ەرتەڭىنە تاڭ اتا جەڭەشەم مونتايدان الىپ كەلگەن كوك سيىرىمىزدى پاداعا قوسىپ, ورىسكە شىعارىپ جىبەرگەن ەكەن. ءتۇس مەزگىلىندە تاڭدايى كەۋىپ, ابدەن قاتالاپ شولدەپ, ەسىك الدىندا ەنتىگىپ تۇرعانىن ءبىر-اق كوردىك. ەكى كوزى تۇماندانىپ, سىرتقا شىققان كىسىگە موليە قاراپ ء«مو-ءو-ءو!» دەپ موڭىرەپ سۋ سۇرايدى.
سويتسەك باقىرشا الىمساقتان بەرى سۋسىز وتىرعان الاقانداي اۋىل ەكەن. جاڭا عانا تانىسقان كورشىلەرىمىز «كۇنارا شاعىر جاقتان سۋ اكەلەتىن جالعىز «ۆوداۆوز» بار ەدى, سول قۇرىماعىر, بۇزىلىپ قالعان با, نەمەنە, ەكى-ءۇش كۇننەن بەرى توبەسىن كورسەتپەدى عوي!» دەپ وتىر.
ادەتتەگىدەي شاي-سۋلارىن ۇنەمدەپ, وزدەرىنە ازەر جەتكىزىپ وتىرعان سول ۇيلەردەن اۋەلدە «جالعىز سيىرىمىز بار ەدى, ءبىر شەلەك سۋ بەرە تۇرماس پا ەكەنسىزدەر؟» دەپ سۇراۋعا دا ۇيالدىق. ال كوك سيىر بولسا, بىرەسە ەسىكتەن, بىرەسە تەرەزەدەن سىعالاپ قايتا-قايتا موڭىرەپ ءجۇر. ءبىرازدان سوڭ ءتىپتى ەكى كوزىنەن سورعالاپ جاس تا اعىپ كەتتى.
ءبىز ۇيدە ارەڭ شىداپ, ىشىمىزدەن تىنىپ وتىرمىز. ەندى بولماسا, كوك سيىرعا قوسىلىپ, ءوزىمىز دە جىلاپ جىبەرەتىن سياقتىمىز. سەبەبى وعان اپارىپ بەرە قوياتىن سۋ جوق...
سول كۇنى بايعۇس سيىردىڭ ءشولىن قالاي قاندىرعانىمىزدى قازىر ۇمىتىپ قالىپپىن. بىراق كوزىنەن جاس پارلاپ, موڭىرەپ جىلاعانى ءالى كۇنگە شەيىن ەسىمدە.
سودان باستاپ ول اۋىلدان الىسقا ۇزاپ جايىلمايتىن بولدى. تاڭ بوزىنان تابىنعا قوسىپ, پاداشىعا ىقتياتتاپ تاپسىرىپ-اق جىبەرەمىز. بىراق كۇن كوكجيەكتەن ارقان بويى كوتەرىلمەي جاتىپ اۋىلعا قاشىپ كەلەدى دە, اينالاداعى قورا-قوپسىنى ءتىنتىپ, اينالشىقتاپ ءجۇرىپ الادى.
ونداي كەزدە جەڭەشەم بىزگە ء«اي, ۇيدە قۇر بوسقا قاراپ وتىرعانشا اناۋ سيىردى اۋىل شەتىنە ايداپ شىعىپ, وزدەرىڭ جايىپ كەلىڭدەر», دەيدى. سونسوڭ ءبىر تاياقتى قولىمىزعا الا سالىپ, «وك ءاي, وك!» دەپ قۋا جونەلەمىز.
بىراق ول دا وڭايلىقپەن ىرىققا كونبەي, ءارى-بەرى بۇلتالاقتاپ ۇيگە قاراي قاشادى. سوندا ونىڭ كوزىنەن «ەستەرىڭدە مە, انەۋگۇنى جاپاتاستىڭ ەتەگىنە دەيىن جايىلىپ بارىپ, شولدەپ قايتقانىمدا ءبىر تامشى سۋ تاۋىپ بەرە الماپ ەدىڭدەر عوي. ەندى قايتىپ بارام؟ جو-جوق, ودان دا ولگەنىم ارتىق!» دەگەن ءسوزدى وقىعانداي بولامىز.
كوپ وتپەي-اق ءبىزدىڭ كوك سيىر الگى اۋىلداعى ەڭ ءبىر سۇعاناق, ۇياتسىز, ۇرى سيىرعا اينالىپ شىعا كەلدى. كىمنىڭ اۋلاسىنىڭ ەسىگى اشىق قالسا, سول ۇيگە كىرىپ بارىپ, سۋىن ءىشىپ, داستارقانعا وراپ قويعان ناندارىن جەپ, قاپتاعى ۇنى مەن كۇرىشىن توگىپ-شاشىپ, ويرانداپ كەتەتىن بولدى.
وعان ارينە, تابيعاتپەن بىرگە ءبىز دە ءوزىمىزدى كىنالى سەزىنەتىنبىز.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
