ەل مەرەيىنە ەڭبەك ەتكەن

ول كۇندەگى الماتى بۇگىنگىسىنە اتىمەن ۇقسامايدى. سامىرسىندار ساپ تۇزەسە, سامساعان گۋبەرناتور باعىنىڭ باتىس جاق قاپتالىندا ءبىر ۇيعىردىڭ كونەلىكتى قورا-قوپسىسى بولاتىن. ءتۇپ جاقتاعى جاپسىرما باسپالداقپەن ۇستىڭگى قاباتقا كوتەرىلسەڭ, تاپ-تۇيناقتاي شاعىن بولمەگە كەلىپ تىرەلەتىنسىڭ. سونى ستۋدەنت كەزىمىزدە مۇحتار ماعاۋين مەن تولەك تىلەۋحانوۆ پاتەرگە جالداپ تۇردى. قالانىڭ قاق ورتاسى ەدى. ەسىگىنىڭ الدى ءارلى-بەرلى اعىلىپ جاتقان ترامۆايلار-تۇعىن. ودان ءارى تەمىر شارباقپەن قور­شا­عان ەسكى پارك. ءارى وتكەن, بەرى وتكەندەردىڭ ءبارى سوقپاي كەتپەيدى. كىتاپحاناعا بارا جاتىپ تا, ودان قايتىپ كەلە جاتىپ تا ات قۇرعاتپايتىنداردىڭ بىرەۋى مەنمىن. ءبىر كۇنى كەلسەم, مۇحتار مەن تولەك توسەكتەرىنەن ءالى تۇرماپتى. بىرەۋى «مادام ءبوۆاريدى», بىرەۋى جورج ساندتى قۇشاقتاي قۇلاپتى. سيىر ساسكەگە دەيىن راقاتتانىپ جاتىر. اياق جاقتارىنداعى كونەتوز ورىن­دىققا ەندى جايعاسا بەرىپ ەدىم, تاقتاي ەسىك تاعى دا تىقىلداي ءجو­نەل­دى. اشسام, ار جاعىنان قاشاندا قۋا­قىلىق ايتىپ, قا­رالاي جۇرتتى كۇلكىگە باتىرىپ جۇرەتىن رىمعالي نۇرعاليەۆ كورىندى. سوڭىنا ىلعي ىرجيىپ ك ۇلىپ تۇراتىن, قالقان قۇلاق, بيداي ءوڭ, تالدىرماش بالا جىگىتتى ەرتىپ الىپتى. ەلدە تۇراتىن مايدانگەر جازۋشى كامەن ءورازاليننىڭ ءىنىسى دەيدى. اتى سۇلتان كورىنەدى. بيىل مەكتەپتى مەدالمەن ءبىتىرىپتى. ءبىزدىڭ فيل­فاكقا ءتۇسىپتى. ءتىل مەن جاعىنا سۇيە­نىپ سايراپ تۇر. جۇرت سويلەپ جاتقاندا, ءبىر­دەڭە دەگىسى كەلىپ, اۋزى جىبىرلاپ كۇ­لىمدەي بەرەدى. بىراق, الدىنداعى اعالارى­نان ءسوز تيمەيدى. ءبىرىنىڭ اۋزىنداعىنى ءبىرى قاعىپ الىپ, كۇمپىلدەسە جونەلەدى. تورتەۋى دە ناعىز سەن تۇر, مەن اتايىندار. ابايدىڭ اۋىلىنان. ول كەزدە اباي الەمىنىڭ تورتكۇل دۇنيەگە تۇگەل جا­يىلا باستاعان كەزى ەدى. كەمەڭگەر اۋەزوۆ­تىڭ قالامىنان شىققان ءار سويلەمدى قاس­تەر تۇتاتىن كارىقۇلاق قازاق قاۋىمىنىڭ بۇعان دەيىن ءبار-ءبارى جوندەپ بىلە قو­ي­ما­عان اباي اقىننىڭ ءجاي-جاپسارىنا ءتۇ­گەل­دەي