ول ومىرگە عاشىق ەدى

“رۋدنىيدان حابار الدىڭدار ما؟ جاعدايلارى قالاي ەكەن؟” وتباسىندا ارا-تۇرا ءبىر-بىرىمىزدەن وسىلاي سۇراپ قويامىز. دەرەۋ رۋدنىيداعى قانا­­توۆتار وتباسىنا تەلەفون شالامىز, اماندىق­تارىن ءبىلىپ, كوڭىل توقتاتامىز. كەيدە... تەلەفون شىل­دىرىنان كەيىن ترۋبكانى كوتەرسەم, ارعى جاقتان باقىتكۇل اپايدىڭ قوڭىر داۋىسى ەستى­لەدى. ۇلكەن كىسىلەردىڭ, بالالاردىڭ اماندىعىن, اراسىندا ماحابباتتىڭ وقۋىن سۇراپ قويادى. ءجۇ­رەك شىمىرلاپ, تاماققا قايتادان ءتۇيىن تىعىل­عانداي بولادى. “ادامداردى وزگە ەمەس, ءولىم دە قوسادى ەكەن-اۋ. جاقسىلىقپەن, قۇدا بولىپ تانىسپاعانىمىزدى قاراشى” دەيمىن ىشىمنەن. “اجال ايتىپ كەلمەيدى, اجال ايلا تاپتىر­ماس” دەپتى ءبارىن دە باسىنان وتكەر­گەن اتالا­رىمىز. دەگەنمەن سول كۇنى جاس­­تار توبىلدىڭ جاعاسىنا سۋعا تۇسۋگە بارماعاندا, بالكىم, ءبىر وتباسى وسىنشا قايعىدان اۋلاق, ال ماڭدايى جىرتا قارىس مەيىرجان جار­قىلداپ دوستارىنىڭ اراسىندا, قوستاناي مەملەكەتتىك ۋنيۆەر­سي­تە­تىندەگى كومپيۋ­تەر­لىك تەحنو­لو­گيا فاكۋلتەتىنىڭ ءۇشىن­شى كۋر­سىن ءتا­مام­داپ جاتقان بو­لار ما ەدى. مىنە, زۋ­ى­ل­دا­عان ۋاقىت ەشتەڭەگە قاراتار ەمەس. قوستانايدى قوي­­­­ناۋىنا الىپ, ىرگەلەي اعاتىن تو­بىل وزەنىنىڭ جاعا­سىن­دا بۇلاق ءجيى كەزدەسەدى. شىمىر­لاپ شىعىپ جاتقان بۇلاقتىڭ تاستاي سۋىق سۋى تومەندەگى وزەنگە قايتا قۇيادى. ونداي جەرلەرگە شو­­­مىلۋعا سۋدان قۇت­­قارۋ قىزمەتى رۇق­­­سات ەتپەيدى, الاي­­­دا سونى تىڭ­داي­تىندار از. جاز­دىڭ ىستىق كۇندەرى جاعالاي تال مەن قامىستىڭ اراسىندا ساپ-سالقىن بولىپ تۇراتىن قويناۋعا جۇرت ءۇيىر, سۋعا ءتۇسىپ, كۇنگە قىزدى­رىنادى. جالپى جۇرتتىڭ ايتۋىنشا, توبىل سۋى شىلدەنىڭ مي قاي­ناتار ىستىعىندا دا جىلى­مايدى. بۇل سۋ­دىڭ جازىمەن قان جالايتىنى دا سون­دىقتان, بالكىم. قاراعاي, تال-قايىڭى ارا­لاس وسكەن, ءارى شۇيگىن ءشوبىنىڭ ءيىسى مۇ­رىندى جاراتىن وزەن جاعاسى ادامداردى شاقىرىپ تۇرعانداي بولادى. ەلميرا, ۆاليا دەگەن قۇربىلارىمەن سەرۋەندەۋگە بارعان ماحاببات “توبىلعا سۋعا تۇسپە” دەگەن تاتەسىنىڭ ەسكەرتپەسىن سول كۇنى ۇمىت­قان بولاتىن. وزەننىڭ جاعاسىنا