اعا گازەتىمىزگە شىققان پارلامەنت ءماجىلىسىنىڭ دەپۋتاتى رامازان سارپەكوۆ «قازاقى تاربيە قاسيەتى» دەپ اتالاتىن ماقالاسىن وقىپ شىقتىم. ۇلكەن ويعا قالدىم. ەل اعاسىنىڭ ارىدەن تارتىپ ايتقان اقىلدى اڭگىمەسى كوكەيىڭىزگە قۇپ ۇيالايدى, كوكجيەگى كەڭ قيالعا جەتەلەيدى.
باياعىدا ءبىر قۇرداسىم ايتىپ ەدى: «مەن جىلاسام – وزگە جۇرت وكسىگىن باسا الماس ەدى» دەپ. سول ايتقانداي, ءبارى راس – ءبۇگىنگى قالا جاستارىنىڭ انا ءتىلىمىزدى ۇيرەنۋگە قۇلقى جوق... بەيباس ءجۇرىستى... ۋاقىتىن تەككە وتكىزەدى... ۇلكەننىڭ ءسوزىن قاپەرگە المايدى... ەل اعاسىنىڭ زار كەشىپ توگىلدىرگەن سىرىن «مىڭ ءبىر ءتۇننىڭ» اڭگىمەسىندەي مىڭ بەتكە جالعاپ سوزا تۇسۋگە بولار ەدى. بۇگىنگى كەلەڭسىز ادەت-عۇرىپ, سىرتتان كەلگەن جىلتىراققا اۋەستەنۋ, ويلانباي سويلەۋ, ويسىز ءجۇرۋ, ءومىر اتتى قىل كوپىردەن تايىپ كەتۋگە بولاتىنداي ءجونسىز قىلىققا بارۋ – قادام باسقان سايىن ءجيى كەزدەسەدى. وكىنەمىز, وكىنىپ وتىرىپ وكسىپ تۇرىپ جىلاعىمىز كەلەدى. قولىمىزدان كەلگەنشە قىل كوپىردەن تايىپ بارا جاتقان الگى جاستىڭ بەتىن جارىق جاققا بۇرىپ جىبەرگىمىز كەلەدى. جاقسى كىسىلەرگە سالىسا جۇرۋگە شاقىرامىز. جاقسىدان ۇيرەن, قىلىقتى ءجۇر, ۇياتتى ۇمىتپا, ەڭبەككە بەيىم بول, ۇلتىڭدى ۇلىقتاي ءبىل دەيمىز!
ماقالادا كوتەرىلگەن وي كوپتەن كوكەيىمىزدە جۇرگەنى راس. بىلگەن سوڭ, كورگەن سوڭ, سەزگەن سوڭ – كۇيىپ سويلەگەن سەكىلدى. ءوز باسىم نە نارسەگە بولسىن كۇيىپ سويلەگەندى, قاي جايتقا ارنالماسىن – كۇيىپ-جانىپ ىستەگەندى ۇناتامىن. البەر كاميۋدىڭ «نەمقۇرايدى» اتتى رومانىنىڭ كەيىپكەرى سەكىلدى دۇنيەگە, ماڭايداعى قۇجىناعان ومىرگە ءجاي جۇرگەن نەمقۇرايدىنىڭ, ءوزىمشىلدىڭ كوزىمەن ەمەس; وسى ەلگە, تۋىسقان حالقىمىزعا كۇيىپ-جانىپ سىر اشقانى ءتانتى ەتەدى ءسارپەكوۆتىڭ!
دۇكەنباي دوسجان,
جازۋشى, مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ لاۋرەاتى.