اتىنا زاتى ساي وسى اۋىلدىڭ تۇرعىندارى كوڭىلدەرى تازا, پەيىلدەرى كەڭ, قىزعا قىرىق ۇيدەن تىيىم, شاراپسىز جيىن جاسايتىن بەرەكەلى اۋىلعا اينالعان. اينابۇلاقتا جاقىندا «اۋىل كۇنى» اتاپ ءوتىلدى. اتالعان ءىس-شارا قاراشاڭىراق – اۋىلدان تۇلەپ ۇشقان, ءسويتىپ ارمان قۋىپ, ماقسات كوزدەپ جان-جاققا كەتكەن تۇلەكتەردىڭ باسىن قوسىپ, ورتاق مۇددەگە جۇمىلدىرىپ, سول ارقىلى وسكەلەڭ ۇرپاققا ۇلگى بولۋ ءۇشىن جاسالعان ەدى. يدەيانى ۇسىنىپ, ونىڭ جۇزەگە اسۋىنا تىكەلەي مۇرىندىق بولعان كەنجەعالي ماسەنوۆ ەسىمدى ازاماتىمىزدى بۇكىل اۋىل تۇرعىندارى قولداپ, ورتاق قازانعا قاراجات قۇيىپ, وعان اۋىل جولدارىن جوندەۋ, توزىعى جەتكەن زيرات قورشاۋىن جاڭالاۋ سىندى جۇمىستاردى ءبىر ءۇيدىڭ بالاسىنداي بەرەكە-بىرلىكتە, اسا بەلسەندىلىكپەن اتقاردى. «جۇمىلا كوتەرگەن جۇك جەڭىل» ەكەنىن كورسەتتى. ءىس-شارا سوڭى ءدۇبىرلى تويعا ۇلاستى.
اۋىلدىڭ كوركەيۋى – ەلىمىزدىڭ كوركەيۋى دەپ ءبىلۋ كەرەك. سەبەبى بۇكىل قازاقى بولمىس پەن ۇلتتىق قۇندىلىق وسى اۋىلدان باستالادى. «ەل بولامىن دەسەڭ – بەسىگىڭدى تۇزە» دەگەن دانا حالقىمىز. ءوسىپ كەلە جاتقان جاس بۋىنعا وتاندى ءسۇيۋدى, تۋعان جەردى, تۋعان ەلدى قادىرلەۋدى سوزبەن ەمەس, وسىنداي ناقتى ىستەرمەن كورسەتە بىلگەنگە نە جەتسىن؟!
كەنجەگۇل تەرگەمباەۆا,
جۋرناليست