جاقىن تۇرعان قىزدى سۋ استىنىڭ مۇزداي اعىسى الدى دا كەتتى. قۇربىلارىنىڭ جان داۋى­سىن ەستىسە دە, قىزدىڭ ارتىنان سۋعا ءسۇڭ­گۋگە جاعا تولى ادامنىڭ ەشقايسىسىنىڭ جۇرەگى داۋالاعان جوق. تەك مەيىرجان عانا شىدامادى, وزەنگە سەكىرىپ كەتتى. ءوزى دە ءجۇزۋ بىلمەيتىن ول مالتىپ ءجۇرىپ, قىزدى جا­عاعا يتەرە بەردى, قولى جەتەر جەرگە كەلگەندە ادامدار ونى سۇيرەپ شىعاردى. ال ابدەن شارشاپ قالعان مەيىرجاننىڭ جاعاعا شىعۋعا شاماسى جەتپەي قالعان ەدى... جۇرتتىڭ بارلىعى دا سول ءسات ەسىن بىلمەي جاتقان ماحاب­باتپەن بولىپ كەتتى دە, مەيىرجاننىڭ جوقتىعىن سالدەن كەيىن عانا بايقاعان. دوستارى شۋ ەتە قالدى دا دەرەۋ سۋعا سەكىردى, سۇڭگىدى. ءبارىنىڭ كەش ەكەنىن تۇسىنگەن ولار قۇتقارۋ قىزمەتىنە حابارلادى. ەسىن جيعان ماحابباتقا قۇربىلارى بەيتانىس ءبىر جىگىتتىڭ ونى قۇتقارىپ, ءوزى باتىپ كەتكەنىن ايتتى. قۇتقارۋشىلار مەيىرجاننىڭ دەنەسىن ءۇش ساعاتتان كەيىن تاۋىپ الىپ شىققانشا ماحاببات جىگىتتى ءوزى سياقتى امان الىپ شىعادى دەگەن بالاڭ قيالىنا سەنىپ, مەڭ-زەڭ بولىپ جاعادا كۇتىپ وتىردى... سول كۇنى ماحاببات ۇيگە قاس قارايىپ كەت­كەن­دە, كەش ورالدى. ءجۇزى وتە سىنىق بولدى, جى­لاۋ­دان كوزىنىڭ بىلەۋدەي بولىپ ىسىنگەنى دە بايقالىپ تۇردى. ول تاتەسىنىڭ جاعدايدى سۇرايتىنىن ال­دىن الا سەزدى. كەلە “كىشكەنتاي بالانى قۇتقار­دىق, اناسى دوستارىمەن كوڭىل كوتەرىپ وتىر­عاندا بالا سۋعا ءتۇسىپ كەتتى. سونى قۇتقا­رامىن دەپ, ءبىر قازاقتىڭ جىگىتى سۋعا كەتىپ قالدى” دەدى. جىگىتكە جانىم اشىعان­دىقتان “كىشكەنتاي بالانىڭ اتا-اناسىنا” سىرتتاي رەنجىدىم. قىزعا تىنىش­تان­دىراتىن ءشوپ قايناتىپ ىشكىزىپ, ءتۇننىڭ ءبىر ۋاعىنا دەيىن ۇيىقتاي الماي جاتتىم. بولعان وقيعا تۋرالى ماحاباتتان قايتارا سۇراعانىمدا “ەسىمە سالا بەرمەڭىزشى, ەشتەڭە ايتقىم كەل­مەيدى” دەپ باسىن بۇركەپ جاتىپ قالدى. وقيعانىڭ شىن مانىسىندە قالاي بول­عانىنا تەك ەكى كۇننەن كەيىن كوزىمىز جەتتى. وبلىستىق ورىس ءتىلدى گازەت “ول ەشتەڭەنى ويلاپ جاتپادى” دەگەن تاقىرىپپەن قا­زاناما بەردى. “ول ون جەتى جاسار ماحاببات ەسىمدى قىزدى سۋدان ءوز ءومىرىن بەرىپ قۇت­قاردى. مەيىرجان ۇزدىك وقىدى, ستۋدەنت­تىك