سۋرەت: Halyq-uni.kz
ەلپەڭ قاققان قاراپايىم ەدىگە وسىدان ءتورت-اق اي بۇرىن, بىلتىرعى جىلدىڭ قىركۇيەگىنىڭ باسىندا كەمەردە تۇرىپ جاتقانىنا ءبىر جىل بولعان مۇحتار اعامىزعا سالەم بەرە بارعانىمىزدا, ەلپىلدەپ الدىمىزدان شىعىپ, ەلگەزەكتىك تانىتىپ ەدى. وڭ قولىنداعى تاياعىنا سالماعىن سالا قيساڭ ەتىپ ورنىنان كوتەرىلە قوناقتارىنا ىقىلاستانا قولىن سوزىپ, كۇرەڭىتكەن سولعىن جۇزىنە كۇلكى دەمدەپ, كوزى جايناپ قويا بەرگەن مۇحاڭ اعامىزدى باقىتجامال جەڭگەي: «اتاسى-اۋ, بايقا, بايقاساڭشى», دەپ ءسۇرىنىپ-قابىنىپ قالار ما ەكەن دەگەندەي, سۇيەمەلدەپ زىر قاققانى ەسمىمىزدە...
داستارقان باسى اڭگىمەمەن قىزعان ەدى. مۇحاڭ كوبىنە-كوپ ەستەلىك ايتتى. ءبارىن تۇيىندەي كەلە قازاقستاننىڭ بولاشاعىنا زور ۇمىتپەن ەمەۋرىن تانىتتى. شەشەن شەشىلگەندە شەجىرەلى تاريح كومبەسىنەن توگىلەدى ەكەن, بۇگىنگى ەل تاۋەلسىزدىگىنىڭ ماڭىزى مىڭ باتپان التىننان سالماقتانا تۇسەدى ەكەن-اۋ, دەسەيشى. كورىكتى كەسكىنى ەل اماندىعىمەن اجارلانعان اسىل اعامىز تۋعان جەرگە دەگەن ساعىنىشىن كوكىرەگىندە قۇنداقتاپ, وسكەن ءوڭىرىن, قىرانداي تۇلەگەن الماتىسىن اڭساعانداي, ءبىزدىڭ بار بولمىسىمىزعا ۇڭىلە ءتۇسىپ, قىراعى جانارىمەن سىلاپ-سيپاي ماساتتانىپ, قۇددى, سايىن دالاسىنىڭ جۇپارلى جۋسانىن يىسكەگەندەي, دەمىن جيىلەتە اۋا قارپىپ, ايدىك قۋانىپ قالىپ ەدى-اۋ.
ساعات ءتىلىن قيماستىق سەزىمنىڭ قىلىمەن قانشا بايلاپ, تەجەپ تاستاعىمىز كەلگەنمەن, ەش امىرگە باعىنبايتىن ۋاقىت شىركىن, سول جولى بىزدەردى قوشتاستىرعان بولاتىن. «كەلەسى كەزدەسكەنشە, مۇحتار اعا!» – دەپ, قىركۇيەكتىڭ جيىرماسىندا اقش-قا اتتانعالى وتىرعان عاجايىپ اداممەن قيماستىقپەن قۇشاق جازىسقان ەدىك...
كۇللى قازاق ەلىن الىپ قۇشاعىنا سىيدىرعان الىپ جازۋشى سىرت جەردە ماڭگىلىك ومىرىنە اتتانىپ كەتتى. ارۋاقتى جازۋشىنىڭ ەلىنە دەگەن اماناتى ەرەن ەڭبەكتەرىمەن ەسەلەنە تۇسپەك, ەل بولاشاعىنا تىلەۋلەس بولماقشى!
قايسار ءالىم,
قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى
