جولاۋشىنىڭ قامشىسى

– كوپتەن كەلگەن جوقسىڭ, اسقا قارا, – دەدى اجەم.

– جوق, راحمەت. اسىعىسپىز, – دەدىم مەن, – نان اۋىز تيسەك بولدى. كوز بايلانباي ءجۇرىپ كەتسەك جاقسى بولار ەدى.

– الگى نەمەرەم دە بۇگىن جەتەمىن دەپ حابارلاسقان. اسكەري مىندەتىن وتەپ كەلە جاتىر عوي. كورىپ, كوزايىم بولىپ كەتپەيسىڭ بە؟ – دەيدى اجەم.

تۇكتى الاشانىڭ ۇستىندە قىنامەن بويالعان, كوپ ۇستاعاندىقتان جيەك­تەرى اقجەم تارتا باستاعان اسىقپەن ويناپ وتىرعان بالا ءبىر ءسات ويىنىن تاستاي سالىپ, انتەك ەڭ­كەيىپ, ەكى اياعىنىڭ اراسىنان سىعالاپ قارايدى. «جول قاراعانى». بايقا­ماي بەسىكتى قاعىپ كەتتى مە, قۇنداقتاۋلى جاتقان ءسابي شىر ەتە ءتۇستى. نەمەرەسىنىڭ ۇستىنەن قۇس ۇشىرمايتىن اجەم, ەتەگىنە ءسۇرىنىپ-قابىنىپ بەسىككە ۇمتىلعان.

– تاڭ اتقالى بۇل باتىردان مازا قاشقان, – دەپ قويادى.

– قارنى اشىپ جاتقان بولار, – دەپ جورامالدادىم مەن.

– جوق, جولاۋشىنىڭ قامشىسى-داعى ءتيىپ جاتقان. الگى نەمەرەمنىڭ ەكپىنى شىعار ەلەگىزگەنى.

ءسۇتپىسىرىم ۋاقىت وتكەن جوق, سىرتقى ەسىك ايقارا اشىلعان. كۇزگى سالقىن اۋامەن بىرگە كول-كوسىر قۋا­نىشتى الا كەلدى. كۇنىمەن جول قا­راپ وتىرعان اجەمنىڭ اق تىلەگى قابىل بولىپ, اسكەر قاتارىنان بوساعان نەمەرەسى دە الابۇرتىپ جەتكەن. قۋا­نىشقا ورتاقتاسىپ, ۇزەڭگىگە ايا­عىمىزدى سالا بەرگەندە, اجەمنەن جولاۋشىنىڭ قامشىسى تۋرالى سۇرادىم.

– كونەدەن قالعان جورالعى. اي­تەۋىر, ءبىزدىڭ ساناعا ءسىڭىپ قالعان دۇنيە عوي. الدەبىر تىلسىم كۇش شاڭىراقتاعى ءسابي ارقىلى وسىلاي بەلگى بەرسە كەرەك-ءتى. بۇگىندە ونى كىم ۇعىپ جاتىر.

شىنىندا دا, ەل ىشىندەگى قازىنا قارتتار بولماسا, كوپ دۇنيە جادى­مىزدان ءوشىپ, جوعالىپ بارا جات­قانى دا راس.

كوكشەتاۋ