تەاترعا, دەباتقا قاتىستى. ول ماۋسىم ايى­نىڭ اياعىندا وتەتىن تۇلەكتەر كەشىن جۇرگىزۋگە تي­ىس ەدى” دەپتى. ءارى قاراي وقۋعا شاما كەلمەدى, ءارىپ­تەر گازەت بەتىندە كول­كىپ كەتكەندەي بولدى. ۇيگە جۇگىردىم, بۇلا ءوسىپ كەلە جاتقان قىزىمنىڭ ەتىنە العاش رەت اششى تاياق ءتيدى... قىرشىن جاستى سوڭعى ساپارعا شىعارىپ سالۋعا دا بارماي, ءۇنسىز قالۋدىڭ ۇياتى جاندى جەپ بارادى. ون توعىز جاسار ۇلدىڭ سۋعا كەتكەنىن ەستىگەن ماحابباتتىڭ سەكسەندەگى اتاسى مەن اجەسىنىڭ “بالاپانىم-اي!” دەپ كۇڭىرەنىپ جىلاعانى ساي-سۇيەكتى سىر­قى­راتتى. ەرتەڭىنە مەيىرجاننىڭ رۋدنىي قا­لاسىنىڭ ءىر­گەسىندە تۇراتىن اتا-اناسىنا تۋعان-تۋىسىمىز­بەن جەتتىك. ءبىز قايعىدان وت بولىپ كۇيىپ وتىر­عان جانداردان قان­داي اۋىر ءسوز بولسا دا ەستۋگە دايىن بولىپ بارعانبىز. اۋلاداعى وتى سونگەن وشاق, ءالى جينالىپ ۇلگەرمەگەن جانازا تارقاتقان ءۇيدىڭ قارا جامىلىپ تۇرعانىنان حابار بە­ر­­­گەندەي. تابالدىرىقتان اتتاي بەرە جۇرەكتى وكى­نىش پەن وكسىك ورتەپ بارعان ءبارىمىز دە كوز جا­سىنا يە بولا المادىق. ءۇش كۇن بويى جىلاۋدان تالىقسىپ جاتقان ءۇي يەلەرى اۋەلدە كىمنىڭ كەلىپ وتىرعانىن تۇسىنبەي دەل-سال كۇيدە قالدى. وزدەرى سەكىلدى وزبەكستاننان كوشىپ كەلگەن ورالمان اعايىندارىنىڭ ءبىرى مە دەپ, شىرامىتا الماي وتىرعانى دا بەلگىلى ەدى. بالاسى قۇتقارعان قىزدىڭ اتا-اناسى, تۋىستارى جانا­زاعا كەلمەگەن سوڭ, ولاردىڭ ادام­دىق ارىنا سالىپ, كۇدەر ۇزگەن بولسا كە­رەك. نۇرشات اجەي جۇباتۋ ءسوزىن ايتىپ, جى­­لاپ وتىرىپ “مەن الگى قىزدىڭ اجە­سىمىن” دەگەندە, ءۇيدىڭ ءىشى قايتادان گۋ ەتە قالدى... مەيىرجان ابىلاكىم مەن باقىتكۇلدەن تاراعان ەكى قىز بەن ءۇش ۇلدىڭ ەڭ كىشىسى ەكەن. شكاف سورەسىندە سۋرەتى تۇر. كەڭ ماڭ­­­­دايلى, الا­­قان­داي ايالى كوزىنە اقىل-پاراسات تۇنعان جاپ-جاس بوزبالا ك ۇلىم­سىرەپ قارايدى. – مەن كوپ اۋىردىم, اۋىر وپەرا­تسيادا دا جاتتىم. سونىڭ بارلىعىندا دا مەنى ومىرگە قايتا ورالتىپ وتىرعان مەيىرجانىم ەدى. ءىسى دە, ءسوزى دە كوڭىلىمە قونىپ تۇراتىن ۇلىما قاراپ, ومىرگە تالپىنا بەرەتىن ەدىم. ادامدارعا مەيى­رىم­دى ەتىپ تاربيەلەگەن دە ءوزىم. بىردە