پەيىلى اۋىپ, دەندەرى تەگىس قۇلاي باستاعان تۇسى-تۇعىن. قاسىمداعى ءتورت دوسىمدى تىڭداي باستاسام, مەنىڭ دە اۋزىم اڭقيىپ قالادى. بىلمەيتىندەرى جوق. مەن ەستىمەگەن, وقى­ماعان, بىلمەگەن تالاي گاپ ورتاعا ءتۇس­تى. تۋدى-ءبىتتى كورمەگەن-بىلمەگەن شىڭ­عىستاۋ, قاراۋىل, جيدەباي, ۇلكەن وردا, كىشى وردا, قوڭىر اۋليەنىڭ ۇڭگىرى, با­قاناس, بارشاتاس, ابىرالى, قاينار, دەگە­لەڭدەردى ويمەن شولىپ, قيالىممەن شار­لادىم. كەيىن بارىپ كورگەنىمدە, ءبارى دە كوزىمە وتتاي باسىلدى. دوستارىم قۇلا­عىما قۇيىپ باققان سول ورتادا باياعىدان بەرى بىرگە جۇرگەندەيمىن. سۇلتان ورازالينمەن دە سول جىل­داردان باستاپ ارالاسا باستادىم. جاقسى قالىپتاسقان جاراستىعىمىزعا ءالى كۇنگە اقاۋ ءتۇسىپ كورگەن ەمەس. بۇگىندەگى جەتپىسكە جەتىپ, الدى مەن ارتىن بىردەي شولىپ, ويعا باتىپ وتىرعان سۇلتاننىڭ كوزىنىڭ الدىندا وتكەن ءومىر جولىنىڭ تالاي دۇربەلەڭى دۇرلىگىسىپ تۇرعان شىعار. سونىڭ تالايىنىڭ تۇسىن­دا ۇزەڭگىلەس بولىپ, بىرگە ءجۇرىپپىز. قارشادايىنان قاي-قايداعىنى ويلاپ, اساۋ ارماننىڭ سوڭىندا جۇرەتىن. الدە- ءبىر جاڭا جوبانى ىسكە قوسىپ, ۋاقىت جەتپەي, مۇرنىنان شانشىلىپ جاتقانى. ءبۇ­گىن دە سولاي, كەشە دە سولاي, ءتىپتى بايا­عىدا اۋزى اشىلعان ارمانشىل البىرت شاعىندا دا سولاي ەدى. بىردە ونى الماتىنىڭ كوپشىلىك كىتاپ­حاناسىنىڭ وقۋ زالىندا كوردىم. جان-جاعىندا الدەقاشان سارعايىپ كەتكەن, لاتىنشا باسىلعان كونە گازەت-جۋرنالدار مەن كىتاپتار جايراپ جاتقان-دى. ورتا­سىن­دا ەشكىمدى كورمەي, ەشكىمدى ەستىمەي, الدەبىر ج ۇلىم-ج ۇلىم كونە كىتاپتان كوزىن الا الماي سۇلتان وتىردى. قاسىنا بارىپ, داۋسىمدى قاتقىلداۋ شىعارىپ: «ءاي, سۇلتان, امانسىڭ با؟», دەپ سۇرا­دىم. سەلك ەتىپ, ۇشىپ تۇردى. ىرجا­لاڭ­داپ بەتىمە قارادى. «وي, سەن ەكەنسىڭ عوي!», دەپ ءبىر كۇڭك ەتتى دە, قالعاندارعا كەدەرگى كەلتىرمەيىن دەپ, قولتىعىمنان دەمەپ, ۆەستيبيۋلگە قاراي بەتتەدى. جۇرتتان وڭاشاعا الىپ شىققان سوڭ: «قايدان ءجۇرسىڭ؟», دەپ كۇلە قاراپ, جاۋا­بىمدى كۇتپەي: «ديسسەرتاتسيا عوي. جۇ­مى­سى كوپ پالە ەكەن. ەندى