...سونا-ا-اۋ سەكسەنىنشى جىلداردىڭ ورتاسىندا بەلگىلى پۋبليتسيست, ادەبيەت سىنشىسى اۋەز بەيسەباەۆ ەكەۋمىز وڭتۇستىكتەگى وبلىستارعا بىرگە ىسساپارعا شىعاتىن بولىپ قالدىق تا, الدىن الا پويىزعا بيلەت الۋ ءۇشىن ەكىنشى الماتىداعى تەمىر جول ۆوكزالىنا كەلدىك.
شىلدەنىڭ كۇنى شىجعىرىپ تۇر. اۋەز اعام كوزىنە قارا كوزىلدىرىك تاعىپ العان. قيمىل-قوزعالىسى شيراق. ادەمى قىزداردى كورسە, مۇرتىن سيپاپ, جىميىپ قويادى. ونىڭ جانىندا وسىنداي-وسىنداي قىزىقتارعا كۋا بولىپ ءجۇرۋدىڭ ءوزى ءبىر عانيبەت.
ناعىز سەرى, سۇلۋ جىگىت. جاسى وتىزدان اسسا دا, ءالى ۇيلەنبەگەن كەزى.
ۆوكزالدىڭ ءىشى قاپىرىق. قۇمىرسقانىڭ يلەۋىندەي قۇجىناعان ادام. بيلەت الۋعا كەزەككە تۇرعان جولاۋشىلاردا ءتىپتى ەسەپ جوق. ءبىرىن-ءبىرى كيمەلەپ, قۋىقتاي عانا تەسىگى بار كاسساعا جەتۋ ءۇشىن جانتالاسقان جۇرت.
– وي-حوي, – دەيدى اۋەز اعام باسىن شايقاپ. – وسى جۇرتتىڭ ءبارى كەتىپ قالسا, الماتىدا كىم قالادى-ەي, ا؟!..
سودان سوڭ ول يەگىن سوزىپ, وكشەسىن كوتەرىپ, كاسسا جاققا قارادى. وڭ قولىن جوعارى كوتەردى. ەكى كوزى كاسسير قىزدا. بىراق ونىڭ قازىر بىزگە قاراۋعا مۇرشاسى جوق. بىرىنەن سوڭ ءبىرى تەسىككە جابىسىپ, قايدا باراتىنىن ايتىپ, اقشاسىن ۇسىنىپ جاتقان ەلدىڭ قارقىنىن ارەڭ تەجەپ وتىر.
كەنەت... ء(اي, وسى اۋەز اعامنىڭ ادەمى قىزداردى وزىنە قاراي تارتىپ تۇراتىن ماگنيتى بار-اۋ دەيمىن!) الگى كاسسيردىڭ ءبىر ساتكە باسىن كوتەرىپ, تۇپ-تۋرا ءبىز تۇرعان جاققا قاراي قالماسى بار ما.
– گۋلەچكا! – دەپ داۋىستادى اۋەز اعام قولىن بۇلعاپ-بۇلعاپ جىبەرىپ. كاسسير قىزدىڭ جانارى جالت ەتىپ, جان-جاعىنداعى قاربالاستى ءاپ-ساتتە ۇمىتقانداي ك ۇلىم قاقتى.
– جانىم! – دەدى اۋەز اعام جىميىپ. سول ساتتە الگى ءاپ-ادەمى كاسسير قىز سۇق ساۋساعىمەن ءبۇيىر جاقتاعى ەسىكتى نۇسقاي قويدى.
سول سول-اق ەكەن, اعام دا زۋ ەتە قالدى. ازدان سوڭ بيلەتىمىزدى قولىنا الىپ, ادەتتەگىدەي جىميىپ شىعىپ كەلە جاتتى.
– ءتۇۋ, اۋەز اعا-اي, بۇگىن ءسىزدىڭ تانىسىڭىزدىڭ كاسسادا وتىرعانى قانداي جاقسى بولدى, – دەيمىن مەن قۋانىشىمدى جاسىرا الماي, ءماز بولىپ.
– وي, قايداعى تانىستى ايتاسىڭ, ىنىشەك؟
اۋەز اعام سىلق-سىلق كۇلەدى.
– ءوي, جاڭاعى... كاسساداعى قىزدى ايتام دا.
– ا-ا, ونى تانىمايمىن.
– قالايشا؟! جاڭا عانا ءوزىڭىز وعان: «گۋلەچكا!» دەپ ايقاي سالدىڭىز ەمەس پە؟
– حا-حا-حا! – اۋەز اعام باسىن قايتا-قايتا شۇلعىپ, مەنىڭ ارقامنان قاعىپ-قاعىپ قويادى. – ءيا, ءسويتتىم. ءسويتتىم-م... قازىرگى قازاق قىزدارىنىڭ ءبارى «گۋلەچكا!» عوي!
«ماسساعان! سولاي ەكەن-اۋ!.. – دەيمىن مەن ىشىمنەن تاڭعالىپ. – مىسالى, گۇلجان – گۋلەچكا, گۇلنار – گۋلەچكا, گۇلجازيرا – گۋلەچكا... ت.س.س.»
قايران, اۋەز اعام! ايەل زاتىنا عانا ەمەس, ادەبي سىنعا دا وتكىر ەدى. ازىلدەپ وتىرىپ-اق, «ماقتامەن باۋىزداپ» تاستايتىن. وكىنىشكە قاراي, عۇمىرى قىسقا بولدى. بىراق سونداي كوڭىلدى, اشىق-جارقىن, اينالاسىنا وتە سىيلى جان بولعاندىقتان با, ءالى كۇنگە دەيىن ورتامىزدا جۇرگەندەي بولادى دا تۇرادى.