قوستاناي اۆتوۆوكزالىندا رۋدنىيعا جۇرەتىن اۆتو­بۋستى كۇ­تىپ وتىرسا, ءبىر قارت كىسىنىڭ قال­تاسىنان اقشاسى قىلتيىپ, كورىنىپ تۇر. “الگى كىسىنى باقىلاپ وتىردىم, قالتا­سى­نان اقشاسىنىڭ شەتى كورىنىپ جۇرگەنىن ءوزى بايقامايدى. سوسىن جانىنا بارىپ, امانداسىپ قولىن الدىم دا: “اتا, مىنا اقشاڭىزدى قالتاڭىزعا سالىپ الىڭىز, ءتۇسىپ قالار” دەدىم. ول كىسى “بالام, كوپ جاسا, سەن ايتپاساڭ, راسىندا تۇسۋگە شاق قالعان ەكەن عوي” دەپ ريزا بولىپ قالدى” دەپ ايتىپ كەلگەن ەدى. – ابىلاكىم اعانىڭ اۋزىنان جالىن اتقانداي. – مي قايناتارلىق ىستىق تا جوق. قۇدايىم-اۋ, سۋعا قىز بەن ۇل نەگە باردى؟ – دەدى باقىتكۇل اپا كۇرسىنىپ. ءبىز دە ماحابباتتىڭ شومىلۋعا ۇيدەن سۇرانباي كەتكەنىن, ال توبىل جاعاسىندا بولعان جايدى جاسىرعانىن, سول ءۇشىن وعان كۇيىنگەنىمىزدى ايتتىق. – ەندى ماحابباتتى كۇيەۋگە بەرىڭدەر, ۇل تاپسا اتىن مەيىرجان قويسىن!–دەدى ابىلاكىم اعا. ءبىز ەكى كوزگە قايتادان ەرىك بەردىك. سول كۇنى قايعىدان ورتەنىپ وتىرسا دا باقىتكۇل اپانىڭ ءوزىنىڭ باۋىرىنان ورگەندەرگە عانا ەمەس, قازاقتىڭ بار بالا­سىنا جەتەردەي انالىق پەيىلى تاڭقال­دىر­عان. “مەككەگە جەتى رەت ارقالاپ بارساڭ دا انا الدىنداعى پارىزىڭدى وتەي الماي­سىڭ” دەگەن ءسوز انانىڭ بالانى توعىز اي كوتەرگەنىنە, اق سۇتىنە عانا ەمەس, ونىڭ وزگەدەن ەرەكشە پەيىلىنە بولا ايتىلعان شىعار, اسىلى... ءوز ۇلىن جوقتاپ, جانى كۇيىپ وتىرعان باقىتكۇل اپا ءبىر مەزگىلدە: “ماحابباتقا ەندى قاتتى ءسوز ايتپاي-اق قويىڭىزدار, اۋرۋ بولىپ قالار” دەدى. مەيىرجاننىڭ قازاسىن ەستىگەندە ۋني­ۆەرسيتەت باسشىلىعىنان باستاپ, ۇستاز­دارىنىڭ, فاكۋل­تەتتەگى دوستارىنىڭ قا­بىرعاسى قايىستى. ول تەك اتا-اناسىنىڭ عانا ەمەس, وقۋ ورنىنىڭ ۇكىلى ءۇمى­تى ەدى. ءوزى وقىعان كۋرستاعى ماڭدايالدى ماتە­ما­تيك تە مەيىرجان ەكەن. پوەزيانى جاقسى كورەتىن, ءوزىنىڭ دە ولەڭ جازۋعا تال­پىنىسى بار ول ۋنيۆەرسيتەتتەگى قوعامدىق جۇمىستاردىڭ دا ورتاسىندا جارقىلداپ ءجۇرىپتى. ستۋدەنتتەردىڭ ءبارى بىردەي دەباتقا قاتىسا بەرمەيدى, سەبەبى وعان جاستاردىڭ ءوز بەتىمەن ىزدەنىپ جيعان ءبىلىمى, ءوي-ءورىسى قاجەت. مەيىرجان