتىندە نە نارسەنىڭ دە بۇگە-شىگەسىن اقتارا بىلەدى. اسىرەسە ى.ءالتىنساريننىڭ ءومىرىن, شىعارماشىلىعىن, پەداگوگتىق قىزمەتىن كەڭەستىك بۇعالىق شىنجىرىن ءۇزىپ تاستاپ, تازا, شىنايى, ءادىل تۇجىرىمدارمەن زەرتتەپ, زەردەلەۋدىڭ ناتيجەسىندە بىرنەشە كىتاپ شىعاردى. شەتەلدىك مۇراعاتتارمەن ىسكەرلىك بايلانىستى زايىبى, عىلىم كانديداتى, پروفەسسور كۇلزادا مىرزاعاليەۆا عالامتور ارقىلى جولعا قويىپ, تىڭ دەرەكتەر جيىستىرادى. ءبىر جاعى ءوزىنىڭ دە ىندەتە زەرتتەۋلەرىنە قاجەت. سەرىكبايدىڭ دا عىلىمي ارنامەن بايىتا بايىپتاۋ, سالىستىرمالى باعالاۋ, تابيعي تۇجىرىمداۋ, ومىرلىك تۇيىندەر جاساۋ, ءسويتىپ, عىلىم كوكجيەگىن كەڭەيتۋ مۇراتتارى ءۇزىلىسسىز جالعاسا تۇسەدى. كىتاپتارى ۇستەمەلەنىپ شىعىپ جاتىر, اندەرى كورنەكتى ساحنالاردان ورىندالۋدا. سياسى ءالى كەپپەگەن «ار» داستانىندا احمەت بايتۇرسىنوۆتىڭ ازاماتتىق تىلسىم قىرلارى تاپسىرلەنىپ, جان ەگىلتەدى... ءتىل مەن ويى – تايپالعان جورعاداي تەڭ تاعالانعان.
كۇلزادا دەمەكشى, سەرىكبايدىڭ ەكىنشى ءومىر تىنىسىن اشقان, شابىتىنا شۋاق شاشقان, اقىلى اسقان, اشىق قاباق جان جارى عوي بۇل. ءپالى, ايەل كۇتىمىن, ىقىلاسىن سەزىنگەن ەركەكتە نە ارمان بار؟ ەرىنىڭ اۋزىنان ماي-قۇرتى, ىرىمشىگىن ايىرماي, الىس جولعا شىقسا شۇبات, قىمىزىن جول دورباسىنا سىقاپ سالىپ جىبەرەتىن, ەتىنىڭ ءوزىن توبىلعىمەن ىستاپ, ءدامىن ۇيىرەتىن بەساسپاپ ايەل وسى. «مەنى وسى, قايدان تاپتىڭ؟» دەپ ادەيى جاۋىر بولعان سۇراعىمەن ەركەلەگەندە, سەرىكباي: ء«شيلى مەكتەبىنىڭ پيونەر ۆوجاتىيى وكتيابرياتتىڭ ءموپ-ءمولدىر كوزىنەن سەزىم-گ ۇلىن ج ۇلىپ الىپ كەتىپ, كەيىن ءبىرجولا ورالارىن بىلمەپتى عوي», دەپ ازىلدەيتىن.
...بەشپەنت-شالبارىن كيىپ, قوڭىر باتپان كوزىلدىرىگىن تاعىنىپ, بەينە اسپان اڭساعان عارىشكەردەي جۇتىنا باپتانىپ العان تەكتى شەبەر, اكە ميراسقورى سەرىكباي جەر ۇيىمەن جاپسارلاس قۋىقتاي شەبەرحاناسىنا قۋتىڭداي باسىپ كىردى. شۇكىر, انا ءبىر جىلدارى بەلىنەن شويىرىلىپ, قارىس جەر اتتاۋ مۇڭ بولعاندا دا ەڭبەكتەپ كەلىپ, وسىندا قونا جاتىپ اعاشتان ءتۇيىن تۇيەتىن. باياعى دوستارى سىيلاعان جايلى پاتەردى وسى جەر ۇيگە امالسىزدان ايىرباستاپ جىبەرگەن-ءتىن. بالعاسىن قولىنا الدى... تار بولمە ءىشى «مەنى قاشان كەڭەيتەسىڭ؟» دەگەندەي, قاڭعىرلاپ-كۇڭگىرلەپ قويا بەردى... وزگەگە ءبىر ءتۇيىر كەسەلى تيمەي, موماقان جۇرەتىن سەرىكباي اڭتارىلىپ قالدى. نە ويلادى ەكەن؟
... ۇلى جەڭىستىڭ جەتپىس بەسىنشى كوكتەمى. الدىن الا سۇيىنشىلەي كەلىپتى ءبىر ءسابي. جەڭىس-جۇرەكتى نارەستە! مىنە, جەڭىسپەن تەڭ تەتەلەس عۇمىرىندا ءومىرى جاعالاي جەڭىستەن قالانىپ, قۇرىشپەن اپتالعانداي ما؟ جەڭىستىڭ بولمىسىنا ۇقساپ, سونىڭ عاجاپ رۋحىمەن شەگەندەلىپ, قاپتالعانداي ما؟ ءيا, ءداپ سولاي ەكەن-اۋ! جەڭىستى جىلدار جالعاسا بەرسىنشى, سەرىكباي!
قايسار ءالىم,
حالىقارالىق «الاش» ادەبي سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتىف
