وسىدان قىرىق بەس جىل بۇرىن تەمىرتاۋعا اپكەمنىڭ تۇرمىسقا شىققان تويىندا بولعانىم بۇگىنگىدەي كوز الدىمدا. ول كەزدە اكەي قايتىس بولعان, شەشەم قازيرا باستاعان ءبىراز كىسى باردىق. جاسىم – ون ەكىدە. تويعا جينالعانداردىڭ كوبى – جەزدەمنىڭ دوستارى. شەتىنەن ادەمى كيىنگەن, كەلبەتتى اعالارعا قىزىعا قارايمىن. مەن دە سولارداي مەتاللۋرگ بولسام-اۋ دەپ ارماندايمىن. سەبەبى, ول جىلداردا تەمىرتاۋدىڭ اتى بۇكىل رەسپۋبليكاعا دۇرىلدەپ شىعىپ تۇرعان كەزى بولاتىن. بىزدەر – مەكتەپ وقۋشىلارى:
...جاس ۇلانداي جايناپ وسكەن,
تەمىرتاۋدىڭ قالاسى! – دەپ كۇن سايىن اندەتەتىنبىز. مىنە, سول تەمىرتاۋدا تويدا وتىرمىن. كەۋدەمدى قۋانىش سەزىمى كەرنەيدى. اينالسوقتاپ اپكەم مەن جەزدەمنىڭ قاسىنان شىقپايمىن.
تويدا وتىرعان جەزدەيدىڭ دوستارىنىڭ ىشىندە كەڭ ماڭدايلى, جانارى جالت-جۇلت ەتكەن, كەۋدەسى قىران بۇركىتتەي شالقاق كەلگەن, سۇڭعاق بويلى اعا ماعان ەرەكشە كورىندى. ءسوزدى جاستارعا كوبىنەسە سول كىسى بەرىپ وتىردى. دومبىرا تارتىپ, ءان سالعاندا ءتىپتى قاناتتانىپ كەتەدى ەكەن. دومبىراعا مەنىڭ دە اۋەستىگىم بار ەدى. جاقىنداپ قاسىنا باردىم. اۋزىمدى اشىپ, اڭىرىپ قاراپ قالعان بولۋىم كەرەك. «ەي, سارى بالا, قايدان كەلدىڭ؟» دەپ ماڭدايىمنان سيپادى. «اياگوزدەن كەلدىم!» دەدىم. «اسىقپا, سەن دە, ءوسكەندە دومبىرا تارتىپ, ءان سالاسىڭ!» دەدى قايتالاپ. مەن مارقايىپ قالدىم. بەيتانىس اعانىڭ جىلى ءسوزى اتانىڭ اق باتاسىنداي اسەر ەتتى. كوپكە دەيىن ۇمىتپاي ءجۇردىم. الماتىدا وقۋ ءبىتىرىپ, ات جالىن تارتىپ ءمىنىپ, قىزمەتكە ارالاسا باستاعان شاعىمدا ءبىر كەزدە تەمىرتاۋدا تويدا كورگەن اعانىڭ نۇرسۇلتان ءابىش ۇلى نازارباەۆ ەكەنىن بىلگەنىمدە قاتتى قۋاندىم. ول كەزدە نۇراعاڭ قاراعاندىدان الماتىعا ورتالىق كوميتەتكە حاتشى بولىپ كەلدى ۇمىتپاسام. سودان بەرى ومىردە جولىم بولعان, تابىسقا جەتكەن ساتتەرىمدە سول ءبىر ماڭدايىمنان سيپاعان اعا الاقانىن ءجيى ەسكە الىپ, ىشتەي ىرىم ەتىپ, ءوز تاعدىرىما رازى بولىپ جۇرەمىن. كەيىنىرەك نۇرسۇلتان ءابىش ۇلى مينيسترلەر سوۆەتىنىڭ ءتوراعاسى بولىپ تۇرعاندا «باسشىنى ءار ۇجىم ءوزى سايلاسىن» دەگەن شەشىم شىعاردى. سول شەشىمنىڭ ارقاسىندا الماتىدا اۆتوبازانىڭ ديرەكتورى بولىپ سايلاندىم. سوندا دا اعانىڭ اسىل الاقانىن ەسكە الدىم. مۇمكىن مەنىڭ وسى جەتىستىككە جەتكەنىم سول ءبىر الاقاننىڭ شاراپاتى شىعار دەپ ويلادىم.
تاۋەلسىزدىك العاننان بەرگى جيىرما جىل ىشىندە ەلىمىز ەلباسىنىڭ ارقاسىندا اسقارالى بيىكتەرگە شىقتى. استانا سالىندى. الەم اۋزىمىزعا قارادى. قازاق قاشان مۇنداي باقىتقا جەتىپ ەدىك!؟ مەن اعا تىلەگەندەي ءانشى بولا المادىم. كاسىپكەر بولدىم. استاناعا كەلگەنىمە ون جىلدان استى. ءوزىمنىڭ العا قويعان ماقساتىما جەتكەندەيمىن. تاياۋدا ەلباسىنىڭ جارلىعىمەن «قۇرمەت» وردەنىن الدىم. شىركىن, وسى وردەندى بالا كەزىمدە ماڭدايىمنان سيپاعان اعا الاقانىنىڭ وزىنەن السام: «سول سارى بالا مەن ەدىم!» دەپ ايتار ەدىم دەگەن ارمان ءجۇردى كوكەيىمدە. بىراق ونىڭ ءساتى تۇسپەدى.
مەدەت قۇلجانوۆ, «قۋاتامملون مۇناي» بىرىككەن كاسىپورنىنىڭ ديرەكتورى.
استانا.