كىرىسكەلى جاتىر­مىن», دەپ كۇلدى. جەلكەسىنە قولىن اپا­رىپ: «ۋنيۆەرسيتەتتەگى ۇستازدارىم بار عوي. سولار «تاۋداي تالابىڭدى بوسقا شاشپا! قالاعان تاقىرىبىڭدى ال دا قورعا!»,  دەدى. سودان ءارى ويلانىپ, بەرى ويلانىپ, وتى­­زىنشى جىلداردان بەرمەن قاراي ءسۇ­بەلى ەڭبەك ەتىپ كەلە جاتقان جا­زۋشىمىز عابدول سلا­نوۆقا توقتادىم. ول جا­يىن­دا كەيىنگى جىلدارى بىردە-ءبىر ماقالا جازىل­ماپتى»,  دەدى. ءيا, عابدول سلانوۆ تۇسىندا قازاق ادەبيەتىن دۇركىرەتىپ كەلگەن ازاما­تى­مىز ەدى. ءبىر «ءدوڭ اس­قاننىڭ» ءوزى نەگە تۇرا­دى؟! تۇسىندا كوزى قاراق­تى قاۋىمنىڭ ءبارى وقى­دى. ۇلتتىق وقىرماندى وسىنشا تامسانتقان قا­لامگەر كەيىنگى جىلدارى دا بۇرقىراتىپ كوپ جاز­دى. «ارمان اعىسى», «ءدوڭ اس­قان», «كەڭ شالقار», «جا­نارتاۋ»... جەم بويى­نان جە­تىسۋداعى قارعالى, شال­­كودەگە دەيىن ول ءسۇي­سى­­نە سۋرەتتەمەگەن جەرلەرىمىز بار ما؟! سول جىل­دارى ءبىر ءازىل­كەش اقىن­نىڭ ول تۋرا­لى: «ارمان اقتىم, ءدوڭ استىم, شال­قار كەشتىم, تاۋ باس­تىم. ويلانايىن وتى­رىپ, نەنى تاپتىم, نەنى اش­تىم؟», دەپ جازعانى بار ەدى. وتاندىق بەللەتريس­تي­كا­عا وسىنشا ولجا سالعان مايتالمان قالامگەر, را­سىندا دا, «نەنى تاپتى, نەنى اشتى؟». بۇنى ادەبيەتتانۋ عىلىمى مىقتاپ ويلانۋى كەرەك قوي. سوعان باسقا ەمەس, ءبىزدىڭ سۇلتان تاۋەكەل ەتىپتى. ول ەشكىممەن ەشقانداي قاق-ساعى جوق, جونىنە ءجۇرىپ, جوندەم جازاتىن, قويدان قوڭىر سلانوۆتى نەگە تاڭداعانىن: «ادەبيەتتە جازعان شى­عارماڭنان باسقا قانداي كورسەتكىش كەرەك؟! ەڭبەكقور اعامىزدىڭ جازعان-سىزعان­دارىن قايتادان وقىپ, ارا سالماقتارىن قايتادان انىقتاعىم كەلەدى», دەپ ءتۇسىندىرىپ ەدى. شىنىندا دا, سۇلتان ەگجەي-تەگجەيلەگەن ەڭبەك تىم ەلەۋلى بولىپ شىقتى. «ءومىر شىندىعى جانە كوركەمدىك شەشىم» مونو­گرافياسى ادەبيەتتانۋداعى ايتۋلى شىعار­مالاردىڭ ءبىرى بولىپ ەسەپتەلەدى. كوپ ايتىلىپ, جاۋىر بولماعان ءجايت­تەرگە نازار اۋدارتۋىمەن كوزگە تۇسكەن بۇل مىنەزىن شىڭداعان ۇستىنە شىڭداي ءتۇستى. ول كەزدەگى ادەبيەتشىلەرىمىزدىڭ جايىلاتىن جالعىز ءورىسى مەرزىمدىك ءباسپاسوز ەدى. ولار دا تىم ساناۋلى-تۇعىن. بىراق, قانداي سا­لا­داعى گازەت پەن جۋرنال بولماسىن ادەبيەت پەن ونەرگە دەگەن ىقىلاسى ايرىقشا الا­بوتەن ەدى. ولەڭ مەن اڭگىمەنى قاعىس قال­دى­رۋدى ول كەزدەگى رەداكتسيالار كەشىرىلمەس كىساپىرلىك سانايتىن. سونداي ءداستۇر مىق­تاپ ورنىققان قوعامدا, قايدا بارساڭ دا, جورنالشى مەن جازۋشى قۇشاقتاسىپ بىرگە جۇرەتىن. ءتىپتى, كۇنى كەشەگى قالامى جۇيرىك جورنالشىنىڭ از ۋاقىتتىڭ ىشىندە ىرگەلى جازۋشىعا اينالعانىن كورەتىنبىز. ءبارىمىز دە كۇنى كەشەگى گازەت قىزمەتكەرىمىز. وسىن­داي ءداستۇر راديودا دا ورنىقتى. اۋەلدە كۇندە ەرتەمەن «قايىرلى تاڭ!» دەپ وياتا­تىن مايدا قوڭىر اۋەزدى ديكتور مۇقاعالي ماقاتاەۆ كەلە-كەلە جۇيرىك قالامگەرگە اينالىپ, كۇندەردىڭ كۇنىندە الدىندا بوركىمىزدى الاتىن ۇلى اقىن بولىپ شىعا كەلگەنىن كىم بىلمەيدى؟! بۇنداي جورالى جولدان جاڭادان اشى­لىپ جاتقان تەلەۆيزيا دا اۋلاق تۇرا الما­دى. العاشىندا جينالىستان جينالىس تاستاماي ءتۇسىرىپ, قايدا نە بولىپ, نە قويىپ جاتقانىن سول بويدا ءىزىن سۋىتپاي كورەر­مەن­گە كورسەتۋگە قۇمار تەلەۆيزيانى ءجاي ءان­شەيىن ينجەنەرلىك-تەحنيكالىق قىزمەت قوي دەپ ويلايتىنبىز. بىرتە-بىرتە ول ۇش­قارى تۇسىنىكتەن ارىلىپ, ءىستىڭ ءمان-جايىنا قانىققان ورنىقتى كوزقاراس مەڭدەي باس­تا­دى. الدىمەن شەكپەن, تاقيالارىن, دوم­بى­را, قوبىزدارىن قولتىقتارىنا قىستىرىپ, ارتىستەرىمىز سولاي قاراي شۇبىراتىندى شىعاردى. ارتىنشا-اق, شاشتارى دۋدىراپ, قاباقتارى جالبىراپ, اقىندارىمىز كوگىل­دىر ەكراننان تۇسپەي قويدى. قاراقۇرت شا­عىپ العانداي بەزىلدەپ, دۇعالىق ايتىپ وتىرعان باقسىداي, كەڭىر­دەك­تەرىن كەرنەي سوزىپ, وتان, پارتيا, عا­رىشكەر جاي­ل­ى تولعاۋ­لا­رىن وقىپ, ەرتەدەن قارا كەشكە ىڭى­رانا سارناپ وتىرعاندارى. بۇرىن اناداي جەردە, قوراعاش جۇتقانداي قو­قى­رايىپ تۇراتىن بەيتا­نىس ونەر بىرتە-بىرتە كو­رەر­مەن­­گە جاقىندايىن دە­دى. قاق توردەگى قاقى­راي­ما ور­نىن تاستاپ, ءۇيى­ڭە, كۇ­يىڭە تۇر­مىسىڭا ارالاسا باستا­دى. نە بو­لىپ, نە قويىپ جات­قانىن بىلگىسى