اسقار دا كەزىندە اقاڭدى وكپەلەتە قويماعانداردىڭ ءبىرى ەدى... ال قازىر تاتىپ المايدى. ونىڭ اراقتان بەزىنۋى دە باسقالاردان بولەكشەلەۋ.
– كەشەگە دەيىن ۇيرەنىپ قالعان اقاڭدى بۇرقىراتپاسام, جۇرە المايتىن ەدىم. «كەلىن تۇسسە, قويارمىن» دەيتىنمىن. بىراق ىشكىڭ كەلگەندە كەلىن دە كەدەرگى بولا المايدى ەكەن. نەمەرەلى بولعاندا دا ءبىر اي بويى ۇزبەستەن «جۋدىق». سولاي جالعاسىپ جاتقان.
نەمەرە دە ءوستى. ءتىل شىعا باستادى. ءوزى ماعان سونداي جاقىن. اكە-شەشەسىنە دە, ءتىپتى اجەسىنە دە بارمايدى, تەك مەنى ىزدەيدى دە تۇرادى. جۇمىستان قالاي كەلەمىن, قاسىمنان شىقپايدى.
بىردە قۇداي اتىپ, ۇيگە تاعى دا «بۇرقىراتىپ» كەلمەيمىن بە؟ نەمەرەم الدىمنان جۇگىرىپ شىقتى. ادەتتەگىدەي قۇشاعىما باسىپ, بەتىنەن سۇيەيىن دەسەم, ول باسىن شايقاپ, سۇيگىزبەيدى. ء«اي, ساعان نە بولدى؟» دەسەم, «اتا, كاكاي, اتا كاكاي» دەپ, مەنەن قاشقاقتاپ, جۋىمايدى. ءىشىپ العانىمدى جاقتىرماعانىن ءتۇسىندىم. سودان تۇنىمەن ۇيىقتاعانىم جوق. «بالا-ەكەش بالاعا دا قادىرىم قالماي بارادى ەكەن, بۇدان كەيىن اراق دەگەن پالەنى اۋزىما المايىن» دەپ ءوز-وزىمە سەرت بەردىم. ءسويتىپ, سول كۇننەن باستاپ اراقتى تاستادىم دا كەتتىم», دەيدى اسقاردىڭ ءوزى.
ونىڭ بايبىشەسى دە ءماز-مەيرام. «نەمەرە دەگەن قۇدىرەت ەكەن عوي. مىناعان «اراعىڭدى تاستا» دەپ اقىل ايتپاعان ادام, «ەندى ءىشىپ كەلسەڭ, جۇمىستان ستاتيامەن شىعاسىڭ» دەپ ەسكەرتپەگەن باستىق قالماعان شىعار. بىراق سونىڭ ەشقايسىسى دا اسەر ەتپەپ ەدى. ال نەمەرەسىنىڭ ءبىراۋىز ءسوزى سونىڭ بارىنەن دە قۋاتتى بولىپ شىقتى. وسىدان سوڭ «نەمەرە دەگەن قۇدىرەت ەكەن عوي» دەمەگەندە قايتەيىن؟!» دەگەن ول «بىزگە وسىنداي نەمەرە سىيلاعان كەلىنىمنەن اينالدىم» دەگەندى قوسا ايتۋدى دا ەش ۇمىتپايدى.
ۇلىتاۋ وبلىسى
