كوزگە وتتاي باسىلاتىن وسى ءبىر التىن قالام ادەبيەتتىڭ التىن ءداۋىرىن قالىپتاستىرۋعا قوماقتى ۇلەس قوسىپ, اعالى-ءىنىلى بولىپ تابىسقان قوس دارىننىڭ اراسىنداعى رۋحاني بايلانىستىڭ دانەكەرىندەي كورىنەدى. ەستەلىكتەر بىلاي تۇرسىن, عابيت پەن مۇقاعالي اراسىنداعى رۋحاني توعىسۋدىڭ, سىرباز سىيلاستىقتىڭ زاۋ بيىككە قۇلاش ۇرعانىن مۇزبالاق اقىننىڭ مىنا ءبىر ولەڭ جولدارى-اق ايعاقتايدى.
عابەكە,
اندا-ساندا ءسىزدى كورەم,
ءسىزدى كورسەم جومارت ءبىر كۇزدى كورەم.
ەلىكتەپ وزىڭىزگە ەسىم كەتىپ,
كوگەندەپ اق قاعازعا ءتىزدىم ولەڭ.
مەيىرىممەن قارايتىن ءسىزدى كورەم,
باسقالار ۇمىتتەرىن ءۇزدى مەنەن...
ءيا, بۇل اقىننىڭ «عاباڭا» دەپ اتالاتىن ولەڭىنىڭ ءۇزىندىسى عانا. ءبىر-ءبىرىن شىنايى باعالاعان تالانتتاردىڭ تاڭعاجايىپ سىيلاستىعى تۋرالى كەڭىنەن ايتۋعا بولار. اقىندىق قۋاتىن دەر كەزىندە تانىعان كوڭىلى اق جايلاۋداي اعاسىنان العان تابارىگىنىڭ تاريحىن دا تۆورچەستۆوعا تياناقتى مۇقاعالي اق قاعازعا تىزبەكتەپ كەتىپتى. كۇندەلىك جازۋدى جانىنا سەرىك ەتكەن ول 1973 جىلدىڭ 17 ناۋرىزى كۇنى قاعازعا تۇسىرگەن جازباسىندا: «وتكەن اپتادا مۇسىرەپوۆتە (ۇيىندە – اۆت.) بولدىم. بۇل اداممەن جاقىن كەلىپ سۇحباتتاسقانىم وسى. ۇيىندە ءوزى جالعىز ەكەن. جىلى قارسى الدى. ەكى ساعاتتاي اڭگىمەلەستىك. مەن عابەڭدى بويىنداعى دارىننىڭ بارىن بەرىپ بولعان ادام دەپ ايتا المايمىن. ال بويىندا جاسىرىنىپ جاتقان جانارتاۋى بار ەكەندىگىنە كۇمانىم جوق. ۋاقىت-اي!.. ادەبيەت, جالپى يسكۋسستۆو جونىندە بولار-بولماس شولۋ جاساپ, پىكىرلەستىم. قارت ارىدەن ويلايدى. قازىرگى قازاق پوەزياسى قاتتى تولعاندىرىپ جۇرگەن كورىنەدى. بىردەمە دەسەم بە دەيدى. «اققۋلار ۇيىقتاعانداعا» تەبىرەنىپ پىكىر ايتتى, ءسۇيسىنىپ قالدى, مەن ىڭعايسىزداندىم, ونىمدى تۇيە قويدى دا, قويا قويدى. ولەڭدەر وقىدىم. كەتەردە ماعان قالام سىيلادى (التىن قالام)», دەپ جازادى.
اقىننىڭ كوزىنىڭ قاراشىعىنداي بولعان بۇل بۇيىم قالامىنىڭ ۇشىمەن دۇنيەنى ديدارعا بولەگەن ۇلى دارىنداردىڭ ماڭگىلىك دوستىعىنىڭ كۋاسى سەكىلدى. بۇگىنگىگە ەستەلىك بوپ ەسىپ, بولاشاق ۇرپاققا اڭىزداي تارايتىن اسەم سىيلاستىقتىڭ ادەمى كورىنىسى...
الماتى