كەپ, دىگىرلەۋدەن تى­يىلىپ, جا­نىڭ­نىڭ جاي-كۇيىنە دە كو­ڭىل اۋ­دارايىن دەدى. بۇ­رىن­عىداي اندىزداپ تۇر­عان اساي-مۇسەيلەردىڭ قاي­­­سى­سىمەن قاق­تىعىسىپ, قايسى­سىمەن سوقتىعىسىپ قالار ەكەنمىن دەپ, ەكى قولى الدىنا سىيماي, قارا­لاي ءۇر­پيىسىپ وتىراتىن جازۋشىلار دا توبە­لەرىنەن ەنتەلەي تونگەن كامەرالار مەن شا­قىرايعان ەلەكتر جارىعىنا ەش جاسقان­باي, قۇردا­سى­نىڭ ۇيىنە كەلگەندەي, كوسىلىپ سالىپ, ەمىن-ەركىن اڭگىمە سوعاتىندى شىعاردى. ءويتىپ, تەلەۆيزيانى ادەبيەتتەندىرۋدى باستاپ بەرىپ جۇرگەندەردىڭ ءبىرى دە وسى سۇلتان ورازالين ەدى. شالقايما كرەسلودا جايلانىپ جاتىپ الىپ, ازۋى التى قارىس اباي اۋىلى­نىڭ دىلمارلىعىنا باسىپ, اۋزى-اۋزىنا جۇق­پاي, سامپىلداپ سويلەي جونەلگەنىن كورگەندە, قارالاي سەنىڭ دە ارقاڭ قوزادى ەكەن. قار­شاداي سۇلتاننىڭ تەلەۆيزيا ءتىلىن ەركىن مەڭگەرىپ, سۋدا جۇزگەن بالىقتاي بايپاڭ­داعانىنا ءبىز دە ءسۇيسى­نەتىنبىز. كوپتىڭ الدىن ءبىرازدان بەرى كورمەي كەتكەن عابيت مۇسىرەپوۆتى قويار دا قويماي ءجۇرىپ, كوگىلدىر ەكرانعا جەتەلەپ ءوزى الىپ شىقتى. قارعالىدان باسقا جەرگە باسپاي قويعان عا­بي­دەن ءمۇستافيندى تاياعىن تاقىلداتىپ, قازاق تەلەۆيزياسىنا سۇلتان ءوزى ەرتىپ كىرگىزدى. سۇل­تان سۇراعاندا, جىل ون ەكى اي جەر-كوكتى شارلاپ, ۇيىنەن تاپتىرمايتىن شىڭعىس ايتماتوۆ, قۇداي قولداپ, اۋىلدا بار بولىپ شىقتى. سىپايى سويلەسسە دە, الىستاعىنى اڭعا­رىپ سۇراق قوياتىن وسى ءبىر قالقان قۇلاق سا­رى بالا ادام جادىنا قاي-قايداعىنى ورال­تا­دى ەكەن. ءبارىنىڭ دە سىرالعى دوسىنداي, كانىگى قۇرداسىنداي, ەشكىمنىڭ شىمشىلاپ شامىنا تيمەي, سارى مايدان قىل سۋىر­عان­داي ۇزاق ۋاقىت بيپازداپ سويلەسىپ وتىرىپ-اق, اسىق­پاي اڭگىمە-دۇكەن قۇردى. قۇماردان شىعا ءىش اشىسىپ, ابدەن سىرلاستى. تەرگەپ-تەكسەرمەي-اق, اۋزىن اش­تىرماي, الدىن كەس-كەستەمەي-اق, بايىپ­پەن سويلەسىپ-اق, بار سىرىن ەمىن-ەركىن ايت­قىز­عان, بۇل سۇحباتتار – ۇلى تۇلعالارى­مىزدى شەشىلە سويلەتكەن ۇلكەن رۋحاني قۇ­بى­لىس­تار بولدى. ءسويتىپ, ءبىزدىڭ كوز الدى­مىز­دا تەلەسۇحبات