شىركىن, بالالىق شاقتىڭ بال كۇندەرىن وتكىزگەن ولكەدەن ىستىق مەكەن بار ما دەسەڭىزشى جەر بەتىندە. ءبىر-بىرىنە ەگىز قوزىداي ۇقساس بەل-بەلەستەردەن اسىپ ءوتىپ, تۋعان اۋىلىڭا جاقىنداعان سايىن كوڭىلىڭدى تەربەتكەن ساعىنىش لەبى كوزىڭە جاس بولىپ ىركىلەدى.
وسى جولى, نەگە ەكەنىن قايدام, نازارىما العاش ىلىككەن نارسە – الاسا ءدوڭنىڭ ۇستىندەگى قىزىل شاتىرلى ءۇيدىڭ قوراسىندا تۇرعان كوك «ۆولگا» بولدى. «وي, ءپالى-اي, سەن ءالى بار ەكەنسىڭ-اۋ!» دەگەندەي ءبىر تاڭدانىس كەۋدەمدە لاپ ەتىپ تۇتانىپ, وتكەن كۇندەردىڭ كولەڭكەسىندە قالعان ەسكى سۋرەتتەرگە جارىق تۇسىرگەندەي تاڭ-تاماشا اسەرگە بولەندىم.
...ءبىز ونى سۇيەكەڭنىڭ كوك «ۆولگاسى» دەيتىنبىز. ول كەزدە مۇنداي كولىك اسا باعالى, كەز كەلگەن ادامنىڭ قولى جەتە بەرمەيتىن قىمبات دۇنيە بولاتىن. سوندىقتان دا سۇيەكەڭنىڭ كوك «ۆولگاسى» ءبىزدىڭ اۋىلدىڭ مارتەبەسىن باسقا اۋىلداردان الدەقايدا بيىكتەتىپ, ابىرويىن اسقاقتاتىپ تۇراتىنداي كورىنۋشى ەدى.
ال سۇيەكەڭ بولسا, اقكوڭىل, ازىلقوي, جومارت كىسى-تۇعىن. اۋىلداعى اۋماعى ات شاپتىرىمداي قىرماننىڭ باستىعى ەدى. العاشقى جىلدارى ول كوك «ۆولگانى» قىرماننىڭ كىرەبەرىسىندەگى كۇزەت «بۋدكاسىنىڭ» جانىنا قويىپ كەتىپ ءجۇردى. كەلە-كەلە ىشكە كىرگىزىپ قوياتىن بولدى. سويتە-سويتە, كۇندەردىڭ ءبىر كۇنىندە ات شاپتىرىمداي قىرماندى كوك «ۆولگامەن» ارالايتىن كۇنگە دە جەتتى. ويتكەنى, سۇيەكەڭنىڭ سالماعى جىلدان-جىلعا ارتىپ, ءجۇرىس-تۇرىسى اۋىرلاي ءتۇستى...
الدا-جالدا بوتەن اۋىلدان كەلە قالعان بىرەۋ-مىرەۋلەر باسىن شايقاپ, ىشەگىن تارتىپ: ء«ۇيباي-اۋ, مىنانداي مىرزا ماشينەنى بۇرقىراعان شاڭ-توزاڭنىڭ ىشىنە قالاي ءمىنىپ ءجۇرسىز؟!» دەي قالسا, سۇيەكەڭنىڭ جاۋابى دايىن.
الگى كىسىگە قاراپ, مىرس ەتىپ ك ۇلىپ: ء«اي, وتىز تيىنعا العان ماشينە عوي!» دەپ قولىن ءبىر-اق سىلتەيدى.
ونىسى ەندى, ىپ-ىراس. كوك «ۆولگانى» سۇيەكەڭ سول كەزدەگى وتىز تيىندىق لوتورەيا بيلەتىنە ۇتىپ العان بولاتىن.
كەيدە ويلايمىن, مىناۋ دۇنيەدەگى اللا تاعالا جاراتقان ادامداردىڭ عانا ەمەس, زاۋىتتان شىعاتىن ماشينالاردىڭ دا ارقايسىسىنىڭ ءوز پەشەنەسىنە جازىلعان تاعدىرى بولسا كەرەك.
ارينە, مۇنداي پالساپالىق تۇرعىدان قاراعاندا, ءبىزدىڭ اۋىل ءۇشىن دۇنيە جۇزىندەگى ەڭ باقىتتى دا ابىرويلى ماشينا – سۇيەكەڭنىڭ كوك «ۆولگاسى». ال قالاداعى ءارلى-بەرلى جۇيتكىپ جۇرگەن ارىپتەستەرىنىڭ كوزىمەن قاراعاندا, ەڭ باقىتسىز, جولى بولماعان ماشينا دا وسى...
ايتكەنمەن, كوك «ۆولگانىڭ» دا كۇنى وڭىنان تۋىپ, ماڭدايى جارقىراپ, شاڭ-توزاڭنان تازارىپ قالاتىن كەزدەرى بولۋشى ەدى. سەبەبى اۋىلداعى جۇرت اندا-ساندا بولسا دا اۋدان, وبلىس ورتالىعىندا تۇراتىن, ەڭ باستىسى, وزدەرىنە سىن كوزىمەن قارايتىن قۇدا-جەگجاتتارىنا ابىرويمەن بارىپ قايتۋ ءۇشىن سۇيەكەڭە قولقا سالادى. ءسويتىپ سۇيەكەڭنىڭ كەلىسىمىن العان كۇننەن باستاپ كوك «ۆولگانىڭ» شاڭىن قاعىپ-سىلكىپ, جۋىپ-شايىپ جولعا دايىندالا باستايدى...
ەندى مىنە, سول كوك «ۆولگانىڭ» توت باسىپ, ءىرىپ-شىرىگەن قاڭقاسى اۋىلداعى قورانىڭ ءبىر بۇرىشىندا قالقايىپ تۇر. پىسىق كەلىندەردىڭ بىرەۋى ونىڭ ۇستىنە تەزەك جايىپ, كەپتىرىپ قويىپتى.
«ە-ەھ, قايران كوك «ۆولگا», دەيمىن مەن وعان قاراپ تۇرىپ. – سەنىڭ دە زامانىڭ وتكەن ەكەن-اۋ!..»
كەنەت مەنىڭ وسى ءسوزىمدى كۇتىپ تۇرعانداي-اق, ونىڭ ۇستىندەگى تەزەكتەردىڭ ءبىرى توپ ەتىپ جەرگە قۇلاپ تۇسكەنى. سول ساتتە ماعان كوك «ۆولگا»: «ال سەنىڭ شە؟..» دەپ, ءبىر موڭكىپ قالعانداي بولىپ كورىندى...