باياعىدا ءبىر پاتشانىڭ وتە باعالى اسىل تاسى بولعان ەكەن. بۇل بۇيىم تالايدىڭ تۇسىنە كىرىپ, ۇيقىسىن قاشىرىپتى. كۇندەردىڭ كۇنىندە ءبىر ۇرى اسىل تاستى قايتسە دە ۇرلاماققا بەل بۋادى. اقىرى تاستى سارايدان ۇرلاپ شىعادى.
الايدا ەسىك الدىنداعى كۇزەتشى ۇرىنى بايقاپ قالىپ ارتىنان قۋا جونەلەدى. قاشىپ قۇتىلماسىن بىلگەن ول قولىنداعى تاستى كوشەدە ۇيىقتاپ جاتقان قايىرشىنىڭ قالتاسىنا سۇڭگىتىپ جىبەرەدى دە, ءوزى ءارى قاراي قاشادى. قاشىپ بارا جاتقاندا ارقاسىنان وق ءتيىپ, مەرت بولادى. ال قالتاسىندا ەڭ باعالى اسىل تاس بار ەكەنىنەن حابارى جوق قايىرشى تاڭەرتەڭ ويانادى دا, باياعى تىلەنشىلىك ءومىرىن جالعاستىرا بەرەدى. ەگەر قولىن قالتاسىنا سالسا, اسىل بۇيىمدى بايقار ەدى. ونى ساتسا, بايلىققا كەنەلىپ, ءومىرى كۇرت وزگەرەر ەدى. بىراق قايىرشى قولىن قالتاسىنا سالماي, قايىرشىلىق قىلادى. ۋاقىت ءوتىپ جاتادى. كۇندەردىڭ كۇنىندە قايىرشى دا ومىردەن وزادى. اسىل تاس كىر باسىپ, شىرىگەن كيىمىنىڭ قالتاسىندا قالادى.
بۇدان نە تۇيدىك؟ ءبىزدىڭ تۇلا بويىمىزدا اسىل تاس سياقتى قىمبات قابىلەت-قارىم بار. اللا تاعالا ادام بالاسىنا نەبىر قاسيەتتى تەگىن تارتۋ ەتكەن. الايدا قيسساداعى قايىرشى سەكىلدى كوپ ادام وزىندەگى باعالى تاسىن, ياعني قابىلەت-قارىمىن بىلمەي, پايدالانباستان, بويىنداعى قازىنانىڭ كىلتىن تاۋىپ اشا الماستان, مۇمكىندىگىن جەتىلدىرىپ, دامىتپاي جالعاننان ءوتىپ جاتىر.
ەندەشە, بويىڭداعى اسىلىڭدى اشۋعا ۇمتىل. ەڭبەكتەن! ابايدىڭ: «وزىڭە سەن, ءوزىڭدى الىپ شىعار, ەڭبەگىڭ مەن اقىلىڭ ەكى جاقتاپ», دەگەن وسيەتىن تۇت.
«قازاقتىڭ قولىنان تۇك كەلمەيدى, قازاق ەرىنشەك» دەگەندى دوعارىپ, حالىقتى وياتۋ كەرەك. الاش كوسەمى ءاليحان بوكەيحان: «كىم شەبەر بولسا, جالىقپاي, تالماي ىزدەنسە, بىرىگىپ تىزە قوسىپ, ءادىس قىلسا – عۇمىر بايگەسى سونىكى. قازاقتى «تىپ-تىنىش جاتىپ, ەرىنشەك, ەش نارسە قىلمايدى» دەپ ويلاماڭدار! ولار قايراتتى, جۇمىستىڭ بارىنە جارايدى. بىراق ولاردى قوزعاۋ كەرەك!» دەگەنى اسا كورەگەن پايىم.