ماڭگىلىك ساۋعا
مەن سەنى كۇتتىم. ۇزاق كۇتتىم. سوسىن سەن دە جەتتىڭ-اۋ, ايتەۋىر. سەنىڭ شوقتاي شۇعىنىق ەرنىڭنەن ءوپتىم. اپپاق انارىڭدى ايمالادىم. سوسىن بىلمەيمىن…
– مەن سەنەن بالا كوتەرەتىن بولدىم. اتىن كىم قويامىز؟ – دەدىڭ. شىنىمەن-اق سۇراپ وتىرعانسىڭ.
مەن ەشتەمە ايتپادىم. ويتكەنى مەنىڭ ءوز بالام بار بولاتىن. ودان باسقا بالام جوق-تۇعىن. سەن قاتتى جىلادىڭ. ماعان قاتتى كەكتەندىڭ.
ونشالىقتى ۇزاق ۇنسىزدىكتەن كەيىن:
– سوڭعى ايتارىڭ وسى ما؟ — دەدىم.
– جارايدى, وندا مەن ۇيقىدان ويانام, – دەدىڭ دە, سۇيرىك ساۋساقتارىڭمەن بەتىمنەن جانىپ جىبەردىڭ.
مەن شوشىپ وياندىم. قايدان ەكەنىن كىم ءبىلسىن, قۇشاعىمدا ءبىر كەسەك مۇز جايلاپ ەرىپ بارا جاتتى. مۇز ەرىپ ءبىتتى. مەنىڭ موينىمدا سەن سىيلاعان تۇمار.
سەن شوشىپ وياندىڭ. قايدان ەكەنىن كىم ءبىلسىن, قۇشاعىڭدا باتپان قارا تاس ەڭسەڭدى ەزىپ, باسىپ بارا جاتتى. سەن موينىڭداعى مەن سىيلاعان تۇماردى كورە العان جوقسىڭ.
قويشىبەك مۇباراك
