1958 جىلى قازىرگى قاراساي اۋدانىنىڭ ورتالىعى – قاسكەلەڭ قالاسىنداعى اباي اتىنداعى مەكتەپتى (بۇگىندە مەكتەپ-گيمنازيا) ءبىز 42 بالا بىتىرگەن ەدىك. شەتىمىزدەن ارمانشىل, قيالشىل بولاتىنبىز. وقۋدى اياقتاساق ءبارىن دە جاپىرىپ تاستايتىنداي بولىپ جۇرەتىنبىز.
ىشىمىزدە ول كەزدە نەبىر «سەرىلەر» دە بولدى عوي. الايدا, سول مەكتەپ قابىرعاسىندا جۇرگەندە-اق سىنىپتاسىمىز بالا نۇرسۇلتاننىڭ باتىلدىعىنا, بارلىق ءماسەلەنى بىلەتىندىگىنە, بايىپتى ءسويلەپ, بايقاپ جۇمىس ىستەيتىنىنە كوزىمىز جەتكەن-ءدى. ياعني, ول ۇزدىك ساباق ۇلگەرىمىمەن دە, قوعامدىق جۇمىسقا بەلسەنە قاتىسۋىمەن دە, ەرىنبەيتىن ەڭبەكسۇيگىشتىگىمەن دە, تۋراشىل, ادالدىعىمەن دە, ءادىلەتتىلىگىمەن دە, ادەمى ازىلقويلىعىمەن دە, شىنىققان شىمىرلىعىمەن, سپورتشىلىعىمەن دە, ءتىپتى, ءانشىلىگىمەن دە ەرەكشە كوزگە تۇسەتىن. ايتەۋىر, قانداي ءبىر جاڭالىق, جاقسى ىستەردىڭ باسى-قاسىندا جاسىنداي جارقىلداپ نۇرسۇلتان جۇرەتىن. جاپ-جاس كۇيىمەن ءوزىن قاي ماسەلەدە بولسىن, سالماقتى, سابىرلى ۇستايتىن. ودان تۇبىندە ءبىر مىقتى شىعاتىنىن ءتۇسىنىپ, تۇيسىنەتىنبىز.
مەكتەپتەن كەيىن ءبارىمىز جان-جاققا تاراپ كەتتىك, ءومىردىڭ ارىندى اعىنى ارقايسىمىزدى ءار جاققا قاراي «لاقتىردى» عوي.
نۇرسۇلتان بولسا, الدىمەن مىقتى مەتاللۋرگ بولىپ, تولاسسىز تەمىر بالقىتتى. ءوستىپ ءجۇرىپ ءوزى دە قۇرىشتاي شىنىقتى, ۇزدىكسىز ۇيرەندى, ۇلگى الدى, ءوستى, ءوندى, وركەن جايدى. ودان ارعىسى بارىمىزگە دە بەلگىلى, ياعني مەنىڭ قىمباتتى سىنىپتاسىم نۇرەكەڭنىڭ ونان كەيىنگى, ەندىگى قىزمەت جولى تۋعان حالقىنىڭ كوز الدىندا ءوتىپ جاتىر.
ءيا, نۇرسۇلتان ەلىنىڭ باعى ءۇشىن جارالعان ەر. ول قازاقستان مەملەكەتىن تالاي-تالاي قيىن-قىستاۋ كۇندەردەن امان الىپ ءوتتى, تاۋەلسىزدىك تۋىن جەلبىرەتە وتىرىپ, باياندى بولاشاققا قاراي باتىل باستاپ بارادى.
جاساي بەر, ەلىڭنىڭ قالاۋلى ەرى – نۇرسۇلتان! ءبىز ءاردايىم ماقتانىش ەتەمىز. ەل-جۇرتىڭ ساعان قاپىسىز سەنەدى.
جومارت سەكسەنباەۆ, ەلباسىنىڭ سىنىپتاسى.