قۇربان ايت

ايت مەرەكەسى قارساڭىندا كوكشەتاۋدىڭ مال بازارىنا مالساق قاۋىم اكەلۋىن اكەلەدى. بىراق قاربالاس. باعاسى دا ەپتەپ قىمباتتايدى. جۇمسايتىن ادام تابۋ ءبىر ماشاقات. قالاعا جاقىن جەردەگى ءتۇپ ناعاشىمىز كوبەن اقساقالدىڭ شاڭىراعىنا ات باسىن تىرەدىك. ءوزى ءبىر باۋىرمال كىسى. قاشان كەلسەڭ دە, قاۋقىلداپ قارسى الادى. ەسىك الدىندا ءجۇر ەكەن. مال-جاننىڭ اماندىعىن سۇراستىق. بىردەن ىشكە وزدىق. اپايىمىزدىڭ قويۋ شايىن ءىشىپ وتىرىپ, قۇربان ايتقا مال ىزدەپ شىققان ءجونىمىزدى ايتتىق.

«ە, مال تابىلادى عوي, – دەدى كوبەن اقساقال, – بەس-التى ىسەگىم جارتى جىلدان بەرى جەمدە تۇر. ەندىگى قابىرعاسى جابىلعان شىعار».

داستارقان باسىندا ءتۇپ ناعاشى­مىز­دىڭ جاماعايىنى, وتكەن جىلى وبلىس ورتالىعىنداعى ۋنيۆەرسيتەتتى بىتىرگەن جاس جىگىت وتىرعان. اڭگىمە بولسىن دەدى مە, قۇربان ايتتىڭ ءمانىن سۇرادى. ءدال وسى ساۋالدى كۇتىپ وتىر­عانداي كوبەن اقساقال كوسىلە سويلەپ كەتتى.

«كونەكوزدەردىڭ ايتۋىنا قاراعاندا, قۇربان شالۋ پەندەنىڭ الدىنا قويعان اسقارالى ماقساتىنا جەتۋ ءۇشىن تۇلا بويىنداعى كۇش-جىگەرىن, تىرنەكتەپ جي­ناعان بايلىعىن, دەن­ساۋلىعىن قۇربان ەتۋگە ءازىر ەكەنىن بىلدىرەتىن جاي بولسا كەرەك. ونىڭ ۇستىنە كورشىڭ اش وتىرعاندا قارنى توق بولعان ادام مۇسىلمان ەمەس دەيتىن ءتامسىل بار. نەگىزى قۇربان ايت مەرەكەسى كەزىندە الەۋمەتتىك تەڭسىزدىكتىڭ بەلگىلەرى جويىلادى. داۋلەتتى ادامدار بوساعاسىنا بىتكەن ىرىستىڭ جۇقاناسىمەن بولىسۋگە تىرىسادى. باعزى زاماندا ءۇيىر-ءۇيىر مالدىڭ قۇرباندىققا جۇمسالعانى تۋرالى دەرەكتەر بار عوي. ول ءبىزدىڭ حالىقتىڭ جومارتتىعىن, باۋىرمالدىعىن كورسەتسە كەرەك. مىنە, سوندىقتان بۇل كۇندەرى بايدىڭ دا, كەدەيدىڭ دە داستارقانى توق بولماق. وسى ۋاقىتقا دەيىنگى اعايىن اراسىنداعى تۇسىنىسپەۋشىلىكتەن تۋىنداعان كوڭىل كىربىڭى مەرەكەنىڭ شۋاعىمەن شايىلىپ, تازارماقشى.

جاماعايىنى عانا ەمەس, ءبارىمىز تۇشىنا تىڭدادىق. نەسىن ايتاسىز, جانى جومارت ءتۇپ ناعاشىمنىڭ ۇيىنەن ات ءمىنىپ, اتان جەتەكتەگەندەي ولجالى ورالدىق. قۇربانعا شالار مال تابىلدى ءارى مەرەكەنىڭ ءمانىن جاس تولقىننىڭ ساناسىنا ءسىڭىردى. ەڭ باستىسى دا سول. اقىل تارازىسىنا سالساڭىز, از دۇنيە ەمەس قوي.

كوكشەتاۋ