مەن گوركيمەن تانىستىم...

كەزەكتى ەڭبەك دەمالىسىمدى الىپ «استانا – اتىراۋ» پويىزىنا وتىرعانمىن. كۋپەلەستەرىم جاستارى الپىس­تان اسا باستاعان ەگدە كىسىلەر ەكەن. سالەمدەسكەننەن كەيىن تانىسا باستادىق. اعالى-ىنىلىلەر بولىپ شىقتى. «ماكسيم», دەدى ءبىرى, ەكىنشىسى «مەنىڭ اتىم گوركي», دەپ قولىن ۇسىندى. ءبىر جاعىنان تاڭ قالىپ, ەكىنشى جاعىنان قىزىق ەكەن دەگەندەي قاراپ قالسام كەرەك. «جۇرتتىڭ ءبارى سولاي ويلايدى», دەپ جولسەرىككە دايىنداپ قويعان جەكە كۋالىكتەرىن كورسەتتى. ءدال سولاي. سەنبەسكە امال قالمادى. ول-ول ما, «پۋشكين اتتى تۋعان ءىنىمىز اۋىلدا قالدى», دەدى ەكەۋى جارىسا. جول الىس بولعاسىن ءاڭ­گى­مە كەرەك. اتقا, ەسىمگە باي­لانىستى تاقىرىپتىڭ تي­ەگى اعىتىلدى دەرسىڭ. كە­ڭەس ۇكى­مە­تىنىڭ ساياساتى عوي دە­گە­نىمىزبەن, ەڭ الدىمەن وزگەگە ەلىكتەگىش ءوزىمىز ەكەنىمىزدى موي­ىن­داماسقا لاجىمىز جوق. با­لا ەسىمىن قوياردا ەڭ الدىمەن قازاق بولىپ تۋعا­نى­مىزعا ءمان بەرمەيتىنىمىزگە قايران قا­لاسىڭ. سول ەكى اعامىز الىس­تاعى قا­زاق اۋىل­ىندا تالاي ماركس, ەنگەلس, مەلس, الەكساندر, ينديرا, ريتا, لاريسا ەسىمدى اتالارى­مىز بەن اجەلەرىمىزدىڭ بار ەكەنىن, وندايلاردىڭ ور­تا بۋىندا دا كوپ ەكەنىن ورتا­عا سالدى. ءبارى ءوزىمىزدىڭ قا­زاق­تار. ءوزىنىڭ ۇلدارى مەن قىزدارىن گوركي ۇلى, گوركيقىزى دەپ جازدىرعان اعامنىڭ جۇزىنەن ەش وكىنىش كورمەگەندىكتەن, كوڭىلىم قۇلازىپ سالا بەردى. جارايدى, مۇنى كەلمەسكە كەتكەن كەڭەستىڭ تاربيەسى, يدەولوگياسى دەلىك, بىراق ءتاۋ­ەلسىزدىك العان سوڭ, ەر­سى ەسىمدەرىن جوندەپ ال­عان قانداستارىمىز از با؟ ماك­سيمدى – ماقسىم, الەك­ساندردى – ەسكەندىر, كوممۋ­نار­دى – قايىممۇنار, ەلميرانى – ەلمۇرا دەپ العاندار سونىڭ دالە­لى. بىراق العا قاراي – ۇلتتا­نۋ­عا قاراي ءجۇرۋدىڭ ورنىنا, ۇلتسىزدانۋعا قاراي بۇرا­تىن­دار ءالى دە جەتەدى. ەندى اعىل­شىن, فرانتسۋز بولۋعا ەلىك­تەگىشتەر ءوسىپ كەلەدى. دانيەل, البەرت, انەل, انەلكا, ديانا, البەنا, البينا, قۇداي-اۋ, قايسىسىن ايتاسىڭ, تولىپ جاتىر. قازاق بولىپ تۋىپ, قازاق ەكەنىنە ماقتانا المايتىندار كوپ جەردە, ەل بولامىز, انا ءتىلى­مىز­دى كوركەيتەمىز دەگەن ءسوز­دىڭ ءبارى بوس سياقتى. ەرسى دا­را­ق­ىلىق, كوزگە شۇقيتىن ءبىر­دەڭە جاساپ قويسا: «قازاق ەمەسپىز بە؟» دەپ ءوزىن ءوزى كە­كە­­تەتىندەر دە ءوز ارامىزدا ءجۇر. ءوزىم­دى تۇزەسەم بۇتىندەي ۇل­­تى­ما جاساعان جاقسىلىعىم بو­­لار ەدى دەپ ويلامايتىن ۇلت ءبىز عانا شىعارمىز. كوشەلەر مەن ەلدى مەكەن اتاۋلارىنا دا ءمان بەرمەيتىنىمىزدىڭ تا­مىرى وسىندا جاتقان ءتا­رىز­دى. ارحيمەد اتتى اكىم دە, پەتروپاۆل, پاۆلودار ات­تى وبلىس ورتالىقتارى دا, مينيستر بولا وتىرىپ مەم­لەكەتتىك تىلدە ءسوي­لە­مەي­تىن­دەر دە بىزدە... وسىنداي ويمەن وتىرعاندا كۋپەمىزدىڭ ەسىگىنەن ءتورت-بەس جاستاعى كىشكەنە بالا سىعالادى. «ءما, كامپيت الا عوي», دەپ جانىما شاقىردىم. كوز تيمەسىن دەگەن بولۋ كەرەك, ءاپ-ادەمى ايدارى جەلكىلدەپ تۇر. «اتىڭ كىم, اينالايىن؟». «ەراسىل» دەپ رياسىز كۇلگەن ءسابي قۇلدىراڭداپ جۇگىرىپ بارا جاتتى. «ەلىمنىڭ ەرتەڭى سول, امان بولشى», دەي بەردىم ىشىمنەن. ەراسىل. ناعىز قازاقى ەسىم! سادۋاقاس جۇبات, جۋرناليست استانا