قاناتوۆ قاتىسقان دەبات وتىرىستارى ونىڭ تاپقىرلىقپەن قويعان سۇراق­تارىمەن, قاتىسۋشىلاردىڭ بارلى­عىن ەلەڭ ەتكى­زەتىن پىكىرىمەن جانە ءسۇي­كىم­دى ءازىل-قالجىڭىمەن قىزىپ جۇرە بەرەدى ەكەن. – مەيىرجان كەرەمەت ماتەماتيك ەدى. بەرگەن تاپسىرمالاردى ورىنداۋعا قۇشىر­لانا كىرىسەتىن. مەن ونى بولاشاقتا عى­لىمنان كورەرمىز عوي دەپ ويلايتىنمىن. ول تەك ءبىزدىڭ باعدارلامامىزداعى تاپ­سىرمالاردى مىسە تۇتپاي, ءوز بەتىنشە ىزدەنىپ جۇرەتىن. كۋراتورى بولعاندىقتان, سول ءبىر اۋىر كۇندەرى بالانىڭ سۇيەگىن ۇيىنە جەتكىزۋ جۇمىس­تارىنىڭ قاسىندا بولدىم. ءمايىتحانادان الىپ جاتقانى­مىز­دا ۇلكەن اعاسى ساكەن: “باۋىرىم-اي, ءجاي ەمەس, ەرلىككە پارا-پار قيمىل جاساپ كەتكەن ەكەنسىڭ, ەندىگى ءومىرىڭدى ماحابباتقا بەرسىن” دەدى. ءبىزدىڭ جاقسى, دارىندى, پاراساتتى مەيىرجاننىڭ تەكتىلىگى وت­باسىندا جاتقانىنا كوزىمنىڭ سول قايعى وراعان كۇنى جەتكەنى وزىمە اۋىر ءتيدى, كوز جاسىما عانا شامام كەلدى, – دەيدى عاليا اسقانباەۆا. قىرقىنا دەيىن-اق اعالارى ساكەن مەن را­حىمجان بەيىتتى قورشاپ, ءمارمار تاستان ورنا­تىل­عان پليتكاعا مەيىرجاننىڭ سۋرە­تىن باسىپ, اس­تىنا “ەكى اينالىپ كەلمەي­تىن عاجايىپ ءومىر” دە­گەن ءبىر اۋىز ءسوزدى ويىپ جازدىردى. كەيدە ءومىر­دەگى ءساي­كەستىكتەر تاعدىردىڭ كەلەكەسىندەي كو­رىنىپ, جۇرەكتى كۇيدىرەدى. وسى ءسوزدى ۋني­ۆەر­سي­تەت­تىڭ “جاس وركەن” ستۋدەنتتەر تەاترىندا قوي­ىل­عان “عاشىقسىز عاسىر” سپەكتا­كلىندە ويناعان مەيىرجاننىڭ كەيىپكەرى ايتقان بولاتىن. – ءبىزدىڭ “جاس وركەن” ستۋدەنتتەر تەات­رىنىڭ رەپەرتۋارىندا ءسۇلتانالى بال­عاباەۆتىڭ “عا­شىق­سىز عاسىر” سپەكتاكلى بار. وسى قويىلىم­داعى پروفەسسوردىڭ ءرولى تەاترعا بۇرىننان قاتىسىپ جۇرگەن بىرنەشە بالاعا اۋىستى. ءوزىم وسى رولگە ناق لايىق جىگىتتى تاپپاي جۇرەتىنمىن. بىردە ستۋدەنتتەر مەيىرجاندى الىپ كەلدى. 18-19 جاستاعى ورىمدەي جىگىتتىڭ كوزى تىم ويلى ەكەن. ءرولدى ءاپ-ادەمى الىپ شىقتى. مەن ونى “نەگىزى قا­زاق­تىڭ ماقتان تۇتار ازاماتى بولاتىن شىعار” دەپ ۇمىتتە­نىپ, ءسۇيسىنىپ جۇرە­تىن­مىن. ويتكەنى, جاس بولىپ, اينالا­سىن­دا­عىلاردىڭ كوڭىلىنە تيەتىن نەمەسە جۇرت­تىڭ سىر­تىنان ءبىر ار­تىق ءسوز ايتپاي­تىن, وتە ۇس­تام­دى, ءارى پاراسات­تى ەدى. ودان مەن ءبىر ەرتە ەسەي­گەن­دىك­تى بايقاپ تۇ­راتىن­مىن, ءارى ساح­نانى نۇرلاندىرىپ جىبە­رەتىن جىگىتتىڭ كوركى دە كوز ال­دىم­دا, – دەيدى قوس­تا­ناي ۋني­­ۆەرسي­تەتىن­دە­گى ستۋ­دەنتتەر تەات­­­رى­نىڭ رەجيس­سە­رى اي­ساۋلە ەسەن­بە­كوۆا. مەيىرجان ءوز ءومى­رىن سىيلاپ كەت­كەن ما­حاببات تا جان ازابىن از تارت­قان جوق. سول قاسىرەتتى كۇنى ۇيگە وتىرىك ايتىپ كەلگەنىن ءجاسوسپىرىم قىزدىڭ الاپات اۋىرلىقتان وزىنە قويعان “قورعانىشى” ەكەنىن تۇسىندىك, كەشىردىك. دزيۋ-دودان ءوز سالماعىندا وبلىستىڭ ابساليۋتتىك چەمپيونى بولعان ول سول وقيعادان كەيىن سپورت جاتتىعۋلارىنا بارماي قويدى. جاتتىقتىرۋشىسى باعدات كامەن ۇلى بۇل قايعىلى وقيعانىڭ تاعدىردىڭ ءىسى ەكەنىن, ونىڭ ءوزى ءۇشىن ءومىرىن قيعان مەيىرجان ءۇشىن دە ءومىر ءسۇرۋى كەرەكتىگىن شاكىرتىنە ءتۇ­سىن­دىرىپ باقتى. قىزدىڭ پسيحولوگ كە­ڭەستەرىن الۋىن قادا­عا­لا­دىق. قۇرىلىس كوللەدجىنىڭ ساناق تەحني­كا­لارى­نىڭ باعدارلامالىق قامتاماسىزدىعى فاكۋل­تە­تىندە وقيتىن ول ۇيدەگى كومپيۋتەرىنە مەيىر­جان­نىڭ سۋرەتى مەن ول تۋرالى ماتەريالداردى جيناپ قويعان. سول وقيعادان ءبىر اي وتكەن سوڭ ون جەتىگە تولدى. “تۋعان كۇنىمدى اتامايمىن” دەپتى ول قۇربىلارى مەن دوستارىنا. “ەش­قايسىسىڭ قۇتتىقتاماڭدار”, دەپ جىلادى ماحاببات. سول كۇنى ماحابباتتىڭ تۋعان كۇنىن اتاۋ ءۇشىن ەمەس, مەيىرجانعا قۇران باعىشتاۋ ءۇشىن وتباسىندا داستارقان جايدىق. ء“وزىم ءتىرى جۇرگەندە مەيىرجان اعانى ۇمىتپاسپىن” دەيدى ءاردايىم. رۋدنىيعا بارسام, ابىلاكىم اعامەن, با­قىتكۇل اپامەن ەش جاساندىلىعى جوق, رياسىز كوڭىلدەن قۇشاقتاسىپ, كورىسەمىز. توردەگى شكاف سورەسىندە مەيىرجاننىڭ العان ماقتاۋ قا­عازدارى, “وبلىس جاستا­رىنىڭ التىن كىتابىنا” (قايتىس بولعان­نان كەيىن) ەنگەنى تۋرالى سەرتيفيكات تۇر. ال بيىل جىل باسىندا وتكەن دەباتتى ۋنيۆەرسيتەت جاستارى مەيىرجان قا­ناتوۆتى ەسكە تۇسىرۋگە ارنادى. ۇلكەيتىلگەن سۋ­رە­تىنىڭ بەتىن اناسى اق ماتامەن جاۋىپ قوي­ىپتى. سۋرەتكە قاراعان سايىن جۇرەگى ءتىلىم­دەنگەن سوڭ وسىلاي ىستەگەنىن  ايتپاي