ەل گازەتى «ەگەمەندى» جاتا, جاستانا وقيتىن كوپ اپالارىڭنىڭ ءبىرى بولامىن. بۇل باسىلىم اۋلەتىمىز ءۇشىن قىمبات سانالادى. قۇداي قوسقان جارىم مارقۇم بالعابەك قىدىربەك ۇلى اتالمىش گازەتتە ۇزاق جىل قىزمەت اتقاردى. ايتايىن دەگەنىم, گازەتتىڭ 25 قاڭتار كۇنگى سانىنان «ات تەرگەۋدىڭ استارىندا ۇيات بار» دەيتىن تۇشىمدى دۇنيە وقىدىم. ءبىزدىڭ جاس كەزىمىزدە ات تەرگەۋ دەيتىن ۇعىم بولدى.
مىنا ءبىر وقيعا ءالى كۇنى ەسىمنەن كەتپەيدى. مەنىڭ تۋعان جەرىم اقتوبە ءوڭىرى-ءتىن. ءتاڭىردىڭ بۇيىرىعىمەن الماتى وبلىسى ۇزىناعاش وڭىرىنە كەلىن بولىپ كەلدىم. ءبىر كۇنى ەنەم جارىقتىق «قاراعىم, ساپۋرا قايدا بارىپ كەلدىڭ؟» دەگەنى, ويىمدا تۇك جوق «جامبىل مۋزەيىنە باردىم» دەي سالدىم جايباراقات. ەنەم: «جامبىل دەپ اتىن اتايتىنداي ول سەنىڭ بالاڭ با ەدى» دەپ قاتتى شۇيلىكتى جانە بۇدان بىلاي ۇلكەندەردىڭ اتىن اتاما, دەپ ەسكەرتتى. قازىر جاسىم 85-تە. كۇنى بۇگىنگە دەيىن اتالارىمىزدىڭ اتىن اتامايمىن. قازاقتىڭ وسى ءبىر قۇندى ءداستۇرىن جاڭعىرتقان دۇرىس دەپ ويلايمىن.
ساپۋرا سەيدالىقىزى,
ەڭبەك ارداگەرى
