اۋپىرىمدەپ بىرىنەن كەيىن ءبىرىن ءوتىپ كەلەمىز. ءسويتىپ, قوردايدى دا ارتقا تاستادىق. شۋعا جەتپەي رادارعا ءتۇسىپپىز. بۇل جارىقتىقتار قازىر ابدەن قۋ بولىپ العان ەكەن عوي. رادارى اۋىلدىڭ ىشىندە تۇرادى. ءوزى قۇيتاقانداي عانا نارسە ەكەن. كوزگە دە كورىنبەيدى. ال وزدەرى اۋىلدىڭ سىرتىندا كومپيۋتەرمەن الگىنى باقىلاپ وتىرادى. سودان توقتادىق. ءتۇستىم دە, ماڭدايىنا قولىن تاقاپ جاتقان پوليتسياعا باس جوق, كوز جوق:
– مەنىڭ جەزدەم قايدا؟ – دەدىم.
– قانداي جەزدە؟
– ە-ە, وسى جەردە تاناۋى تاڭقيىپ, اۋزى اڭقيىپ, قارىنى قاباقتاي, بەتى تاباقتاي بولىپ تۇراتىن ەدى عوي.
– عابيت پە؟
– ءيا.
– ول جوق.
– جوعى نەسى؟ قايدا كەتتى؟
– دەمالىپ جاتىر. جۇمىستا تۇندە بولعان.
– مەن نە ىستەيىن ەندى؟ سول تۇر ەكەن دەپ قۇيعىتىپ كەلە جاتىرمىن عوي.
– ويباي, جۇرە بەرىڭىز...
شىندىعىندا, ەشقانداي جەزدەم جوق ەدى. انا تەڭەۋ قازاقستانداعى جول پوليتسياسىنىڭ جارتىسىنا جارايتىن, مىنەزىن اشاتىن تەڭەۋ عوي. ال الگى كىسى سوعان يمانداي سەنىپ قالدى.
ءسويتىپ, وتىرىك جەزدەنىڭ ارقاسىندا تايىپ تۇردىق...
ەرجان بايتىلەس,
«ەگەمەن قازاقستان»
قىزىلوردا وبلىسى
