مۇندا ول كىسىنىڭ «موسكۆيچ» اۆتوكولىگى تۇراتىن. اكەم قۇرىلىس ىسىنە سونشاما توسەلگەن شەبەر ادام ەمەس ەدى. سوندىقتان دا گاراجدىڭ اعاش ەسىگىن ورناتقان كەزدە و باستا قۇس ەركىن سىيىپ كەتەتىندەي, اشىق قۋىس قالىپ قويىپتى. بۇل جولى سول قۋىستان قوس قارلىعاش ۇشىپ شىعىپ, ۇشىپ كىرىپ جۇرگەنىن كوزىم شالدى. گاراجدىڭ ىشىنە قارلىعاش ۇيا سالىپ, بالاپاندارىنا جەم تاسىپ ءجۇر ەكەن.
ارادا ءتورت كۇن وتكەندە, قارلىعاشتار بالاپاندارىن ۇياسىنان شىعارىپ, ۇشۋعا باۋلي باستادى. ءسۇپ-سۇيكىمدى ايىر قۇيرىق قارلىعاشتىڭ بالاپاندارى العاش رەت قاناتىن قاققان ساتىنە كۋا بولدىم. قاۋىرسىن قاناتتارى ءالى بەكىپ ۇلگىرمەگەن بالاپاندار ۇشۋعا تالپىنىپ كوتەرىلەدى دە, قايتادان جەرگە توپ ەتىپ قونادى. ءۇي يەلەرىنەن سەسكەنبەيدى دە, ۇرىكپەيدى دە. ءبىر كەزدە بالاپاننىڭ بىرەۋى ۇشىپ كەلىپ, مەن وتىرعان ۇزىن اعاش ورىندىقتىڭ ۇستىنە قوندى. قولىما ۇستاپ: «قارلىعاشىم كەلدىڭ بە؟» – دەپ مۇقاعالي اقىنشا ونى ەركەلەتىپ, قولىما ۇستاپ ايالاعىم كەلدى. بىراق تيىسپەدىم.
ءبىر كەزدە بالاپان تاعى ءبىر رەت تالپىنىپ ۇشتى دا, تەلەديدار جەلىسىنىڭ سىمىنا قوندى. ءسال وتىرىپ قايتادان جەرگە قاراي قۇلديلاي تومەندەدى. اناسى ونى مۇقيات قاداعالاپ ءجۇر. ەكىنشى كۇنى قارلىعاش بالاپاندارىنىڭ كادىمگىدەي شيرىعىپ قالعانىن بايقادىم. الدىڭعى كۇنگىدەي ەمەس, قاناتتارىن باتىل قاعىپ كوككە قالىقتاپ ۇشا باستادى. ومىردەن وتكەن اتا-انامنىڭ قارا شاڭىراعىندا ءىنىم تۇرادى. ول ەسكى گاراجدى بۇزاتىن ويى بار ەكەنىن ايتىپ جۇرەتىن. مىنانداي كورىنىستەن كەيىن مەن وعان: «گاراجعا تيىسپە, وعان قارلىعاش ۇيا سالىپتى. بۇل وتە جاقسى قۇبىلىس. قارلىعاشتىڭ ۇياسىمەن بىرگە شاڭىراققا قۇت-بەرەكە, ىرىس قونادى. سونى ۇمىتپا» دەدىم. ول مەنى تۇسىنگەندەي بولدى. ءارى گاراجدىڭ ەسىگىنىڭ قارلىعاش ۇشىپ كىرىپ, ۇشىپ شىعىپ جۇرگەن اشىق جەرىن سول قالپىندا قالدىرۋعا ۋادەسىن بەردى. «كەلەسى جىلى تاعى دا قارلىعاشتار وسى قونىسىنا قايتادان كەلەدى», دەدىم مەن وعان نىق سەنىممەن.
تەمىر قۇسايىن,
«ەگەمەن قازاقستان»
اقتوبە
