جۇما
يمام ەلگە بۇرىلىپ ءتاسپىسىن تارتتى. پاتشاعا ىنساپ, حالىققا سابىر تىلەدى. جاماعات ء«اۋمين» دەدى. اۋىر حالدە جاتقان جانداردىڭ ءتىزىمىن وقىپ, «دەرتتەرىنە شيپاسىن بەرسىن!» دەدى. كەيبىرى بەت سيپاماستان اتتاپ-اتتاپ شىعىپ جاتتى. ءار دۇعانى باپپەن وقىپ, ءوزى دە ء«اۋمين» دەدى. تۇسكە دەيىن ءبىلىمىن تەرگەگەن دوسىم اقساقالعا وكپەسى جوعىن ءبىلدىرىپ «باتا بەرىڭىز!» دەپ يشارات جاسادى. سول مەزەتتە عانا دارەتسىز ەكەنى ەسىنە ءتۇستى. «اقساقال ديپلومدى الدىرتىپ, اپشىمدى قۋىرماعاندا ۇمىتپاس ەدىم» دەپ ءوز-وزىنە اقتالدى. بەتى ىسىپ, ءبىر سۇمدىق كۇي كەشتى. «كۇناسى سوعان» دەپ كۇبىرلەدى.
داۋرەن داريابەك