جانرى تۋدى. سودان بەرى ءبىز­دەردىڭ, كورەرمەن­دەرى­­مىزدىڭ كوز قۋا­نىش حابار­لارى­نا اينالدى. تەلەۆيزياشى-قالامگەر, تەلەۆيزيا­شى-قايراتكەردىڭ اشقان جاڭالىقتارى جالعىز بۇل ەمەس-ءتى. كوپشىلىك اسىعا كۇتەتىن «كەزدەسۋلەر» مەن «پورترەتتەرگە» قوسا, «حا­لىق قازىناسى», «تاماشا», «قىمىزحا­نا­لاردى» دا ۇيىمداستىردى. سول ارقىلى قوي باستاعان قوشقارداي العا ءتۇسىپ, تا­عىلىمدى جولعا باستايتىن, ۇلتتىق سانا­مىزدى ورگە سۇيرەگەن ورەلى اقپاراتتىڭ العاشقى كوپكە كەڭىنەن تانىمال جۇل­دىزدارىنىڭ ءبىرى بولدى. سول شابىسىنان ءالى تانباپتى. وعان جۋىرداعى «قازاق زيالىلارى تۋرالى ان­تولوگياسى» ابدەن كۋا بولا الادى. تاۋەل­سىز مەملەكەتىمىزدىڭ العاشقى قاز با­سىپ تۇرعان كەزىنەن سالىق زيمانوۆ, سۇل­تان سارتاەۆ, عايرات ساپارعاليەۆ سىندى ساڭ­لاق اكادەميكتەر سىر شەرتەدى. بيىل­عىداي تاۋەلسىزدىگىمىزدىڭ تويلى جىلىندا جار قۇلاعى جاستىققا تيمەگەن جاڭا زامان قايراتكەرلەرىنىڭ تالايىن تىڭداپ, قۇيما قۇلاق حالقىمىز قۇمارىنان ءبىر شىعادى دەپ سەنەمىز. ءوز ۇلتىمەن بىرگە ءور­كەندەپ, بىرگە تۇلەيتىن قايراتكەردىڭ قا­لامى مەن كامەراسىنا ىلىگۋگە تالاي-تالاي زامانداستارى ابدەن لايىق دەپ بىلەمىز. سۇلتان – حالىق ارتقان ءۇمىتتى ءار­دايىم اقتاپ كەلە جاتقان قايراتكەر. ول جۇرگەن جەر گۇلدەنەدى, ول جۇرگەن جەر­دىڭ كوسەگەسى كوگەرەدى دەيتىندەي ورەن تۇلعاعا اينالدى. تالاي جىل قاتارىنان «ونەر» باسپاسىن, زياتكەرلىك قۇقىق باس­قارماسىن باسقارىپ, جۇرتىنا جورالى جول تاستادى. كەيىنگى جىلدارى زاڭدى كەڭىنەن ناسي­حاتتاۋدىڭ مايتالمانى اتاندى. حالىق جولداعان شارۋانى قايدا دا ورتا جولدا قالدىرماي, ەل كۇتكەن بيىككە الىپ شىقپاي قويمايتىن سۇلتانعا ءاردايىم ۇلكەن سەنىم كورسەتىلدى. تىلدەر جونىندەگى كوميتەتتىڭ توراعاسى, ۇلت سايا­ساتى جونىندەگى مەملەكەتتىك كوميتەت­تىڭ ءبىرىنشى ورىنباسارى لاۋازىمدارىن ويدا­عى­داي اتقارعانىنا ءبارىمىز دە كۋامىز. بۇكىل قازاق قاۋىمىنىڭ وزەكتى رۋحاني مۇددەلەرى ايقىندالار تالايلى تۇستا ول ساياسات الاڭىنان تاپجىلماي تابىلا الدى. قيىننان