– ەسىڭىزدە مە, ءبىر توپ بالا انا-ا-اۋ قىردىڭ باسىنان بەرى قاراي جارىسا سىرعاناۋشى ەدىڭىزدەر عوي, – دەدى ول ك ۇلىمسىرەپ. – باس كيىمدەرىڭىزدىڭ قۇلاعى جەلبىرەپ, ىزعىپ كەلە جاتىپ, سىزدەرگە قىزىعا قاراپ تۇرعان قىزداردى قاعىپ, قۇلاتىپ كەتە جازدايتىنسىزدار. ءبىز سودان قورقىپ, ۋلاپ-شۋلاپ, شىڭعىرىپ جان-جاققا قاشاتىنبىز.
ول اۋىلداعى شاعىن دۇكەنگە تەمەكى الۋ ءۇشىن كىرىپ ەدى. دۇكەنشى ءبىر كەزدەرى مەكتەپتە وزىنەن ءۇش كلاسس تومەن وقىعان تانىس كەلىنشەك ەكەن. جىميىپ قارسى الىپ, سورەدەگى سيگارەتتەردىڭ ەڭ ءتاۋىرىن تاڭداپ ۇسىنىپ, ەسىك الدىنا بىرگە ەرە شىقتى. (قازىر ءبارىبىر, دۇكەنگە كەلىپ, ساۋدا جاساپ جاتقان ەشكىم جوق.)
– ءيا-ءا, – دەدى ول كەلىنشەك نۇسقاعان قىر جاققا قاراپ, باسىن يزەپ.
– سوڭعى كەزدەرى اۋىلعا سيرەك كەلەتىن بولدىڭىز...
كەلىنشەك وعان كوڭىلىندەگى نازىن بىلدىرگەندەي كوزىنىڭ قيىعىمەن سىناي قارادى.
– قالادا جۇمىس تا, قىزىق تا كوپ. قولىڭىز تيمەيتىن شىعار.
– نەگە؟ – دەدى ول از-كەم قارسىلىق بىلدىرگەن سىڭايدا. – اۋىلدى ءبارىبىر... ساعىنىپ جۇرەمىز عوي.
– كەيىنگى ۋاقتا مەن باياعى-ى, مەكتەپتە وقىپ جۇرگەن كەزىمىزدى ءجيى ەسكە الامىن, – دەدى كەلىنشەكتىڭ داۋسىنا ءبىرتۇرلى مۇڭ ارالاسىپ. – ەسىڭىزدە مە, بىردە شانامەن ىزعىپ كەلە جاتىپ سىرعاناقتىڭ شەتىندە تۇرعان مەنى بايقاماي قاعىپ ءوتتىڭىز. قالىڭ قارعا كۇمپ بەرىپ, شالقامنان ءتۇستىم. بىراق ەش جەرىم اۋىرعان جوق. ءسىز بولساڭىز, قاتتى قورىققان بولۋىڭىز كەرەك, جۇگىرىپ كەلىپ, مەنى ورنىمنان قۇشاقتاپ تۇرعىزىپ, ءۇستىمدى قاعىپ, بەتىمدى الاقانىڭىزبەن ءسۇرتىپ, كىرپىگىمە ىلىنگەن قاردى جىپ-جىلى دەمىڭىزبەن ۇرلەپ كەتىردىڭىز. ول كەزدە ءسىز سەگىزىنشى, ال مەن بەسىنشى كلاستا وقۋشى ەدىك...
ول مۇنى ەسىنە تۇسىرە المادى. تەك, ىشتەي: «بالالىق شاقتا تالاي-تالاي قىزىقتار ءوتتى عوي باستان», دەگەندەي ەزۋ تارتىپ, جىميىپ قويدى.
سودان سوڭ جولدا كەلە جاتىپ: «قىزىق... نەگە ايتتى ەكەن؟ – دەپ ويلادى. – كەي-كەيدە وسىلاي, ويدا جوقتا جۇرەك تۇكپىرىندەگى ەستەلىكتەردىڭ جارق ەتىپ ءبىر كورىنىپ قالاتىنى بار-اۋ...».