«قۇتقارىڭدار, قۇتقارا كورىڭدەر, ولتىرەتىن بولدى...» - دەپ ءبىرى شىڭعىرىپ, ءبىرى ىڭىرانىپ قينالا شۋلاعان داۋىس... ەندى سول ءۇستى-باسىن قان باسقان ادامداردىڭ قولى جاعاسىنا جارماسا كەتتى. كەۋدەلەرىنەن يتەرىپ جان ۇشىرا قاشسا دا, ولاردىڭ قارىسقان قولدارى اجىرار ەمەس. قۇمار ۇيقىسىنان شوشىپ وياندى. ءتۇسى ەكەن. قارا باسىپ, قارا تەرگە مالتىعىپ كەتىپتى... باعاناعى قينالعان ادامداردىڭ جالىنىشتى ءۇنى قۇلاعىنان كەتەر ەمەس. قۇلجاداعى بىرگە تۋعان باۋىرلارىن ويلاپ, الاتاڭعا كىرپىك ايقاستىرا المادى.
قۇرمانجان قاسىمجان ۇلى