بۇلتارىپ, اۋىردان تاي­سال­مادى. ۇلتتىق رۋحانياتىمىزدىڭ كەرەك كەزىندە ويبايلايتىن جوقشىسى بولا ءبىلدى. ارىستانداي ارپالىسىپ, ءدال ءما­سەلە شەشىلەر تۇستاعى تالاي تالقىدا ەل نامىسىن, ءتىل نامىسىن جىرتىستى. تالاي جەردە قولداۋ تاپپاي, قاپى قالدى. باتپانداپ كىرگەن اۋرۋدىڭ مىسقالداپ شى­عىپ, بىتپەي جاتقانىنا قابىرعاسى قايى­سىپ, قالىڭ حالقىمەن بىرگە كۇيزەلدى. ۋايىمىنا ورتاقتاسار تىلەۋقور قاي­دان تابىلسا دا, قۇشاق جايا قارسى ال­دى. ەل مۇددەسى جولىنداعى جاقسىلىققا, كىم جاساسا دا, بىرگە قۋاندى. وتىز توعىز پايىز قازاقتىڭ ءوزى تۇگەل بىلمەيتىن انا ءتىلىمىزدىڭ مەملەكەتتىك ءتىل ساناتىنا ىلىگىپ, ورنىعىپ كەتۋى جولىندا ايلا-امالدىڭ ءبارىن قاراس­تىردى. كوپتىڭ ءىسى كوپپەن بىتەتىنىن ءبىلىپ, كوپ­شىل بولدى. ەل پاتريوتتارى, ءتىل پات­ريوتتارىنىڭ قاتارى قالىڭداپ, قارقىن­دارى تاسىعانىنا ول دا ماسايرادى. بىراق, كەنەۋى ءبىر كەتىپ قالعان شارۋا­نىڭ قايتا تۇزەلمەگى تالايدىڭ زىعىر­دا­نىن قايناتىپ, تالاي جۇيكەنى توزدى­را­تىنىن دا ءبىلدى. قيىننان باستالىپ, قيىردان قيىرعا سوزىلاتىن ەل مۇددەسى دەپ اتالاتىن ۇلى جول شەگى مەن شەتىنە جەتكىزە قويمايتىنىن دا ۇقتى. وعان جا­ۋاپكەرشىلىك دەپ اتالاتىن ۇلى سەزىم, قاي قيىننان دا تايسالمايتىن ۇلى ءتوزىم كەرەك ەكەنىن مويىندادى. ول ءدايىم ۇلى كوش كوشەلى دە كولىكتى بولعاي دەپ تىلەدى. سول ۇلى جولدىڭ ۇستىندە كەلە جاتىپ, جەتپىس جاسقا جەتكەنىن سەزبەي دە قالدى. ەل ءۇشىن ەتكەن ەڭبەگى بوسقا كەتپەپتى. حالىق­ارا­لىق تەلەۆيزيا جانە راديو اكا­دە­ميا­سىنىڭ اكادەميگى, پروفەسسور اتان­دى. ءباسپاسوز سا­لا­سىنداعى پرەزيدەنت سىي­لى­عىنىڭ لاۋرەاتى بولدى. قازاق­ستان­عا ەڭبەگى سىڭگەن قايرات­كەر اتاعىن الدى. ادامدىق جەكە باقىتى ماز­داپ جاندى. بابىن تاپقان كەلىستى جارى بار. تەك اكەسىنىڭ عانا ەمەس, ەلىنىڭ دە كوڭى­لى­نەن شىعا بىلگەن ۇلى بار. ق ۇلىنشاقتاي قۇل­­دىراڭداسىپ ويناقتاعان نەمەرەلەرى قانداي! ۇلى ساپتان كەتپەگەن, دۋلىعاسىن شەشپەگەن سۇلتان ازاماتقا ءالى تالاي دۇركىرەتە قول سوعامىز. ءابىش كەكىلباي ۇلى.