حات

اۋىل كلۋبىندا وتكەن جازۋ­شىنىڭ مەرەيتويىنا ارنال­عان ادە­بي كەشكە بارلىق جۇرت جينالدى. بەينەلەپ ايتقاندا, ينە شانشار ورىن بولمادى. سوعان مۇعالىمىمىز ءتورتىنشى سىنىپتا وقي­تىن ءبىزدى دە الىپ باردى. مۇنداي جيىن­دى العاش كورگەنىمىز. تىك تۇرىپ تاما­شالادىق. ءبىر كەزدە شىمىلدىق ءتۇرىلدى. ساحنا تورىنە الىستان ات تەرلەتىپ كەلگەن سىيلى قوناقتار جايعاستى. قوعا­باي اعامەن بىرگە الماتىدان كىم ەرىپ كەل­گەنىن بىلمەيمىن. ەسىمدە جوق. بىراق ارقا­لىقتان قوسىلعان بەلگىلى ساتي­ريك سەيىت كەنجەاحمەتوۆ اعانى تانىدىم. ونىڭ ازىلمەن ار­لەپ, قالجىڭمەن قاعىتىپ سوي­­لەگەن ءسوزى ەلدى كۇلكىگە قارق قىل­دى.

وسى كەزدەسۋ ماعان كەرە­مەت ۇنادى. جەرلەس جازۋشىنى جاقىننان كورىپ, ەرەكشە اسەر الدىم. ءسويتىپ, مەنىڭ بالا قيالىمدا قوعاباي اعا سە­كىل­دى تانىمال تۇلعا بولسام دەگەن ارمان بۇرشىك جاردى. ادەبي شىعارماعا قۇمارلىعىم ارتتى. كوركەمسوز شەبەرىنىڭ «كىلت», «قاراشا قازدار» اتتى كىتاپ­تارىن ىزدەپ وقىدىم. اسىرەسە «الدان» اڭگىمەسىندەگى باس كەيىپ­كەردەن اۆتوردىڭ بالا بەينەسىن تانىدىم. سونداي-اق حالىق باتىرى امانگەلدى يمانوۆتىڭ بالا­لىق شاعىن «قىزىل جالاۋ» اتتى رو­ما­نىندا ايشىقتى كەس­­تە­لەگەن. كەيىن بۇل تۋىندى تولىق­تى­رىلىپ, «زاماناقىر» اتاۋىمەن قايتا باسىلدى.

التىنشى سىنىپتان باس­تاپ جاسىرىپ ولەڭ جازدىم. العاشقى ولەڭىم مەكتەپتەگى قابىرعا گا­زەتىندە جاريالاندى. سول كۇنى قۋانىشىم قوينىما سىيمادى. ودان كەيىن اۋداندىق باسىلىمدا جارىق كوردى. مەكتەپ ومىرىنەن جازىلعان شاعىن حابارلارىم شىقتى.

جوعارى سىنىپتا الما­تى­داعى قازاق ۇلتتىق ۋني­ۆەر­سيتەتىنە وقۋعا ءتۇسۋدى ارماندادىم. وسىنى انام مەن اپالارىما اقىرىنداپ ايتىپ ەدىم, ولار قارسى بولدى. مەنى الىسقا جىبەرگىلەرى كەلمەدى. بۇعان ۇن­جىرعام ءتۇسىپ, مەسەلىم قايتىپ قالعانداي كۇي كەشتىم. الايدا الاتاۋدىڭ ەتەگىندەگى اسەم قالاعا بارىپ وقۋ ويىمنان كەتپەي قويدى. ءبىر كۇنى «زامان­اقىر» كىتابىنان قالامگەردىڭ مەكەنجايىن الىپ, حات جازدىم.

«قادىرلى قوعاباي اعا!

مەن سىزگە تۋعان اۋىلىڭىزدان حات جازىپ وتىرعان بالاڭىزبىن. ەسىمىم – ازامات. ءسىزدىڭ بارلىق شىعارماڭىزدى وقىدىم. ما­عان ەرەكشە ۇنادى. مەنىڭ دە ءسىز سەكىلدى جۋرناليست-جازۋشى بول­عىم كەلەدى. ولەڭدەرىم مەن ماقا­لالارىم مەكتەپتەگى قا­بىر­­عا گازەتى مەن اۋداندىق باسىلىمدا جاريالانىپ ءجۇر. بيىل 10-سىنىپتا وقيمىن. كەلەسى جىلى 11-سىنىپقا كوشىپ, مەكتەپ بىتىرەمىن. ءبىر ارمانىم بار. ول – الماتىداعى قازاق ۇلتتىق ۋني­ۆەرسيتەتىنىڭ جۋرناليستيكا فاكۋلتەتىنە وقۋعا ءتۇسۋ. سونىڭ جولىن ايتىپ, كومەكتەسە الاسىز با؟» دەپ كونۆەرتكە سالىپ, پوش­تامەن جىبەردىم.

حات قولىنا ءتيدى مە, تيمەدى مە, بىلمەيمىن. ءبىر كەزدەسكەندە قوعاباي اعانىڭ وزىنەن سۇ­راي­مىن دەپ ويلادىم. الاي­دا جازۋ­شىمەن جولىعا المادىم. تاع­دىر جازبادى. بىراق قالامگەرگە ۇقساسام دەگەن ارمانىم مەنى جۋر­ناليستيكاعا الىپ كەلدى.