ءتۇسىندىم. ماڭدايى جارقىراپ, نۇرلى جانارىمەن ك ۇلىمسىرەي قاراپ وتىرعان بالانىڭ ەلەسى جۇرەككە جازىلىپ قالعان­داي. “قوراداعى مالعا, ەسىكتىڭ ال­دىن­داعى باقشاعا اينالىپ, ءوزىمدى الدارقاتامىن. شارۋاعا اينال­سام ءسال دە بولسا بويىم قايعىدان جەڭىلدەيدى” دەگەن ابىلاكىم اعا. قۇدايعا شۇكىر, ۇيدە بالالارى بار, اياعىنا ورالىپ, نەمەرەلەرى جۇگىرىپ ءجۇر, بىراق مەي­ىرجانداي بالانىڭ ورنى بولەك ەدى... ءبىزدىڭ ۇيگە كەلگەندە ابىلاكىم اعا “مەي­ىر­جانىمنىڭ كوزى” عوي دەپ, ماحابباتتىڭ ماڭدايىنان يىسكەدى. “مەيىرجانىم جاقسى وقيتىن ەدى, ءوزى دە جاقسى ەدى, قىزىم سەن دە سونداي بول” دەدى كۇرسىنىپ. زۋلاعان ۋاقىت اققان سۋمەن بىردەي, بيىلعى ماۋسىمدا سول قاسىرەتتى كۇنگە جىل تولدى. اتا-اناسى اعايىن-تۋمانىڭ باسىن قوسىپ, مارقۇم­نىڭ رۋحىنا قۇران با­عىشتاتتى. سول كۇنى ما­حابباتتىڭ اجەسى باقىتكۇل اپانىڭ باسىنا اق جاۋلىق سالىپ تۇرىپ: – اللانىڭ كورسەتكەنىنە شۇكىر ەت, قاراعىم. ءبىزدى تاعدىر جاقسىلىقپەن ەمەس, وسىنداي قايعىمەن قوسسا قايتەيىن. مەيىرجانداي بالانى قالاي ۇمىتارسىڭ. بىراق قالعان بالالارىڭا ءومىر بەرسىن, بويىڭدى تىكتە. وسى ورامالداي ەندى كو­ڭى­لىڭ اعارسىن. ابىلاكىم ەكەۋىڭە قالعان بالالا­رىڭنىڭ قىزىعىن بىرگە كورۋدى جازسىن. ەندىگى داستارقانىڭ تەك قىزىق­شىلىققا جايىل­سىن, وسى ۇيگە ىلعي تويعا كەلەيىك. مەن دە ءبىر اكەدەن جال­عىز قىز ەدىم, ءسىڭىلىم بول, – دەدى. قارالى ۇيگە جاناشىر اعايىننىڭ, دوس-جار­دىڭ جۇباتۋ ءسوزى مەدەت. ء“ولىنىڭ بەتى ءارى, ءتىرىنىڭ بەتى بەرى” دەگەن عوي بۇرىنعىلار. عايىپتان كەلىپ قالارداي ەلەڭدەپ, ولىمگە قيا الماي جىل بويى جوقتاعان كوڭىلدىڭ امالسىز سۋىنىپ, تاعدىردىڭ جازعانىن مويىنداعانى قانداي اۋىر. مەيىرجان اق قانات پەرىشتەگە اينالىپ كەتكەندەي. جاق­سىنىڭ جاقسىلىعىنان اعايىن اراسى سۋىمادى. ول دوستارى ءۇشىن ادالدىق پەن ادام­گەرشىلىكتىڭ ەسكەرتكىشى بولىپ قالدى. قارشاداي بالانىڭ جۇرەگى اتا-اناسى اڭساپ كەلگەن ەلىم, جەرىم دەپ سوعاتىن ەدى. جۇرەك توقتاپ, ءۇمىت ءجىبى ءۇزىلىپ كەتكەنمەن, ول دالانىڭ ۇستىندە اپپاق پەرىشتە بولىپ ۇشىپ جۇرگەن شىعار... ءنازيرا جارىمبەتوۆا.قوستاناي.